Heinrich Schenker, nado o 19 de xuño de 1868 en Wisniowczyki, Polonia, e finado o 13 de xaneiro de 1935 en Viena, foi un teórico da música, máis coñecido pola súa aproximación á análise musical, agora chamado análise schenkeriano.
Traxectoria Schenker naceu en Wisniowczyki, en Galitzia, Polonia. Trasladouse a Viena, onde estudou con Anton Bruckner e deuse a coñecer como pianista, acompañando a cantantes de lieder e tocando música de cámara. Impartiu clases particulares de piano e teoría da música, estando Wilhelm Furtwängler, Anthony van Hoboken e Felix Salzer entre os seus alumnos.
As ideas de Schenker sobre a análise foron exploradas primeiro no seu Harmonielehre (Tratado de harmonía), 1906, e Kontrapunkt (Contrapunto) (2 vols., 1910 e 1922), e foron desenvolvidas nos dous xornais que publicou, Der Tonwille (1921-24) e Dás Meisterwerk in der Musik (1925-30), incluíndo ambos os contidos exclusivos de Schenker. O seu desexo de que as súas análises fosen ferramentas usadas polos intérpretes para un coñecemento máis profundo das obras que estivesen a interpretar móstrase no feito de que a súa edición das últimas sonatas para piano de Ludwig van Beethoven incluísen tamén a análise das obras.
En 1932, Schenker publicou Fünf Urlinie-Tafeln (Cinco Análises Musicais Gráficas), análises de cinco obras utilizando a técnica analítica de mostrar capas de maior e menor detalle musical, que agora leva o seu nome. Trala morte de Schenker, publicouse a súa obra teórica incompleta Der freie Satz, (Composición libre 1935) (primeiro traducida ao inglés por T. H. Kreuger en 1960 como unha disertación na Universidade de Iowa; unha segunda e mellor tradución, por Ernst Oster, publicouse en 1979). Algunhas traducións ao inglés desta obra eliminaron pasaxes consideradas politicamente incorrectas e irrelevantes co tema tratado. Por exemplo, no prefacio de Contrapunto, Schenker escribe que «o home é superior á muller, o produtor é superior ao comerciante ou ao peón, a cabeza prevalece sobre os pés» etc.
Outros teóricos musicais, por exemplo, Felix Salzer e Carl Schachter, engadiron e expandiron as ideas de Schenker: na década de 1960, a análise schenkeriana comezara a atraer un renovado interese, e na década de 1980 chegou a ser un dos métodos analíticos principais usados por certos teóricos de América do Norte. Mentres as súas teorías foron criticadas desde metade de século pola súa rixidez e a súa ideoloxía organicista, a ampla tradición analítica que forxaron permaneceu como unha das principais no estudo e análise da música tonal.
Véxase tamén Outros artigos Análise Schenkeriano Sistema tonal
Categoría:Nados en 1868 Categoría:Finados en 1935 Categoría:Científicos de Polonia Categoría:Musicólogos Categoría:Nados en Vyshnivchyk