A música da India ou música hindú inclúe múltiples variedades de música tradicional, música pop e a música clásica da India. Inclúe a música clásica hindustana e a música carnática e conta cunha historia de varios milenios.

Música xeral Europa e Occidente teñen a súa música fundada sobre o sistema de división da oitava en 12 semitóns, ou sexa 12 intervalos mínimos definidos cientificamente. China constrúe a súa música sobre a serie dos 12 lyú obtidos por unha progresión de quintas consonantes e ordenados dentro dos límites dunha oitava, sons escrupulosamente medidos e establecidos matematicamente desde a máis remota antigüidade. Os árabes basean todo o seu sistema musical na oitava dividida en 24 cuartos de ton, división regular con algunha correspondencia co sistema dos 12 semitóns europeos; pero no Indostán atopamos un sistema de sons inspirado na división da oitava en 22 partes non iguais chamadas srutis, e esta división, cuxa orixe non é coñecida, ten consecuencias moi curiosas para os europeos, xa que a idea da consonancia, entendida na acepción occidental, queda descartada, pois entre os intervalos que poden formarse con shrutis só hai un, co que dividindo a oitava en dúas partes iguais coincide co sruti número 12, equivalente ao europeo denominado cuarta aumentada (do-fa#), sendo todos os demais estraños aos oídos occidentais. Iso representa unha dificultade, e é a que tanto a comprensión como a interpretación da música hindustana ten que ser por aproximación e case nunca no seu valor absoluto; unha canción, un anaco de música instrumental, como unha melodía calquera, ao estar concibida polo sistema dos srutis, non é transportable exactamente na gráfica europea nin é executable sobre un instrumento baseado no temperamento. Cabe observar estas particularidades para comprender que as melodías hindustanas que adoitan acompañar os estudos e comunicacións relativas a este xénero musical, feitas coa gráfica occidental, son transcricións aproximadas das cales o oído educado á europea non pode apreciar o seu positivo valor, nin o musical nin o técnico, das formacións modais. Antes de 1920 a música da India baseábase en templos, para os seus deuses, e nos xamáns.

Música clásica tradicional Os dous estilos de música clásica foron a música carnática, atopada principalmente no sur, e a música clásica hindustana, no norte do país. As dúas tradicións diverxeron dunha mesma raíz durante o século XIII.

A formación musical hindustana e a súa teoría puido ser coñecida grazas aos traballos de divulgación publicados polo raxá Sourindro Mahun-Tagore, home de vasta cultura musical e literaria que quixo dedicar a maior parte da súa vida á xenerosa misión de dar a coñecer con todo detalle a música do seu país aos europeos. Grazas a este traballo de divulgación foi descorrido o tupido veo tras do que se escondía o fondo teórico e técnico da música hindú.

No noroeste da India existía unha antiga civilización india que exhibe determinadas relacións con Mesopotamia e Exipto. A música estaba vinculada coa relixión védica (baseada nos catro textos épicos Vedas, que son os textos máis antigos da literatura da India, compostos a partir de mediados do II milenio a. C.). No Sama-veda (un dos Vedas) atópase o primeiro escrito sobre a música da India. Áchase no capítulo dedicado ao teatro, posto que a música hindú está ligada coa lingua, a danza e o xesto. No III século a. C., o musicólogo Bharata compuxo unha música vocal dedicada ao deus Brahma. A música profana, é dicir, sobre todo a poesía amatoria e a música instrumental, opónselle a este culto brahmánico como culto do deus aborixe (non ario) Shiva.

No século XIV d. C., o norte da India islamizouse, e a música de culto védica pasou a un segundo plano.

A música de culto védica é vocal e monódica. As súas melodías desenvolven determinadas tonalidades, expostas por vez primeira por Bharata, pero que se remontan a prácticas moi antigas. Os textos do Rig-veda declamábanse como canto falado silábico, dentro do estreito marco de tres alturas de ton enteiro.

Sistema modal miniatura|Muller tocando o tambura, c. 1735 (Rajasthan). O sistema musical é modal. Reprodúcese por primeira vez na teoría musical de Bharatá. Baséase nunha escala de sete graos, medíndose a distancia entre sons en srutis. Unha oitava contén 22 srutis. Por tanto, un shruti é un pouco maior que un cuarto de ton. O patrón de medida non é un sistema matemático como entre os gregos, senón o oído, do sánscrito shrut, ouvir. A escala (grama) superpón tres magnitudes interválicas (orixinalmente, os shrutis, do mesmo xeito que os intervalos gregos, tiñan dirección descendente): dous shrutis, ou sexa aproximadamente un semitón, tres shrutis, ou sexa un ton diminuído, e catro shrutis, ou sexa, un ton aumentado. A escala máis importante constrúese sobre o ton de sa. Esta sa-grama corresponde aproximadamente, coa súa distribución de semitóns e a súa terceira menor, ao modo de re menor, é dicir a frixia grega ou ao eclesiástico dórico. A segunda escala fundamental é a ma-grama, que parte de ma e que corresponde ao modo de sol co terceiro grao maior.

Ritmo O ritmo é modal. A música védica limitábase a tres valores: lixeiro-pesado-estendido, é dicir, a 1, 2 ou 3 tempos, para o que a música deshi ensamblaba dous valores breves. Os compases binarios e ternarios forman combinacións de dous a catro compases cada unha que se repiten. A sistematización dos tipos de compás en sete formas fundamentais, cada unha delas con cinco variedades, remóntanse seguramente á tradición india máis antiga. Mediante a superposición de diversos ritmos orixínase unha polirritmia, típica da música india. En realidade, o ritmo da música da India fundaméntase na teoría do ritmo dos talas (que significa ‘palma da man’).

Os xéneros da música clásica hindustana son: dhrupad, dhamar, khyal, tarana e sadra.

Música clásica lixeira A música clásica lixeira ou semiclásica inclúe os seguintes xéneros: thumri, dadra, ghazal, chaiti, kajri e tappa. Aínda que están baseados nos ragas, hai máis licenza na interpretación fóra dos límites formais dos ragas.

Música folclórica miniatura|Músicos folclóricos indios tocando nunha vila rural miniatura|Tamak' (d.) e Tumdak' (e.) - tambores típicos do pobo santhal, fotografados nunha aldea no distrito de Dinajpur, Bangladés.

Bauls Os bauls de Bengala son unha orde de músicos que datan do século XVII, quen tocan un tipo de música visnuista, influenciada polo sufismo e budismo, usando os instrumentos khamak, ektara e dotara. Son cantantes-poetas itinerantes cuxa música é rústica, e reflexiona no infinito entre os contextos cotiáns de traballo e amor.

Bhangra Bhangra é unha música e danza orixinaria da rexión do Panxab (norte da India e Paquistán). Sendo o resultado de mesturas de distintos bailes antigos da rexión, popularizouse polos agricultores na festa anual que celebraban pola chegada da primavera, onde a colleita do bhang (especie de cáñamo) deulle o seu nome

Qawwali Música mística sufí de orixe persa/musulmán moi popular no Panxab indio e paquistaní.

Rajasthan Rajasthan ten moitas formas de danzas folclóricas que son atractivas, hábiles e algo agradables para calquera grupo de idade. As danzas folclóricas de Rajasthan son populares en todo o mundo. A danza Ghoomar de Udaipur e a danza Kalbeliya de Jaisalmer gañaron recoñecemento internacional. A música folclórica é unha parte vital da cultura de Rajasthani. Kathputli, Bhopa, Chang, Teratali, Ghindr, Kachchhighori, Tejaji, etc. son exemplos da cultura tradicional de Rajasthan.

Instrumentos Os instrumentos musicais da India pódense clasificar no seu tipo de emisión de son: de corda pulsada, membranófonos, idiófonos e de vento e inclúen o harmonio, piano (por influencia europea), sitar, guitarra e táboa.

Música popular na India Música de baile

A música de baile, máis popularmente chamada música DJ, soa principalmente en discotecas, festas, vodas e outras celebracións. É máis popular entre os mozos. Baséase principalmente na música de películas indias e na música pop india, que tenden a prestar e modernizar as cancións de baile clásico e folk con instrumentos modernos e outras innovacións.

Música de películas

A maior forma de música popular india é a música filmi1filmi, ou cancións de películas indias, que constitúen o 72% das vendas de música na India. A industria cinematográfica da India apoiou a música respectando a música clásica mentres utilizaba a orquestración occidental para apoiar as melodías indias. Compositores musicais, como R. D. Burman, Shankar Jaikishan, S. D. Burman, Laxmikant – Pyarelal, Madan Mohan, Bhupen Hazarika, Naushad Ali, O. P. Nayyar, Hemant Kumar, C. Ramchandra, Salil Chowdhury, Kalyanji Anandji, Ilaiyaraaja, A. R. Rahman, Jatin Lalit, Anu Malik, Nadeem-Shravan, Harris Jayaraj, Himesh Reshammiya, Vidyasagar , Shankar Ehsaan Loy, Salim-Sulaiman, Pritam, MS Viswanathan, K. V. Mahadevan, Ghantasala e S. D. Batish empregaron os principios da harmonía mantendo o sabor clásico e popular. Nomes de renome no dominio da música clásica india como Ravi Shankar, Vilayat Khan, Ali Akbar Khan e Ram Narayan tamén compuxeron música para películas. Tradicionalmente, nas películas indias, a voz das cancións non a proporcionan os actores, son proporcionadas por cantantes de son pregravado profesionais para que soen máis desenvolvidas, melodiosas e animadas, mentres que os actores se sincronizan na pantalla. No pasado, só un puñado de cantantes proporcionaban a voz nas películas. Estes inclúen Kishore Kumar, K. J. Yesudas, Mohammed Rafi, Mukesh, S.P. Balasubrahmanyam, T.M. Soundararajan, Hemant Kumar, Manna Dey, P. Susheela, Lata Mangeshkar, Asha Bhonsle, K.S. Chitra, Geeta Dutt, S. Janaki, Shamshad Begum, Suraiya, Noorjahan e Suman Kalyanpur. Entre os cantantes de son pregravado recentes figuran Udit Narayan, Kumar Sanu, Kailash Kher, Alisha Chinai, KK, Shaan, SPB Charan, Madhushree, Shreya Ghoshal, Nihira Joshi, Kavita Krishnamurthy, Hariharan (cantante), Ilaiyaraaja , AR Rahman, Sonu Nigam, Sukhwinder Singh, Kunal Ganjawala, Anu Malik, Sunidhi Chauhan, Anushka Manchanda, Raja Hasan , Arijit Singh e Alka Yagnik. Bandas de rock como Indus Creed, Indian Ocean, Silk Route e Euphoria gañaron gran popularidade coa chegada da televisión por cable.

Música pop

A música pop india baséase nunha fusión de música clásica e folk india, e ritmos modernos de diferentes partes do mundo. A música pop comezou realmente na rexión do Sur de Asia coa canción Ko Ko Korina do cantante de son pregravado Ahmed Rushdi en 1966, seguido inicialmente por Mohammad Rafi a finais dos anos sesenta e logo por Kishore Kumar a comezos dos anos setenta.

Despois diso, gran parte da música pop india procede da industria cinematográfica india e, ata a década dos 90, poucos cantantes fóra dela, como Usha Uthup, Sharon Prabhakar e Peenaz Masani, eran populares. Desde entón, os cantantes pop deste último grupo incluíron a Daler Mehndi, Baba Sehgal, Alisha Chinai, KK, Shantanu Mukherjee, Sagarika, Colonial Cousins ( Hariharan, Lesle Lewis), Lucky Ali, e Sonu Nigam, e compositores musicais como Zila Khan ou Jawahar Wattal, que fixeron discos máis vendidos con, Daler Mehndi, Shubha Mudgal, Baba Sehgal, Shweta Shetty e Hans Raj Hans.

Recentemente, o pop indio deu un xiro interesante co "remixing" de cancións de películas indias pasadas, engadíndolles novos ritmos.

Música patriótica