Alice King Chatham, nada o 28 de marzo de 1908 e finada o 8 de xullo de 1989, foi unha escultora estadounidense que traballou para as Forzas Aéreas dos Estados Unidos, a NASA e os seus contratistas no deseño de cascos, máscaras de osíxeno e outros equipos de protección persoal. Os equipos que deseñou utilizáronse tanto en seres humanos como en diversos suxeitos de probas animais.
Traxectoria
Base da Forza Aérea Wright-Patterson Alice King se graduó no Instituto de Arte de Dayton. En 1942, os responsables da Base da Forza Aérea de Wright Patterson ( WPAFB), preto de Dayton ( Ohio), puxéronse en contacto con ela para que lles axudase a deseñar máscaras respiratorias para os pilotos. Buscárona porque querían que alguén con coñecementos de escultura participase no deseño. Comezou a traballar no Laboratorio Médico Aéreo da WPAFB, onde axudou a deseñar e construír as primeiras máscaras respiratorias presurizadas que tiveron éxito para os pilotos que operaban avións por encima dos 6.100 metros. A máscara presurizada era importante para evitar que os pilotos se desmaiaran a grande altura. O seu traballo mellorou un deseño anterior do Dr. James P. Henry, da Universidade de California, que non cumpría as especificacións requiridas polo Exército do Aire. A máscara que ideou incluía vexigas de aire presurizado ao redor das orellas que permitían aos pilotos operar a 55.000 pés (17.000 m) durante 30 minutos. Isto representaba unha mellora significativa con respecto á máscara de Henry, que carecía de vexigas nas orellas e causaba dor aos pilotos despois de só 15 minutos a 40.000 pés (12.000 m).
Proxectos do avión X King foi asignada aoo proxecto X-1 que deu lugar á realización do primeiro voo transónico por parte de Chuck Yeager. Ademais, mellorou o deseño do casco para utilizar plexiglás ríxido ao redor das orellas; este deseño resultou ser eficaz a unha altitude simulada de 106.000 pés (32.000 m). Estas melloras incorporáronse aos traxes de voo modelo S-1 do exército de 1946 construídos pola empresa David Clark. Aínda que varias fontes informaron de que Chuck Yeager levaba este traxe S-1 durante o seu primeiro voo transónico, que bateu o récord, Yeager dixo que só levaba un traxe de voo normal e non un traxe a presión para ese esforzo; os materiais das contribucións exactas de King Chatham utilizados no programa do avión X non están claros.
Programa espacial Tras o seu traballo para as Forzas Aéreas, King Chatham pasou a traballar para a NASA e o seu contratista, a Douglas Aircraft Company, en proxectos para o programa espacial. Na década de 1940, deseñou unha máscara de osíxeno e un arnés para o mono rhesus, que foi o primeiro animal no espazo. Tamén desenvolveu traxes presurizados e cascos para os chimpancés que se utilizaron para probar os asentos como parte do Proxecto Whoosh. Ademais destes primates, King Chatham deseñou un traxe para o San Bernardo que se utilizou para probar os paracaídas de grande altitude. King Chatham seguiu traballando en deseños para seres humanos e animais. Traballou no primeiro manequín de probas de choque. Para o Proxecto Mercury, o primeiro programa de voos espaciais tripulados nos Estados Unidos, fixo moldes das cabezas dos membros da tripulación para crear máscaras e cascos a medida para cada astronauta. O seu traballo para o programa espacial tamén incluíu o desenvolvemento de pezas de punto elástico e unha cama para o seu uso no espazo. En 1964, apareceu no programa de televisión To Tell the Truth, e preguntáronlle polas súas experiencias no deseño para o espazo.
King Chatham aplicou a súa experiencia de deseño no programa espacial tamén á ciencia terrestre. Fundou Alice King Chatham Medical Arts, unha empresa que fabricaba arneses, suxeicións e outros equipos fisiolóxicos para suxeitos humanos e animais en contornas de investigación.
Notas
Categoría:Persoal da NASA Categoría:Finados en 1989 Categoría:Nados en 1908 Categoría:Escultores dos Estados Unidos de América Categoría:Escultores do século XX