A olaría azul e branca ou cerámica azul e branca (en chinés tradicional e simplificado: 青花; en pinyin: Qīnghuā; lit. "Flores ou patróns azuis") abrangue unha gran variedade de cerámica e porcelana brancas, decoradas baixo o esmalte cun pigmento azul, normalmente óxido de cobalto. A decoración adoitaba ser aplicada á man, orixinalmente pintanda con pincel, máis modernamente mediante esténcil, impresión por transferencia e outros métodos. O pigmento de cobalto é dos poucos que pode soportar as altas temperaturas de cocción requiridas, o que explica en parte a súa popularidade duradeira. Outras cores requirían decoración sobre o esmalte, pero entón é necesaria unha segunda cocción a unha temperatura inferior para seren fixadas. miniatura|Cerámica da dinastía Ming, século XV miniatura|Vaso holandés de delftware en estilo xaponés c. 1680
Crese que a orixe deste estilo estivo no Iraq, cando os artesáns de Basora procuraron imitar o gres chinés importado, coa súa propia cerámica branca esmaltada, engadindo veladuras azuis. Atopáronse pezas azuis e brancas que datan do século IX, correspondentes ao califato abasí, pouco despois da apertura da ruta marítima directa de Iraq á China.
Máis tarde, na China, refinouse e empregouse a maior escala un estilo de decoración baseado en formas sinuosas de plantas distribuídas polo obxecto. Esta decoración foi moi usada na porcelana chinesa do século XIV, despois de que o pigmento de cobalto para o azul comezase a ser importado de Persia. Inspirou imitacións na cerámica islámica e xaponesa, e no século XVIII na europea, esmaltada con estaño, unha técnica coñecida como delftware. Seguen producíndose cerámicas azuis e brancas nesas tradicións, a maioría copiando estilos anteriores.
Orixe e desenvolvemento Os antigos mesopotámicos desenvolveron primeiro os revestimentos azuis para imitar o lapislázuli, que era unha pedra moi prezada. Máis tarde, un revestimento de azul cobalto popularizouse na cerámica islámica durante o califato abbasí.
miniatura|257x257px| Esmalte islámico, producido en Iraq no século IX. A inscrición árabe significa "felicidade" (escrita dúas veces).
Azul e branco das dinastías Tang e Song As primeiras pezas azuis e brancas chinesas foran producidas no século VII na provincia de Henan durante a dinastía Tang, aínda que só se descubriron fragmentos. O azul e branco do período Tang é máis raro que o da dinastía Sung e era descoñecido antes de 1985. As pezas do período Tang son de arxila cunha capa branca verdosa, non de porcelana, e utilizan pigmentos de azul cobalto.
As únicas tres pezas completas de «azul e branco Tang» recuperáronse en 1998, do Belitung, un veleiro árabe afundido no ano 830 en Indonesia, con pezas de ouro, prata e cerámica de varios tipos.
Século XIV O desenvolvemento da porcelana clásica azul e branca denominada porcelana de Jingdezhen data do comezo do período Ming, pero os investigadores cren que estas pezas comezaron a ser feitas ao redor de 1320 e desenvolvéronse plenamente a mediados do século XIV, como demostra a colección da Fundación Percival David de Arte Chinesa con data de 1351.Medley, 177 miniatura|335x335px| Vaso producido entre 1271-1368, durante a dinastía Yuan, Jingdezhen, descuberto en escavacións na provincia de Jiangxi.
A principios do século XIV, a produción en masa de porcelana fina comezou en Jingdezhen, ás veces chamada Capital da porcelana de China. Este desenvolvemento debeuse á combinación de técnicas chinesas e comercio islámico. A nova cerámica foi posible grazas á importación de cobalto desde Persia (chamado Huihui qing, 回回 青, "azul islámico"), combinado coa calidade branca translúcida da porcelana chinesa. O azul cobalto considerábase un recurso precioso, que valía aproximadamente o dobre do ouro. Os motivos tamén estaban inspirados en decoracións islámicas. Unha gran parte destas cerámicas azuis e brancas enviábanse despois aos mercados do Suroeste asiático.
A porcelana azul e branca chinesa cocíase unha vez. Despois de secar o corpo de porcelana, decorábase co fino pigmento mesturado con auga aplicado cun pincel, cubríase cun revestimento transparente e enfornábase a alta temperatura. A partir do século XVI comezáronse a desenvolver fontes locais de azul cobalto, aínda que o persa seguía sendo o máis caro. A produción de cerámica branca e azul alcanzou o cumio da súa excelencia técnica durante o reinado do emperador Kangxi da dinastía Qing e continuou a fabricarse en Jingdezhen ata os nosos días. A porcelana azul e branca fabricada en Jingdezhen probablemente.
A produción en grandes cantidades da porcelana azul e branca na China comezou na primeira metade do século XVII, cando gradualmente substituíu a tradición centenaria da porcelana branca azulada do sur, normalmente sen pintar, ou Qingbai, así como a porcelana Ding do norte. A mellor, que destacou rapidamente como produción principal, foi a Jingdezhen, na provincia de Jiangxi. Xa existía unha considerable tradición de cerámica chinesa pintada, representada naquel momento principalmente pola popular vaixela de gres Cizhou, pero non foi utilizada pola corte. Por primeira vez en séculos, o novo azul e branco atraeu os gobernantes mongois da China.
A partir do século XIII, tamén comezaron a aparecer deseños chineses como grúidos, dragóns e flores de loto nas producións cerámicas do Próximo Oriente, especialmente en Siria e Exipto.
A produción en masa de porcelana fina, translúcida, azul e branca comezou a principios do século XIV en Jingdezhen, ás veces chamada capital de porcelana da China. Este desenvolvemento debeuse á combinación de técnicas chinesas e comercio islámico.Finlay, p.158 e ss A nova mercadoría foi posible grazas á exportación de cobalto por Persia (chamada huihui qing, "azul islámico"), combinada coa calidade branca translúcida da porcelana chinesa, derivada do caolín. O azul cobalto considerábase unha mercancía preciosa, cun valor de aproximadamente dúas veces maior que o ouro. Os motivos tamén estaban inspirados en decoracións islámicas. Unha gran parte destas pezas azuis e brancas foron enviadas aos mercados do suroeste asiático a través de comerciantes musulmáns con sede en Guangzhou.
Século XV esquerda|miniatura|280x280px|Recipiente producido entre 1426–1435, dinastía Ming, emperador Xuande. Desde a dinastía Ming en 1368, a porcelana azul e branca foi evitada durante un tempo pola Corte, especialmente durante os períodos dos emperadores Hongwu e Yongle, que pensaban que eran de inspiración "demasiado estranxeira".Finlay, p.158 e ss Non obstante, a porcelana branca e azul volveu a ter protagonismo co emperador Zhu Zhanji. Nese século leváronse a cabo unha serie de experimentos combinando o azul con outras cores, ambos os esmaltes baixo e sobre o esmalte. Inicialmente, os vermellos de cobre e ferro eran os máis comúns, pero eran moito máis difíciles de queimar que o azul cobalto e houbo unha taxa de perda moi alta durante a queima, na que un gris opaco substituía ás veces o vermello desexado. Estas experiencias continuaron durante os séculos seguintes, coas doucai e wucai combinando o azul baixo o vidrado e outras cores sobre o vidrado.
A principios do século XV, a Corea tamén comezou a producir porcelana azul e branca, cunha decoración influenciada polos estilos chineses. Máis tarde, tamén comezou a producir gres azul e branco. Os vasos, normalmente con ombros anchos, as formas preferidas na Corea, permitían pinturas máis expansivas. Os dragóns e as ramas floridas eran os temas máis comúns.
Século XVI miniatura|240x240px| Xerra con inscricións en persa producida entre 1506-1521, dinastía Ming, emperador Zhengde. Algunhas cerámicas azuis e brancas do século XVI caracterizáronse por influencias islámicas, como a cerámica do emperador Zhengde (1506-1521), ás veces con inscricións en persa e árabe, debido á influencia dos eunucos musulmáns que traballaron na corte.
A finais do século desenvolveuse con Europa un gran comercio de porcelana chinesa para exportar e desenvolveu o chamado estilo de porcelana kraak. Segundo os estándares chineses, un estilo de calidade bastante baixo pero adornado, normalmente en azul e branco, que se fixo moi popular en Europa, e pódese ver en moitas pinturas da Idade de Ouro holandesa do século seguinte; pronto foi amplamente imitado localmente.
Século XVII Os xaponeses foron os primeiros admiradores da porcelana branca e azul chinesa e, a pesar das dificultades para obter cobalto (que chegou de Irán a través da China), pronto produciron as súas propias pezas, normalmente en porcelana xaponesa, que comezou a producirse cara ao 1600. A técnica chamouse sometsuke (染 付). Gran parte desta produción recibiu o nome de porcelana Arita, pero algúns fornos, como a porcelana Hirado, de alta calidade, especializáronse só nesa técnica. Unha gran proporción de bens de arredor de 1660-1740 eran porcelanas xaponesas de exportación, principalmente a Europa. O forno máis exclusivo producía porcelana Nabeshima, para agasallos en vez de comercio. Outros fornos como os da porcelana Hasami e porcelana Tobe producían artigos máis populares. miniatura|351x351px| Vaso de porcelana chinesa para a exportación, producido entre 1690-1700, dinastía Qing, emperador Kangxi. Durante o século XVII, numerosas pezas azuis e brancas de porcelana chinesa para exportar foron producidas para o mercado europeo. O estilo porcelana de transición, principalmente en azul e branco, ampliou moito a gama de imaxes empregadas, con escenas da literatura, figuras e paisaxes, moitas veces procedentes de pinturas chinesas e ilustracións de libros impresos en xilografías. Os símbolos e escenas europeas convivían con escenas chinesas para estes obxectos. Na década de 1640, as rebelións na China e as guerras entre a dinastía Ming e os manchús danaron moitos fornos e ao redor dese ano, a porcelana holandesa delftware converteuse en competidora, empregando estilos claramente imitadores da decoración do leste asiático. Entre 1656 e 1684, a nova dinastía Qing interrompeu o comercio, pechando os seus portos. As exportacións chinesas case cesaron e foron necesarias outras fontes para atender a continua demanda de porcelana branca e azul de Eurasia. No Xapón, os refuxiados oleiros chineses puideron introducir técnicas refinadas de porcelana e esmalte, como a porcelana Arita.
A partir de 1658, a Compañía Holandesa das Indias Orientais procurou no Xapón porcelana branca e azul para vender en Europa. Inicialmente, a tecnoloxía xaponesa aínda non podía fornecer a calidade desexada polos holandeses, pero melloraron rapidamente os seus procesos e ampliaron a súa capacidade. De 1659 a 1740, os fornos de porcelana Arita foron capaces de exportar grandes cantidades de porcelana a Europa e Asia. Aos poucos, os fornos chineses recuperáronse e, para 1740, o primeiro período de exportación de porcelana xaponesa xa practicamente rematara.Ford & Impey, p. 126-127
Século XVIII No século XVIII, a porcelana de exportación continuou producíndose para os mercados europeos, en parte como resultado do traballo de François Xavier d'Entrecolles, un sacerdote xesuíta francés, que levou a técnica de produción chinesa, coa axuda dunha igrexa católica na China.Baghdiantz McCabe, Ina (2008) Orientalism in Early Modern France, ISBN 978-1-84520-374-0, Berg Publishing, Oxford, p.220 ss Este sería un dos primeiros exemplos de espionaxe industrial, no que os detalles da fabricación de porcelana chinesa foron trasladados a Europa. As exportacións de porcelana chinesas pronto diminuíron considerablemente, especialmente ao final do reinado do emperador Qianlong.
Aínda que se perfeccionou a decoración policromada en esmaltes sobre esmaltes, empregando pigmentos rosados e outras paletas, continuaron producíndose en Jingdezh produtos de alta calidade para a Corte e os mercados internos de elite.
A porcelana azul e branca na Europa
Influencias iniciais