dereita|miniatura|293x293px|Monumento de František Palacký en Praga, alcumado Pai da Nación, considerado como o pai do nacionalismo checo. O nacionalismo checo é unha ideoloxía que defende que os checos son unha nación e promove a súa unidade cultural e identitaria. O nacionalismo checo moderno xurdiu no século XIX na forma do rexurdimento nacional checo. En 1848, o nacionalismo checo converteuse nun factor político importante no Imperio Austríaco debido ás actividades do Partido Nacional (en ), liderado por František Palacký. Durante a primeira guerra mundial, os políticos nacionalistas checos, como Karel Kramář e Tomáš Garrigue Masaryk, iniciaron a idea da independencia do goberno austro-húngaro.
Despois de 1918 e da creación de Checoslovaquia, a absoluta maioría dos políticos checos e da sociedade adoptaron o checoslovaquismo, é dicir, a noción dun estado unificado incluíndo a Eslovaquia.
A transformación de Checoslovaquia nunha economía de mercado liberal durante os anos 1990-1992 motivou as disputas entre os checos e os eslovacos sobre o carácter da República Federal Checa e Eslovaca. As forzas separatistas foron fortalecidas tanto polas aspiracións nacionalistas eslovacas como polo nacionalismo económico checo, sendo este último baseado na percepción de que o territorio checo estaba subvencionando ao menos desenvolvido territorio de Eslovaquia. Checoslovaquia dividiuse entre a República Checa e Eslovaquia, acadando a independencia o 1 de xaneiro de 1993.
Notas
Categoría:Nacionalismo checo