miniatura|O centrocampista coruñés Luis Suárez, durante a súa etapa no Inter de Milán. Un centrocampista é unha das posicións do fútbol, situado xeralmente entre os defensas e os dianteiros do seu equipo. Algúns centrocampistas xogan un papel defensivo estritamente definido, parando ataques, e son coñecidos como centrocampistas defensivos. Outros teñen límites máis difusos, sendo máis móbiles e eficientes no pase, como os chamados pivotes, os organizadores ou os todocampistas. O número de centrocampistas nun equipo e as súas funcións asignadas depende da formación do equipo. O conxunto destes xogadores no campo é coñecido tamén como mediocampo.
A maioría dos adestradores colocan polo menos un centrocampista para deter os ataques do equipo contrario, mentres que outros poden ter a tarefa de crear goles ou ter responsabilidades tanto ofensivas como defensivas. Os centrocampistas son os xogadores que normalmente percorren a maior distancia durante un partido e os que teñen unha maior posesión.
Mediocentro alt=|miniatura|O centrocampista do FC Barcelona Xavi foi votado ao FIFPro XI Mundial oito anos consecutivos. Os mediocentros son xogadores cuxo papel é tanto ofensivo como defensivo, e que dominan o xogo no centro do campo. Estes xogadores intentan pasar o balón aos centrocampistas atacantes e dianteiros do equipo e tamén poden axudar nos ataques do seu equipo internándose na área e intentando tiros á portería.
Cando o equipo contrario ten o balón, un mediocentro pode caer cara a atrás para protexer a portería ou avanzar e facer presión sobre o rival que ten o balón para tentar roubarllo. Un mediocentro que está defendendo a súa meta acostuma a actuar diante dos seus centrais para bloquear os tiros arredados rivais e perseguir os centrocampistas rivais que corren cara á meta.
As formacións 4–3–3 e 4–5–1 usan tres mediocentros. A 4–4–2 pode utilizar dous mediocentros, e na 4–2–3–1, un dos dous centrocampistas máis atrasados pode ser un mediocentro.
Todocampista dereita|miniatura|Yaya Touré xogando para Costa do Marfil en 2012. Os todocampistas son mediocentros traballadores e con boas habilidades en diferentes aspectos, o que os fai hábiles tanto para defender como para atacar. Estes xogadores poden, polo tanto, regresar á súa propia área para defender e bloquear tiros e tamén levar o balón cara a adiante ou correr cara á área do adversario para intentar marcar. A partir de mediados da década de 2000, o cambio de tendencias e o declive da formación estándar 4-4-2 (en moitos casos abrindo paso ás formacións 4–2–3–3 e 4–3–3) impuxeron restricións aos típicos todocampistas dos anos 80 e 90, xa que os dous papeis de medio campo dos equipos agora pasaron a dividirse a miúdo en "mediocentros defensivos" e "organizadores". Algúns exemplos salientables de todocampistas son Steven Gerrard, Bastian Schweinsteiger, Yaya Touré, Patrick Vieira, Frank Lampard e Roy Keane.
Mezzala No fútbol italiano, o termo mezzala (literalmente "media á" en italiano) úsase para describir a posición dun ou dous mediocentros que xogan a cada lado dun mediocentro defensivo ou organizador. O termo aplicouse inicialmente ao papel dun interior nas formacións WM e Metodo en italiano, pero posteriormente describiu un tipo específico de mediocentro. O mezzala é a miúdo un centrocampista ofensivo, rápido e traballador, con boas habilidades e notables capacidades ofensivas, así como unha tendencia a realizar carreiras de ataque superpostas, pero tamén un xogador que participa no aspecto defensivo do xogo e que pode abrir o xogo; como tal, o termo pódese aplicar a varios roles diferentes.
Volante Os volantes esquerdos e dereitos teñen un papel equilibrado entre o ataque e a defensa, similar ao dos mediocentros, pero sitúanse máis preto das bandas do campo. Pódeselles pedir que crucen a pelota cara a área rival para que os seus compañeiros de equipo poidan rematar, e cando defenden poden facer presión sobre os opoñentes que están tratando de centrar.
Algunhas das formacións modernas que inclúen habitualmente volantes esquerdos e dereitos son a 4–4–2, a 4–4–1–1, a 4–2–3–1 e a 4–5–1. Dous exemplos notábeis de volantes son David Beckham e Ryan Giggs. alt=|esquerda|miniatura|280x280px|Formación Metodo: os medio-volantes (amarelo) ocupan unha posición máis defensiva que os dianteiros inteiores. No fútbol italiano, o papel do volante coñécese como tornante di centrocampo ou simplemente tornante ("que volve"). Ten como orixe o extremo, e foi coñecido como tal, xa que a miúdo pedíaselle aos xogadores nesta posición volver atrás e axudar á liña traseira con tarefas defensivas, ademais de axudar no medio campo e atacar.
Medio volante A posición histórica de medio volante (que non se debe confundir con mezzala) correspondía aos centrocampistas que xogaban preto do lateral do campo. Quedou obsoleto xa que os xogadores de banda con deberes defensivos tenderon a formar parte da defensa como defensas laterais.
Mediocentro defensivo dereita|miniatura| O centrocampista catalán Sergio Busquets móvese para bloquear un disparo do dianteiro italiano Mario Balotelli. Os mediocentros defensivos son centrocampistas que se centran en protexer a meta do seu equipo. Estes xogadores poden defender unha zona fronte á defensa do seu equipo ou marcar atacantes rivais específicos. Os mediocentros defensivos tamén poden pasar ás posicións de lateral ou central se estes xogadores avanzan para unirse a un ataque. Un bo mediocentro defensivo precisa unha boa conciencia de posición, anticipación ao xogo do adversario, marcado, golpeo, intercepcións, pase e gran resistencia e forza (para o golpeo). No fútbol suramericano, este papel coñécese como volante de marca, mentres que en México coñécese como volante de contención. En Portugal coñécese como trinco.
Pivote Un pivote acostuma a manterse preto da defensa do seu equipo, mentres que outros centrocampistas poden moverse cara ao ataque. Pode tamén ter responsabilidades cando o seu equipo ten o balón. Este xogador fará pases moi curtos e sinxelos a membros máis atacantes do seu equipo, pero pode probar algúns pases máis difíciles dependendo da estratexia do equipo. Marcelo Bielsa está considerado como un pioneiro no uso dun pivote na defensa. Esta posición pódese ver nas formacións 4–2–3–1 e 4–4–2.
Inicialmente, os centrocampistas defensivos ou destrutores, e os organizadores ou creadores, eran a miúdo colocados un ao lado do outro como os dous centrocampistas centrais dun equipo. O mediocentro defensivo normalmente era o encargado de facer tiros, recuperar a posesión e distribuír o balón ao creador, mentres que o creador era o encargado de reter a posesión e manter a pelota en movemento, a miúdo con pases longos aos flancos. Como primeiros exemplos dun mediocentro defensivo podemos atopar a Nobby Stiles, Herbert Wimmer ou Marco Tardelli, mentres que posteriormente están como exemplos Claude Makélélé e Javier Mascherano, aínda que varios destes xogadores tamén posuían calidades doutro tipo de centrocampistas e, polo tanto, non se limitaron a un só papel. Os primeiros exemplos dun creador serían Gérson, Glenn Hoddle e Sunday Oliseh, mentres que exemplos máis recentes son Xabi Alonso e Michael Carrick. O terceiro e último tipo de pivote evolucionou como un todocampista, nin totalmente destrutivo nin creativo, que é capaz de recuperar a posesión e, posteriormente, avanzar desde posicións máis profundas distribuíndo o balón a un compañeiro de equipo e internándose dentro da área ou levando a bola el mesmo. Exemplos recentes deste tipo de xogador son Clarence Seedorf e Bastian Schweinsteiger, mentres Sami Khedira e Fernandinho son destrutores con tendencias á condución, Luka Modric é un condutor con varias cualidades de regista e Yaya Touré foi un condutor que se converteu máis tarde en organizador, despois de perder parte da súa resistencia.
Pivote organizador esquerda|miniatura|O pivote organizador Andrea Pirlo executando un pase. Pirlo é a miúdo considerado como un dos mellores pivotes organizadores de todos os tempos.|262x262px Un pivote organizador é un centrocampista especializado en habilidades co balón como o pase, en lugar de habilidades defensivas como o roubo. Cando este xogador ten a pelota, pode intentar pases máis longos ou máis complexos que outros tipos de centrocampistas. Pode intentar establecer o ritmo do xogo do seu equipo, manter a posesión ou construír xogadas mediante intercambios curtos, ou pode intentar pasar o balón en longo a un dianteiro centro ou extremo, ou incluso pasar en curto a un compañeiro que estea na zona entre os defensas e os centrocampistas rivais. En Italia, este tipo de xogadores coñécese como regista, mentres que no Brasil denomínase "meia-armador". En Italia, o papel do regista desenvolveuse a partir da posición de defensor central ou centromediano metodista no sistema metodo de Vittorio Pozzo (precursor da posición de pivote na formación 2–3–3–2). Como as responsabilidades do metodista non eran totalmente defensivas senón tamén creativas, o metodista non tiña só o encargo de romper a posesión, senón tamén de comezar as xogadas de ataque despois de recuperar a pelota.
O escritor Jonathan Wilson, polo contrario, describiu o papel de pivote de Xabi Alonso como o dun "creador", un xogador responsable de manter a posesión ao xeito dun pivote organizador ou regista, apuntando que "a pesar de ser capaz de roubar balóns, céntrase en manter o balón en movemento, en ocasións metendo pases longos aos flancos para cambiar o ángulo de ataque". miniatura| Formación 2-3–5.
Medio central A posición histórica de medio central atrasouse gradualmente dende a liña de medio campo para proporcionar unha maior protección á liña defensiva contra os dianteiros centro. Na xerga do fútbol italiano, esta posición coñecíase como centromediano metodista ou metodista, aínda que máis tarde este termo tamén se aplicou para describir aos xogadores que operaban nun rol central de centrocampista, pero que tamén tiñan responsabilidades creativas ademais de labores defensivos.
Mediapunta Un mediapunta é un xogador de medio campo que se coloca nunha posición avanzada, normalmente entre o mediocentro e os dianteiros do equipo, e que ten unha función principalmente ofensiva.
Algúns mediapuntas coñécense coas voces italianas trequartista ou fantasisti, e adoitan ser xogadores móbiles, creativos e moi hábiles, con bo toque, habilidade técnica, facilidade para driblar, visión, habilidade no pase e capacidade para disparar dende lonxe. Con todo, non todos os mediapuntas son trequartistas; algúns centrocampistas atacantes son moi verticais e son esencialmente atacantes auxiliares que serven para conectar o xogo, aguantar o balón ou proporcionar o pase final, é dicir, dianteiros secundarios.
Segundo o seu posicionamento no campo, os mediapuntas pódense dividir en mediapuntas esquerdos, dereitos e centrais, pero o máis importante é que son atacantes que actúan detrás dos dianteiros. Os mediapuntas centrais poden denominarse organizadores ou número dez (debido á habitual asociación da camiseta número 10 con esta posición).
Organizador adiantado dereita|miniatura| O organizador adiantado Francesco Totti coa Roma en 2013. Estes xogadores normalmente actúan como o pivote ofensivo do equipo e requiren habilidades técnicas superiores en termos de pase e caneo, así como capacidade de ler a defensa rival para entregar ao dianteiro pases superando a liña defensiva.
O papel principal deste centrocampista especializado é crear boas ocasións de tiro e gol, empregando unha visión, control e habilidade técnica superiores, metendo centros e dando pases finais aos dianteiros. Poden tamén buscar disparos por si mesmos canenado ou triangulando cun compañeiro de equipo, ou internándose na área de penalti para recibir o pase doutro compañeiro e rematar.