thumb|upright=1.2|Vista desde un satélite do grupo Ounianga Sérir tomada en 2009. A imaxe abrangue aproximadamente 11 por 9 km. A superficie escura da auga está dividida por dunas de area laranxa e lineais que se infiltran na depresión dos lagos desde o nordeste.NASA Earth Observatory, http://earthobservatory.nasa.gov/IOTD/view.php?id=41425. Os Lagos de Ounianga (francés Lacs d'Ounianga, árabe بحيرات أونيانجا Buḥayrāt ʾUniyāngā) son unha serie de lagos no deserto do Sáhara, que ocupan unha conca nas montañas do Tibesti Occidental e da Ennedi Leste no nordeste do Chad. Engadíuse como Patrimonio da Humanidade da UNESCO en 2012.

Segundo a descrición da UNESCO, os lagos están nun deserto cálido e hiperárido que presenta unha precipitación inferior a 2 mm ao ano. Os lagos presentan unha variedade de tamaños, profundidades, composicións químicas e coloracións.

Hai un total de 18 lagos divididos en grupos como segue: Grupo Ounianga Kébir: Lago Yoa, Lago Katam, Lago Oma (ou Ouma), Lago Béver, Lago Midji, Lago Forodom; Lago Motro, a uns 30 km ao sueste de Ounianga Kébir; Grupo Ounianga Sérir a uns 45 a 60 km ao sueste de Ounianga Kébir: lago Melekui, lago Dirke, lago Ardjou, lago Téli, lago Obrom, lago Élimé, lago Hogo, lago Djiara, lago Ahoita, lago Daléyala e lago Boukkou.

A superficie total dos lagos é duns 20 km². O maior dos lagos, o lago Yoa, ten unha superficie duns 3,5 km² e alcanza os 20 m de profundidade.

Os nomes dos grupos de lagos derivan do nome dunha aldea próxima (literalmente, Ounianga Kebìr = "a gran Ounianga" e Ounianga Sehrìr = "pequena Ounianga").

Xeografía

A auga acumulada nun acuífero subterráneo durante os milenios húmidos subministrase aos lagos.

Cando a auga está exposta na superficie en ambientes moi áridos, convértese en salina debido a unha alta taxa de evaporación, como é o caso dos lagos do grupo Ounianga Kebìr. A taxa de evaporación do lago Yoa é equivalente a 6 m ao ano e a profundidade total do lago é de 25 m.

Os lagos do grupo Ounianga Sérir forman un sistema hidrolóxico único nos desertos da Terra. Factores físicos únicos combínanse para manter todos os lagos frescos, agás o lago Teli central. A area levada polo vento separou a conca en 10 lagos, co lago Teli ocupando a posición central. Espesas capas de xuncos cobren a superficie dos lagos de auga doce máis pequenos, onde ralentizan a evaporación, pero están ausentes nas augas salinas do lago Teli. Como resultado, prodúcese unha maior evaporación desde a superficie do lago Teli, o que mantén o seu nivel de auga máis baixo. Isto permite que a auga dos lagos adxacentes flúa a través das barreiras dunares permeables cara ao lago Teli, mantendo as súas augas frescas.

Conexión coa historia da humanidade

Espéculase que a historia climática da rexión ten unha conexión coas migracións humanas ao final da última glaciación, hai uns 11.000 anos. O deserto volveu á zona despois de que os monzóns diminuísen hai uns 5.000 anos. A investigación dunha mostra de perforación revelou 10.940 capas en 16 m de sedimentos do fondo do lago Yoa antes de chegar ao chan do deserto da era glacial, cada capa correspondente a 1 ano.Johann Grolle, "Miracle in the Sahara: Oasis Sediments Archive Dramatic History", Spiegel-online, May 21, 2013, http://www.spiegel.de/international/world/new-sahara-research-the-lakes-of-ounianga-a-900518.html Hai evidencia fotográfica aérea que mostra que os primeiros poboadores humanos dos lagos intentaron deter a desertificación que inevitablemente sepultou os seus pomares e cultivos. Durante o período húmido africano, os primeiros humanos atoparon que a zona do lago de auga doce era o suficientemente fértil para cultivar e tamén puido domesticar gando. A arte rupestre atopada en moitas zonas do Sáhara testemuña diso. Non obstante, un cambio no clima lenta inexorablemente, levou a unha seca que continúa ata os nosos días. A medida que sopraba o vento do deserto procedente do nordés, transportaba area desde a meseta superior cara abaixo a través de fendas na terra, depositándoa xusto onde os agricultores cultivaban. Vendo que a area acabaría afogando as súas colleitas e hortas, os habitantes do lago intentaron detelo erixindo barreiras. Estas barreiras pódense ver en fotografías aéreas en varios lugares entre Ounianga Kebìr e Serìr. Aparecen como series de “V” coma esta: VVVVVV con algunhas de ata 700 m de longo e en filas. O esforzo semella extraordinario, xa que tería requirido moita xente para erixir as moitas capas de barreiras que se poden ver hoxe en día. Desafortunadamente, estas “vallas” fallaron e a area finalmente reclamou a zona, expulsando os colonos hai entre 7.500 e 5.000 anos.

Notas

Referencias

Véxase tamén

Outros artigos Patrimonio da Humanidade no Chad

Categoría:Patrimonio da Humanidade no Chad