O Qal'at al-Bahrain, tamén Qala'at al-Bahrain (en árabe: قلعة البحرين; en portugués: forte de Barém ), tamén coñecido como o forte de Bahrain ou forte portugués, é un sitio arqueolóxico situado en Bahrain. As escavacións arqueolóxicas realizadas desde 1954 desenterraron antigüidades dun montículo artificial de 12 m de altura que contén sete capas estratificadas, creadas por varios ocupantes desde o 2300 a. C. ata o século XVIII, incluíndo casitas, gregos, portugueses e persas, o que o converte na fortificación máis antiga da rexión do Golfo Pérsico. Foi noutro tempo a capital da civilización Dilmun e inscribíuse como Patrimonio da Humanidade da UNESCO en 2005.

Acerca de O forte e o tell Qal'at al-Bahrain están construídos e situados na costa norte da illa de Bahrain. Nun día claro tamén se pode ver desde Saar. Erguese como unha "sentinela" preto de Manama, a capital de Bahrain. Está a 6 km de Manama, na fértil costa norte. O tell é o máis grande da rexión do Golfo Pérsico e construíuse preto do porto e mediante a recuperación de terreos costeiros.

Historia e exploracións Os achados arqueolóxicos desenterrados no forte revelan moito sobre a historia do país. Crese que a zona estivo ocupada durante uns 5000 anos e contén información valiosa sobre as idades do cobre e do bronce de Bahrain. O primeiro forte de Bahrain construíuse hai uns tres mil anos, no pico nordeste da illa de Bahrain. O forte actual data do século VI d. C. A capital da civilización Dilmun, Dilmun era, segundo a Epopeia de Gilgamesh, a "terra da inmortalidade", o lugar ancestral dos sumerios e un punto de encontro dos deuses.

miniatura|O forte arredor de 1870|esquerda|200x200px

O sitio, de 17,5 hectáreas de superficie, cualificouse como o "sitio máis importante da antigüidade" de Bahrain. A primeira escavación no sitio levouna a cabo unha expedición arqueolóxica dinamarquesa dirixida por Geoffrey Bibby entre 1954 e 1972 en nome do Museo Prehistórico de Moesgaard. Atopáronse unhas poucas táboas cuneiformes, sen data pero da era casita.Geoffrey Bibby, Looking for Dilmun, Knopf, New York, 1969 ISBN 9780394434001 A partir da década de 1970, unha expedición francesa do Centro Nacional de Investigación Científica traballou no sitio.Lombard, Pierre. "The French Archaeological Mission at Qal'at al-Bahrain, 1989-1994: Some results on Late Dilmun and later periods." Dilmun 16 (1996): 26-42André-Salvini, B., and P. Lombard. “La Découverte Épigraphique de 1995 à Qal’at al-Bahrein: Un Jalon Pour La Chronologie de La Phase Dilmoun Moyen Dans Le Golfe Arabe.” Proceedings of the Seminar for Arabian Studies, vol. 27, 1997, pp. 165–70 Descubrironse unhas 50 tabletas. Tres deles datáronse no reinado dun rei casita chamado Agum, que se cre que é Agum III.Potts, D. T. “Elamites and Kassites in the Persian Gulf.” Journal of Near Eastern Studies, vol. 65, no. 2, 2006, pp. 111–19 Desde 1987, arqueólogos dinamarqueses e de Bahrain escavaron no sitio.Højlund, Flemming. Qala'at al-Bahrain/2 The central monumental buildings. Aarhus Univ. Press, 1997Højlund, Flemming. "Qala'at al-Bahrain/volume 3 The Western and Southern city walls and other excavations." Qala'at al-Bahrain (2019).Højlund, Flemming, and H. Hellmuth Andersen. "Qala'at Al-Bahrain./ 1 The Northern city wall and the Islamic fortress" Aarhus Aarhus Univ. Press 1994 A expedición dinamarquesa revelou que tamén era un sitio helenístico notable. thumb|A expedición arqueolóxica dinamarquesa dirixida por Geoffrey Bibby no sitio escavado do forte de Bahrain na década de 1950.|esquerda|200x200px

Descrición Qal`at al-Bahrain é un tell típico: un montículo artificial creado por moitas capas sucesivas de ocupación humana. Os estratos esténdese por unha área de 16 723 m², que abrangue o tell. Isto testemuña unha presenza humana continua desde aproximadamente o ano 2300 a. C. ata o século XVI d. C. Arredor do 25% do sitio foi escavado, revelando estruturas de diferentes tipos: residenciais, públicas, comerciais, relixiosas e militares. Estas testemuñan a importancia do sitio como porto comercial ao longo dos séculos. Na parte superior do montículo de 12 m, atópase o impresionante Qalʿat al-Burtughal (portugués forte), que deu nome a todo o sitio, qalʿa, que significa "forte". Como o sitio foi a capital da civilización Dilmun, contén os restos máis ricos desta civilización, que ata agora só se coñecía a partir de referencias escritas en lingua sumeria.

O sitio contén moitas áreas e murallas, incluíndo a necrópole de Saar, a necrópole de Al-Hajjar, o Palacio Cassite, a necrópole de Madimat Hermand, a necrópole de Madimat Isa, a necrópole de Al-Maqsha, o palacio de Uperi, a necrópole de Shakhura e a muralla norte da cidade. As ruínas da Idade do Cobre constan de dúas seccións da muralla de fortificación que rodea rúas e casas, e un edificio colosal no bordo do foso do forte portugués no centro. Descubriuse cerámica bárbara arredor das paredes do edificio central, que data da mesma época que o Templo Bárbar, aínda que algunhas das outras cerámicas e unha serie de artefactos desenterrados... indicaron que eran anteriores aos templos, que se remontan ao ano 3000 a. C. ou posterior. As reliquias de cobre e marfil proporcionan unha visión dos antigos vínculos comerciais. Descubríronse moitos recipientes no sitio, e as escavacións danesas da zona do palacio de Uperi revelaron "cuncas de serpes", sarcófagos, selos e un espello, entre outras cousas.

Disposición As escavacións do tel revelaron un pequeno asentamento, o único dese período no leste de Arabia, no seu lado norte. Deduciuse que a aldea poboouse por persoas que desenvolveron a agricultura preto do oasis, plantaron palmeiras, coidaron gando, ovellas e cabras e tamén se aventuraron na pesca no mar Arábigo. As pequenas casas que construíron estaban feitas de pedra basta con arxila ou morteiro como material de unión. Dise que os pisos enlucidos das casas eran espazosos. As escavacións tamén insinuaron que a aldea tiña rúas que separaban os complexos de vivendas.

As fortificacións que se ven na zona escavada do tel atopáronse arredor da vila e erixíronse en puntos cardinais. As murallas do forte só se ven agora nas ladeiras norte, oeste e sur do tel, e o lado leste aínda non escavouse. As fortificacións cubrían unha área de 15 ha, e as murallas construíronse con grosores variables utilizando cantaría de pedra, e tiñan portas que permitían o transporte e o paso, como as das caravanas de burros. As fortificacións elevábanse con frecuencia, como se pode observar nas portas erixidas en catro niveis, a última porta tiña dous pivotes de pedra puída (feita de material de gran fino) que fixaban unha porta de dobre folla. A muralla occidental está ben conservada ao longo dunha lonxitude de 9 m. As rúas estaban dispostas en dirección norte-sur e tiñan 12 m de ancho.

Había un palacio no centro do tel, nun lugar dominante, que constaba de varios almacéns que se consideraron indicativos da actividade económica durante o período Dilmun. Procedendo desde aquí cara ao norte, pola rúa, lévase a unha gran porta que probablemente era a entrada aos terreos do palacio. As casas modestas construídas co mesmo tamaño e tipo de construción situáronse ao longo dunha rede de estradas.

O lugar prosperou ata o ano 1800 a. C., despois de que quedou deserto. Finalmente, a cidade cubriuse con area procedente do mar.

Reliquias Os artefactos metálicos atopados no tell limitábanse a pezas de cobre, ferramentas de pesca e unha punta de lanza con encaixe, tamén se identificou un taller de tamaño 525 m onde se atoparon moldes de dúas pezas para fundición de cobre e moldes de cera. Recuperáronse cantidades substanciais de crisois pequenos e grandes utilizados para a fusión de metal, o que indica a fabricación a grande escala por artesáns profesionais. Os artigos de cobre foron entón comercializados en países veciños como Omán e Mesopotamia. Tamén se recuperaron selos de Dilmun nas escavacións.

Tamén se recuperaron potas e recipientes. As potas usábanse para cociñar, mentres que os recipientes grandes para a importación de alimentos de Omán e Mesopotamia. Os artefactos atopados alí indican a localización. Estes inclúen unha inscrición cuneiforme e hematita, ambas relacionadas con Mesopotamia; cuncas de esteatita con Omán e contas de cornalina, un peso de pedra e algúns fragmentos de cerámica da civilización do val do Indo.

Galería

Notas

Referencias

Véxase tamén

Outros artigos Patrimonio da Humanidade en Bahrain

Categoría:Patrimonio da Humanidade en Bahrain