O termo cinema do Brasil ou cinema brasileiro refírese ás producións cinematográficas realizadas non Brasil. O cinema brasileiro introduciuse a comezos do século XX, pero tomou algún tempo para consolidarse como unha forma popular de entretemento. A súa industria cinematográfica pasou por períodos de altibaixos, un reflexo da súa dependencia do financiamento estatal e os incentivos.

Historia Primeiros anos Un par de meses despois da invención dos irmáns Lumière, celebrouse unha exposición cinematográfica en Río de Xaneiro. Xa en 1898, supostamente Affonso Segreto filmou a baía de Guanabara dende o barco "Brésil" nunha viaxe de regreso dende Europa, aínda que algúns investigadores cuestionan a veracidade deste acontecemento xa que non se conserva ningunha copia do filme. Continuaría facendo documentais co seu irmán Paschoal Segreto.

Dende comezos do século XX, xa en 1900, ata o ano 1912, o cinema brasileiro tivo un grande impacto no mercado interno, que viu unha produción anual de máis de cen filmes. En 1908, durante un período coñecido como a "idade de ouro" do cinema no Brasil, o país viu o seu primeiro filme de gran popularidade, titulada Os Estranguladores, de Antonio Leal.

Un anuncio dun número de maio de 1987 da Gazeta de Petrópolis, tal e como mostraron en 1995 Jorge Vittorio Capellaro e Paulo Roberto Ferreira, presentouse como o novo "certificado de nacemento" do cinema brasileiro, xa que se anunciaron tres curtametraxes: Chegada do Trem em Petrópolis, Bailado de Crenças no Colégio de Andarahy e Ponto Terminal da Linha dos Bondes de Botafogo, Vendo-se os Passageiros Subir e Descer. miniatura|esquerda|Carmen Miranda en Alô, Alô Carnaval (1936). A actriz brasileira gañou visibilidade no estranxeiro. Durante esta belle époque do cinema brasileiro, cando os filmes mudos en branco e negro eran menos custosos de producir, a maior parte do traballo foi o resultado do esforzo de persoas apaixonadas dispostas a asumir a tarefa por si mesmas no canto de empresas comerciais. Ningún dos dous recibe moita atención por parte do estado, xa que a lexislación para o sector é practicamente inexistente. As salas de cinema só aumentan en número en Río e São Paulo a finais da década seguinte, a medida que a subministración eléctrica se volve máis fiable.

Os filmes estranxeiros, así como as curtametraxes que documentaban acontecementos locais, foron as máis comúns. Algunhas das primeiras obras de ficción filmadas no país foron os chamados filmes "posados", reconstrucións de crimes que recentemente chegaran aos titulares da prensa. O primeiro éxito deste xénero é Os Estranguladores (1908) de António Leal e Francisco Marzullo. Os filmes "cantados" tamén foron populares. Os actores agochábanse detrás da pantalla e dobrábanse a si mesmos cantando durante a proxección. Durante a década de 1920, a produción cinematográfica floreceu en varias rexións do país: Recife, Campinas, Cataguases, Juiz de Fora e Guaranésia.

Tamén a principios do século XX no cinema brasileiro, houbo unha gran falta de presenza negra nos filmes que se estaban a facer. Os filmes brasileiros e estadounidenses son comúns neste aspecto, xa que ambos os países sufriran tipos similares de colonización europea, e como os de cor non recibiron ningún recoñecemento no cinema. Moitos dos primeiros filmes que se produciron no Brasil tamén foron realizados por italobrasileiros, con respecto a artistas como Affonso Segreto. Outra forma en que o Brasil e os Estados Unidos tiñan aspectos semellantes nos seus filmes é a idea de "cara negra" en América e a "cara vermella" no Brasil.

Ao final da primeira guerra mundial, o cinema mudo brasileiro decantouse pola crecente expansión das mulleres e a súa clase social, principalmente a clase media, e amosa a súa modernización e diversificación. Hollywood tamén influíu na idea de que as mulleres se volvían máis sedutoras no cinema brasileiro con novos tipos de peiteados, fumando cigarros e cun aspecto "exótico" en termos de aparencia.

Os filmes de Hollywood tamén foron extremadamente populares durante esta época, representando ata o 85% do material cinematográfico que se exhibiu nas pantallas brasileiras en 1928. Ese ano, estimouse que se exportaron uns 16 464 000 pés de película ao Brasil, converténdose no terceiro mercado estranxeiro máis grande de Hollywood. Os filmes europeos, principalmente de Alemaña e Francia, tamén se exhibiron con relativa frecuencia. Durante esta época publicáronse revistas para afeccionados como Cinearte e A Scena Muda, que presentaban filmes e estrelas nacionais e de Hollywood.

Notas

Véxase tamén

Bibliografía

Pinazza, Natália e Bayman, Louis (eds) (2013). 'Directory of World Cinema: Brazil. Bristol: Intellect. Augusto, Sérgio. Esse mundo é um pandeiro: chanchada de Getúlio a JK. Companhia das Letras. Benamou, Catherine, e Marsh, Leslie Louise. "Women Filmmakers and Citizenship in Brazil: From Bossa Nova to the Retomada." In Hispanic and Lusophone Women Filmmakers: Theory, Practice and Differences ed. Parvati Nari and Julián Daniel Gutierrez-Albilla, 54–71. Manchester, England: University of Manchester Press, 2013. Burton, Julianne. Cinema and Social Change in Latin America: Conversations with Filmmakers. Austin, TX: University of Texas Press, 1986. Dennison, Stephanie e SHAW, Lisa. Popular Cinema in Brazil. Manchester, England: University Manchester Press, 2004. Gomes, Paulo Emilo Sales. Cinema: trajetória no subdesenvolvimento. Paz e Terra. * 30 Anos de Cinema e Festival: a história do Festival de Brasília do Cinema Brasileiro / coordinated by Berê Bahia. Brasília, Fundação Cultural do Distrito Federal, 1998. Caldas, Ricardo Wahrendorff e Montoro, Tânia. A Evolução do Cinema no Século XX. Casa das Musas, Brasília, 2006. Brazilian Cinema. Ministry of Culture, Brasília 1999 (catalog). Glauber Rocha: del hambre al sueño. Obra, política y pensamiento. Malba - Colección Constantini, Artes Gráficas Ronor S.A., April 2004. Nagib, Lúcia. Brazil on Screen: Cinema Nôvo, New Cinema, Utopia. Londres: IB Tauris, 2007. Nagib, Lúcia, ed. The New Brazilian Cinema. Londres: I.B. Tauris & Co, 2006. Navitski, Rielle Brazilian Cinema and Moviegoing Oxford University Press, 2020. Pick, Suzana M. The New Latin American Cinema: A Continental Project. Austin, TX: University of Texas Press, 1993. Torres San Martín, Patricia. "Lost and Invisible: A History of Latin American Women Filmmakers." In Hispanic and Lusophone Women Filmmakers: Theory, Practice and Differences ed. Parvati Nari and Julián Daniel Gutierrez-Albilla, 29–41. Manchester, England: University of Manchester Press, 2013. Wilson, Pamela e Stewart, Michelle. Global Indigenous Media: Cultures, Poetics, and Politics. Durham, NC: Duke University Press, 2008.