Земја на Мери Берд

мини|десно|280п|Земјата на Мери Берд

Земја на Мери Берд или ЗМБ (, MBL) — област на Антарктикот. Со површина од , претставува најголемата ничија земја на светот. Наречена е по сопругата на американскиот поморски офицер Ричард Берд, кој го истражувал ова подрачје на почетокот на XX век.

Територијата се наоѓа на Западниот Антарктик, источно од Росовата Ледена Плоча и Росовото Море, а јужно од тихоокеанскиот дел на Јужниот Океан, протегајќи се на исток до линија помеѓу ’рт на Росовата Ледена Плоча и Ејтсовиот Брег (од 158° ЗГД до 103°24' ЗГД).

Преглед мини|Ледници и карпести изданоци на Земјата на Мери Берд, 2011 г. Поради големата оддалеченост, дури и по антарктичи стандарди, најголемиот дел од Земјата на Мери Берд (делот источно од 150° ЗГД) не е предмет на претензија од ниедна суверена држава. Ова е убедливо најголемата ничија земја на светот, со површина од (вклучувајќи го Ејтсовиот Брег, веднаш на исток од ЗМБ). Американската држава смета дека има право да претендира врз дел од територијатата поради активностите на нејзините експедиции, но осуетен во 1959 г. со склучувањето на Антарктичкиот договор.William J. Burns (March 9, 1996). "Presidential Decision Directive NSC-26" . United States Department of State. . Делот западно од 150° ЗГД влегува во состав на Росовата Зависност на која полага право Нов Зеланд.

Разликуваме пет брежни подрачја, тука наведени од запад кон исток:

Бр. Дел Западна граница Источна граница 1 Сондерсов Брег 158°00' ЗГД 146°31' ЗГД 2 Рупертов Брег 146°31' ЗГД 136°50' ЗГД 3 Хобсов Брег 136°50' ЗГД 127°35' ЗГД 4 Бакутисов Брег 127°35' ЗГД 114°12' ЗГД 5 Волгринов Брег 114°12' ЗГД 103°24' ЗГД   Земја на Мери Берд 158°00' ЗГД 103°24' ЗГД

Истражување Земјата на Мери Берд за првпат е истражена од запад, навлегувајќи од Росовото Море. Крајниот западен брег на ЗМБ бил забележан во 1902 г. од бродот „Дискавери“ на британскиот истражувач Роберт Фалкон Скот. Полуостровот крај Росовото Море го нарекол Земја на Едвард VII, а расеаните карпести изданоци на повидок ги нарекол Александрините Планини. Во 1911 г. за време на норвешката експедиција на Роалд Амундсен, Кристијан Преструд на санки ги посетил овие изолирани изданоци (нунатаци), во пределот крај истокот на Росовото Море и Росовата Ледена Плоча. Во исто време, првата јапонска експедиција под водство на Нобу Ширасе истоварила екипа на полуостровот.Huntford, R. (1985). The Last Place on Earth. New York: Atheneum, 567 p.

За време на првата експедиција на Ричард Берд (1928–1930), пилотот Дин Смит ја прелетал земјата во 1929 г. Почнувајќи од „Мала Америка“ крај базниот логор „Фрамхајм“ на Амундсен во Заливот на Китовите, ова дошло до откривање на Рокфелеровите и Фордовите Планини понаисток. Берд го нарекол овој крај по неговата сопруга Мери. Рокфелеровите Планини се за кратко посетени од геологот Л. Гулд.Byrd, R. E. (1930). Little America: Aerial Exploration in the Antarctic and the Flight to the South Pole. New York: G. P. Putnam's Sons, 422 p.

Првото подалечно истражување во внатрешноста на копното е спроведено за време на втората експедиција на Берд (1933–1935), кога екипата на Пол Сајпл и Френклин А. Вејд на санки стасале до Фоздиковите Планини во 1934 г. Потоа со авионски прелет се истражени пределите понаисток долж Рупертовиот Брег.Byrd, R. E. (1935). Discovery: The Story of the Second Byrd Antarctic Expedition. New York: G. P. Putnam's Sons, 405 p.

Експедицијата на Антарктичката служба на САД (третата Бердова експедиција) е извршена од 1939 до 1941 г. Воспоставени се два базни логора, оддалечени 2.600 км еден од друг. Западниот бил близу поранешната база „Мала Америка“ (68° 29' ЈГШ, 163° 57' ЗГД), а источниот бил крај Антарктичкиот Полуостров, на островот Стонингтон (68° 12' ЈГШ, 67° 03' ЗГД).Wade, F. A. (1945). "An Introduction to the Symposium on Scientific Results of the United States Antarctic Service Expedition, 1939–1941". Proceedings of the American Philosophical Society, vol. 89, pp. 1–3. Со летовите од овие две бази е откриена вулканската покраина на Земјата на Мери Берд (на пр. Венецот на Извршниот Комитет) и голем дел од крајбрежните подрачја како Волгриновиот, Хобсовиот и Рупертовиот Брег. Од Западниот логор се посетени северните Фордови Планини и јужните падини на Фоздиковите Планини.Warner, L. A. (1945). "Structure and Petrography of the Southern Edsel Ford Ranges, Antarctica". Proceedings of the American Philosophical Society, vol. 89, pp. 78–122.

Воената морнарица на САД испратила неколку експедиции на Антарктикот во периодот од 1946 до 1959 г. На овие експедиции (операција „„Скок во височина““ предводена од Берд, „Ветерница“ и „Длабоко замрзнување“ I–IV) вршено е систематско фотографирање од воздух со системот Триметрогон на крајбрежните делови од ЗМБ.Meunier, T. K. (2006). "U.S. Geological Survey Scientific Activities in the Exploration of Antarctica: Introduction to Antarctica (Including USGS Field Personnel: 1946–59)". Open-File Report 2006–1117' Richard S. Williams, J., and Jane G. Ferrigno, eds.: Washington, D.C., U.S. Geological Survey, p. 14.

Морнарицата на САД почнала со изградба на поларната станица „Берд“ на 80° ЈГШ, 120° ЗГД и ја посетила „Мала Америка V“ во 1956–57 г. за време на операцијата „Длабоко замрзнување II“. Овие потфати се направени воочи Меѓународната геофизичка година (од јули 1957 до крајот на 1958 г.) во чиј тек се извршени неколку истражувачки патувања со гасенични конвои (ратраци и приспособени булдожери). Почнувајќи од јануари 1957 г. Чарлс Бентли го започнал преминувањето од „Мала Америка V“ до новата станица „Берд“ долж патот трасиран од армиската инженерија неколку месеци претходно Frazier, P. W. (1957). "Across the Frozen Desert to Byrd Station". National Geographic, issue 112, p. 383–398.. Неговата екипа извршила мерења на дебелината на мразот, како и магнетното и гравитациското поле на Земјата. Следната летна сезона (1957–58) спровел уште едно преминување до станицата „Берд“, кога за првпат се посетени вулканите. Екипата стасала до венецот Сентинел, па се вратила во станицата „Берд“. Третото патување предводено од него се одвивало од станицата „Берд“ до Хорликовите Планини во 1958–59 г. На овие патувања е откриен Бнтлиевиот Подледнички Ров, кој претставува бездна во карпестото тло помеѓу ЗМБ и Трансантарктичките Планини на Источниот Антарктик.Lewis, R. S. (1965). A Continent for Science. New York: Viking Press.

Во 1958–1960 г. се спроведени летови и патување од станицата „Берд“, при што е посетен и картографски обработен Венецот на Извршниот Комитет. Топографската екипа направила воздушна посета на западот на ЗМБ во 1964 и 1965 г. По овие потфати, Геолошкиот топографски институт на САД (USGS) во 1966–1968 г. испратила земјомери за да воспостават појдовници и упатни точки ширум ЗМБ.Southard Jr, R. B. "Topographic mapping field operations, 1967-1968." Antarctic Journal of the United States 3.4, p 111, (1968).

Американскиот брод „Глејсиер“ истражил делови од Волгриновиот и Ејтсовиот Брег во 1960–61 г. Доведени се екипи од геолози и земјомери и испратени на карпести изданоци на копното. Оваа експедиција до далечниот исток на ЗМБ утвридла дека полуостровот Тарстон е впрочем остров.McDonald, E. A. (1962). "Exploring Antarcticas Phantom Coast". National Geographic, issue 121, pp. 250–273. In the same season a geological party led by Campbell Craddock explored Џонсовите Планини in the adjacent region.e.g. Craddock, C., Bastien, T. W., and Rutford, R. H. (1964). "Geology of the Jones Mountains area". In Adie, R. J. (ed.). Antarctic Geology' Amsterdam: North-Holland, pp. 171–187.

Во 1966–1969 г. е направен земјомер под водство на Ф. А. Вејд, каде е извршно геолошко картирање на Александрините и Рокфелеровите и Фордовите Планини.e.g. Wade, F. A., et al. (1977). "Reconnaissance geologic map of Александрините Планини quadrangle, Marie Byrd Land, Antarctica, Map A-5". Reston, Virginia: U. S. Antarctic Research Program. Ова била сложена експедиција со далечни хеликоптерски логори и воздушна геофизика.Wade, F. Alton. "Geology of the Marie Byrd Land coastal sector of west Antarctica." Antarctic Journal of the United States, v 2 (1967): 93-94.Wade, F. Alton. "Marie Byrd Land Survey II." Antarctic Journal of the United States, v 3 (1968): 88.e.g. Beitzel, J. E. (1972). "Geophysical investigations in Marie Byrd Land, Antarctica" (Ph.D. thesis). Madison: University of Wisconsin.

Во периодот од 1978 до 1993 се проведени уште неколку геолошки експедиции. Новозеландските геолози извршиле земјомер на Фордовите Планини и полуостровот Едвард VII на две експедиции, 1978–79SD, Weaver, JD Bradshaw, and CJ Adams. "Granitoids of the Ford Ranges, Marie Byrd Land, Antarctica." Geological Evolution of Antarctica 1 (1991): 345. и 1987–88 г. Истражувањето на вулканскат апокраина на ЗМБ земало поголем замав со заложбите на американските геолози во 1984–85 г.LeMasurier, W. E., and Rex, D.C. (1990). "Late Cenozoic volcanism on the Antarctic Plate: An overview". In LeMasurier, W. E., and Thompson, J. W. (eds.). Volcanoes of the Antarctic Plate and southern oceans. Antarctic Research Series 48. Washington, D. C.: American Geophysics Union. pp. 1–17. Проектот WAVE ја истражувал вулканската покраина во периодот 1989–1991 г. Проектот SPRITE ги истражил пределите и околината на Хобсовиот Брег во 1990–1993 г. Двата проекта имале мешан состав од Американци, Британци и Новозеланѓани. Летата 1989–1990 и 1990–1991 г. геолошка екипа од Калифорнискиот универзитет во Санта Барбара (UCSB) истражила неколку венци од северните Фордовите Планини на ЗМБ (експедиција FORCE).Luyendyk, B. P., et al. (1992). "Recent Progress in Antarctic Earth Science". Proceedings of the 6th Symposium on Antarctic Earth Science, Saitama, Japan, 1991, Terra Pub., p. 279–288 Меѓународната експедиција GANOVEX VIIEstrada, Solveig. "Geology and Geophysics of Marie Byrd Land, Northern-Victoria Land, and Oates Coast. GANOVEX VII--." (Geologisches Jahrbuch Reihe B, B and B 95) (2003). предводена од Германија го посетиле полуостровот Едвард VII во 1992–93 г.

Геолозите од колеџот Колорадо спровеле експедиции на Фордовите Планини во 1998–2001, 2005–2007 и 2011–2013 г. (Фоздикови Планини).

Истражувачки логори и станици На ЗМБ била поларната база „Берд“ направена во операцијата „Длабоко замрзнување“ (изворно на 80° ЈГШ, 120° ЗГД, преизградена на 80° ЈГШ, 119° ЗГД). Направена е во 1957 г. во задгрбнината на Бакутисовиот Брег. Станицата „Берд“ долги години била единствената значајна база во внатрешноста на Западниот Антарктик. Во 1968 г. е извадено првото ледено јадро од целата Антарктичка Ледена Покривка. Оваа станица е напуштена во 1972 г. и неколку години работела како привремено летно логориште. Станицата „Берд“ била одново отворена од Антарктичката програма на САД (USAP) во 2009–2010 г. во поддршка на операциите на северот на Западниот Антарктик.Antarctic Sun June 12, 2009

На Рупертовиот Брег на ЗМБ се наоѓа руската станица „Рускаја“, која работела од 1980 до 1990 г. и сега е затворена.

Источно од Сајпловиот Брег на Росовата Ледена Плоча во 1996 г. е отворен летен научен логор на Сајпловата Капа. Тука се ваделе ледени јадра за да се изучи климатската историја во изминатите 100.000 години. Овој логор бил и база за воздушните геофизички премери на Институтот за геофизика при Тексашкиот универзитет (UTIG).

Во 1998–1999 г. на Фордовите Планини работел логор, исто така за воздушни земјомерни цели.

Во 2004–05 г. е воспоставен големиот американски логор Твејтс 150 км северно од некогашната станица „Берд“, а со цел да го поддржи опширното воздушно геофизичко снимање на UTIG.

Во 2006 г. е поставено големо логориште „Делница на ЗАЛП“ (WSD), на делницата меѓу заливските подрачја на Росовото и Амундсеновото Море во најисточниот дел на ЗМБ со цел да се издупчи високоразложно ледено јадро. Овој зафат завршил во 2014 г.