Буковина

Буковина или ; ; ; ; . ― историски регион, различно опишан како дел од Средна или Источна Европа (или и двете).Klaus Peter Berger, The Creeping Codification of the New Lex Mercatoria, Kluwer Law International, 2010, p. 132 Регионот се наоѓа на северните падини на средните Источни Карпати и соседните рамнини, денес поделени меѓу Романија и Украина.

Населена со многу култури и народи, населени и од Украинци (Рутенијци) и од Романци (Молдавци по регион), станала дел од територијата на Киевска Русија и власта на Печенезите на почетокот на 10 век и составен дел на Кнежевството Молдавија. во 14 век, каде што бил основан главниот град на Молдавија, Сучава, кој на крајот ја проширил својата територија сè до Црното Море.

Следствено, културата на Киевска Русија се проширила во регионот во раниот среден век. За време на Златната Орда, имено во 14 век (или во развиениот среден век), Буковина станала дел од Молдавија под унгарска власт (т.е. под средновековното Кралство Унгарија).

Според Молдавско-руската хроника, унгарскиот крал Владислав (Ладислав) побарал од старите Римјани и новите Римјани (Власите) да се борат против Татарите. За време на истиот настан, пишува дека Драгош бил еден од новите Римјани. На крајот, Драгош ја создал Молдавија именувана од реката (реката Молдова) што тече во Буковина. За време на влашкиот бунт во Буковина против Балк, внукот на Драгош, Богдан Основачот се приклучил на бунтот и го соборил Балк, обезбедувајќи независност од Кралството Унгарија. Во 1497 година, настанала битка во шумата Космин (ридските шуми што ги делат долините Чернивци и Сирет), во која Стефан III Молдавски (Стефан Велики), успеал да ја победи многу посилната, но деморализирана војска на полскиот крал Јан I Алберт. Битката е позната во полската популарна култура како „битка кога витезите загинале“.

Територијата на она што станала познато како Буковина било, од 1775 до 1918 година, административна поделба на Хабсбуршката Монархија, Австриската Империја и Австроунгарија. Првиот попис на кој е забележана етничката припадност е направен во 1851 година и покажува население од 184.718 или 48,5% Романци, 144.982 или 38,1% Украинци и 51.126 или 13,4% други, со вкупно население од 380.826 луѓе. До 1910 година, Романците и Украинците биле речиси во еднаков број со Романците концентрирани главно на југ и Украинците главно на север.

Во 1940 година, северната половина на Буковина била припоена од страна на Советскиот Сојуз, прекршувајќи го Пактот Молотов-Рибентроп, пакт за ненапаѓање меѓу Германија и Советскиот Сојуз.Brackman, Roman The Secret File of Joseph Stalin: A Hidden Life (2001) p. 341 Регионот бил привремено обновен од Романија како сојузник на Германија, откако таа го нападнала Советскиот Сојуз во 1941 година, но повторно бил заземен од советската армија во 1944 година. Населението на Буковина било историски етнички разновидно. Денес, северната половина на Буковина е Черновечката Област во Украина, додека јужниот дел е Округот Сучава во Романија. Буковина понекогаш е позната како „Швајцарија на истокот“, со оглед на нејзиниот разновиден етнички мозаик и длабоки шумски планински предели.

Име лево|мини| Карта на Австроунгарија на која е прикажано Војводството Буковина, како дел од Цислајтанија во 1914 година. Името првпат се појавува во документ издаден од војводата на Молдавија, Роман I Мушат на 30 март 1392 година, со кој тој му дава на Јонаш Витеазул три села, сместени во близина на реката Сирет.

Името Буковина влегло во службена употреба во 1775 година со припојувањето на регионот од Кнежеството Молдавија кон поседите на Хабсбуршката Монархија, која стана Австриска Империја во 1804 година и Австроунгарија во 1867 година.

Службеното германско име на покраината под австриска власт (1775–1918), , било изведено од полскиот облик , кој пак бил изведен од обичниот словенски облик бук, што значи дрво бука (украински ; германски ; унгарски: ). Друго германско име за регионот, , најмногу е користено во поезијата и буквално значи „букова земја“ или „земја на букови дрвја“. На романски, во книжевен или поетски контекст, името („земјата на буковите дрвја“) понекогаш е користено. На некои јазици пред името е користен определен член, понекогаш незадолжителен: Буковината, сè повеќе е архаизам во англискиот јазик, што, сепак, се среќава во постарата книжевност.

Во Украина, името е неслужбен, но е вообичаен кога се мисли на Черновечката Област, бидејќи над две третини од областа е северниот дел на Буковина. Во Романија, поимот Северна Буковина понекогаш е синоним за целата Черновечка Област во Украина, додека Јужна Буковина се однесува на Округот Сучава во Романија (иако 30% од денешниот Округ Сучава покрива територија надвор од историската Буковина).

Историја

Територијата на Буковина била дел од Киевска Русија од 10 век. Потоа станала дел од Галициското Кнежевство, а потоа дел од Кнежевстовото Молдавија во 14 век. За прв пат било обележан како посебен округ на Кралството Галиција и Лодомерија во 1775 година, а било направен номинално војводство во рамките на Австриската Империја во 1849 година.

Заднина

Регионот, кој се состои од дел од североисточните Карпати и соседната рамнина, бил населен и од Власи и од Рутенци. Откако биле населени со антички народи и племиња (Трипилијци, Скити, Дакијци, Гети) почнувајќи од палеолитот, германската култура и јазик се појавиле во регионот во IV век до времето на Готите, археолошките истражувања исто така покажале дека Римјаните имале присуство во регионот. Подоцна, словенската култура се проширила, а до 10 век регионот бил дел од туркиските, словенските и романските луѓе како Печенезите, Куманите, Рутенците и Власите. Меѓу првите споменувања за Власите (Романците) во регионот е во 10 век од Варангиските саги кои се однесуваат на блакуменскиот народ, односно Власите во земјата на Печенезите. До крајот на XII век, хрониката на Никита Хонијат, пишува дека некои Власи го зграпчиле идниот римски император, Андроник Комнен, кога „дошол до границите на Кнежевството Халич“ во 1164 година. Во Молдавско-руската хроника, пишува настаните од 1342 година, дека унгарскиот крал Владислав (Ладислав) ги замолил старите Римјани и новите Римјани (Власите) да се борат против Татарите, со тоа што ќе заработат место во Марамуреш. За време на истиот настан, пишува дека Драгош бил еден од (новите) Римјаните.O City of Byzantium, Annals of Niketas Choniates (2.4.131), p. 74. Во 1359 година Драгош ја создал Молдавија и со себе зел многу Власи и германски колонисти од Марамуреш до Молдавија.

Рано населување Првите траги од човечко занимање датираат од палеолитот. Областа првпат била населена од трипилски културни племиња, во неолитот. Тогаш бил населен од сега непостоечки народи (Дакијци/Гети, Тракиски/Скитски племиња). Во меѓувреме, многу номади го преминале регионот (3 до 9 век н.е.). До IV век, Готите се појавиле во регионот. А подоцна во 5 и 6 век во регионот се појавиле Словени. Тие биле дел од племенскиот сојуз на Антите. Во 9 век, меснито население го сочинувале Тиверци и Бели Хрвати и Ковари.

Киевска Русија лево|мини| Кнежествата во Киевска Русија, Галициското Кнежевство во магента боја. лево|мини| Галициско-Волинското Кнежевство лево|мини| Буковина во рамките на историскиот регион Молдавија со текот на времето. Обединета од кнезот Олег во 870-тите, Киевска Русија бил лабав сојуз на говорници на источнословенски и уралски јазици од крајот на 9-ти до средината на 13-ти век, под владеењето на династијата Руриковци, основана од варангискиот кнез Рурик. Буковина постепено станаа дел од Киевска Русија од крајот на 10 век и власта на Печенези. Делови од Буковина првпат биле освоени во 981 година од Владимир Велики. Остатокот бил вклучен во Кнежеството Теребовлија во 1084 година. Кога Киевска Русија била поделена на крајот на 11 век, Буковина станала дел од Галициско-Волинското Кнежевство.

Галициско-Волинско Кнежество По расцепкувањето на Киевска Русија, Буковина преминала во Галициското Кнежевство (Галициско-Волинското Кнежество) во 1124 година. Црквата во Буковина првично била управувана од Киев. Во 1302 година, тој бил предаден на Галициската митрополија.

Откако Монголите под команда на Бату ја нападнале Европа, при што регионот номинално паднал во нивни раце, врските меѓу Галиција-Волин и Буковина ослабнале. Како резултат на монголската инвазија, во регионот се појавила земјата Шипинци, признавајќи ја власта на Монголите.

На крајот оваа држава пропаднала, а Буковина потпаднала кон Унгарија. Кралот Лајош I го назначил Драгош, војвода на Молдавија за свој заменик, олеснувајќи ја преселувањети на Романците од Марамуреш и Трансилванија.

Молдавската држава била створена во средината на 14 век, на крајот ја проширила својата територија сè до Црното Море. По нејзиното основање, молдавската држава ја признала надмоќта на Полска, продолжувајќи да ја признава од 1387 до 1497 година. Буковина и соседните региони станале јадро на Молдавското Кнежество, со градот Јаш како главен град од 1564 година (по Баја, Сирет и Сучава). Името Молдавија () потекнува од река (Молдова) што тече во Буковина.

Полски и молдавски период Петру II го преселил седиштето на Молдавија од Сирет во Сучава во 1388 година. Во 15 век, Покутја, регионот веднаш на север, станал предмет на спорови меѓу Кнежеството Молдавија и Полското Кралство. Покутја била населена со Рутенци (претходници на современите Украинци заедно со Старите Руси и Русините). Во 1497 година, била сторена битка во шумата Космин (ридските шуми што ги делат долините Черновци и Сирет), во која Стефан III Молдавски (Стефан Велики), успеал да ја победи многу посилната, но деморализирана војска на полскиот крал Јан I Алберт. Битката е позната во полската популарна култура како „битка кога витезите загинале“. Регионот бил под полска номинална власт од неговото основање (1387) до времето на оваа битка (1497). Набргу потоа, таа станала вазал на Отоманската Империја (1514). мини| Поглед на западната страна на средновековната престолнина и тврдина Сучава. Во овој период, покровителството на Стефан Велики и неговите наследници на престолот на Молдавија ја видело изградбата на познатите сликани Молдовички, Суцевички, Путниски, Хуморски, Воронечки, Драгомирнски, Арборски и други манастири. Со нивните познати надворешни фрески, овие манастири остануваат едни од најголемите културни богатства на Романија; некои од нив се места на светско наследство, дел од насликани цркви во северна Молдавија. Најпознатите манастири се во областа Сучава, која денес е дел од Романија. Исто така дел од Романија е и манастирот , православен светец и маченик, кој бил убиен од Татарите во Билхород-Днистровски.

Од 1490 до 1492 година, Мухавовиот бунт, предводен од украинскиот јунак Петро Муха, настанал во Галиција. Овој настан ги спротивставил Молдавците против угнетувачкото владеење на полските големци. Бунтовничката војска составена од молдавски селани ги зазеле утврдените градови Сњатин, Коломија и Халич, убивајќи многу полски благородници и граѓани, пред да биде запрена од полската кралска армија во сојуз со галициските регрутирани луѓе и пруските платеници додека марширале кон Лавов. Многу бунтовници загинале во битката за Рохатин, при што Муха и преживеаните избегале назад во Молдавија. Муха се вратил во Галиција за повторно да го разгори бунтот, но бил убиен во 1492 година.

Во мај 1600 година, Михај Витеазул (Храбриот), станал владетел на двете дунавски кнежевства и Трансилванија.