Канопус — најсветлата ѕвезда во јужното соѕвездие Кобилица и втората најсветла ѕвезда на ноќно небо. Таа е исто така означена како α Carinae, кое е романизирано (транслитериран) во Алфа Кобилица. Со привидна ѕвездена величина од -0,74, таа е надгласена само од Сириус.
Се наоѓа на околу светлосни години од Сонцето. Канопус е светол џин од спектрален тип А9, па затоа е суштински бел кога се гледа со голо око. Има сјајност над 10.000 пати поголема од Сончевата сјајност, осум пати е помасивна и се проширила до 71 пати од Сончевиот пречник. Нејзината зголемена фотосфера има делотворна температура од околу келвини Канопус е подложен на согорување на јадрото на хелиумот и моментално е во таканаречената фаза на сина јамка на неговата еволуција, откако веќе поминала низ црвено-џиновската гранка откако го исцрпил водородот во нејзиното јадро. Канопус претставуваизвор на Х-зраци, кои најверојатно се емитуваат од неговата корона.
Истакнатиот изглед на Канопус значи дека ѕвездата била предмет на митолошко учење кај многу древни народи. Нејзиното вистинско име генерално се смета дека потекнува од митолошкиот Каноп, кој бил навигатор на Менелај, кралот на Спарта. Акроничниот пораст го означил датумот на фестивалот Птолемаја во Египет. Во античка Индија, го добила името Агастија по почитуваниот ведски мудрец. За кинеските астрономи, таа била позната како Старецот на Јужниот Пол. Во исламската астрономија, таа е Сухаил или Сухејл, име што исто така вообичаено се користи за да имплицира реткост на изгледот.
Номенклатура Името Canopus е латинизација на старогрчкото име Κάνωβος/Kanôbos, запишано во Алмагест на Клавдиј Птоломеј (околу 150 н.е.). Ератостен го користел истиот правопис. Хипархос го напишал како Κάνωπος. Џон Фламстид го напишал како Канобус, како и Едмонд Халеј во неговиот Каталог Стеларум Австралиум од 1679 година. Името има две можни изведби, и двете наведени во основните имиња на ѕвезди на Ричард Хинкли Ален : Star Names: Their Lore and Meaning.
Брод Арго бил бродот што го користеле Јасон и Аргонаутите во легендата за Тројанската војна. Најсветлата ѕвезда во соѕвездието го добила името на пилотот на бродот од друга грчка легенда: Каноп, пилот на бродот на Менелај во неговата потрага да ја врати Елена Тројанска, откако таа била земена од Париз. Уништеното древно египетско пристаниште по име Канопус се наоѓало во близина на устието на Нил, местото на Битката кај Нил. Се шпекулира дека неговото име потекнува од египетскиот копт Кахи Нуб („Златна земја“), што се однесува на тоа како Канопус би се појавил во близина на хоризонтот во древниот Египет, поцрвенет од атмосферското изумирање од таа позиција.
Во 2016 година, Меѓународната астрономска унија организирала Работна група за имиња на ѕвезди (РГИЅ) за да ги каталогизира и стандардизира соодветните имиња за ѕвездите. Првиот билтен на РГИЅ од јули 2016 година вклучувал табела со првите две групи на имиња одобрени од РГИЅ во кои била вклучена и Canopus за оваа ѕвезда. Канопус денес е вклучена во Каталогот на имиња на ѕвезди на Меѓународниот астрономски сојуз.
Канопус традиционално го означувал јазилот на бродот Арго. Германскиот небесен картограф Јохан Бајер ѝ го дал - како најсветлата ѕвезда во соѕвездието - ознаката α Аргус (латинизирано во Алфа Аргус) во 1603 година. Во 1763 година, францускиот астроном Никола Луј де Лакај го поделил огромното соѕвездие на три помали, и оттука Канопус станала α Carinae (латинизирано во Alpha Carinae). Таа е наведена во каталогот на сјајни ѕвезди како HR 2326, каталогот „Хенри Дрејпер“ како HD 45348 и каталогот „Хипаркос“ како HIP 30438. Фламстид не ја нумерирал оваа јужна ѕвезда, но Бенџамин Апторп Гулд ѝ го дал бројот 7 (7 G. Carinae) во неговата Uranometria Argentina.
Повремено име што се гледа на англиски е Сохејл, или женственото Сохеила; на турски е Süheyl, или женско Süheyla, од арапското име за неколку светли ѕвезди, سهيل suhayl, а Канопус бил познат како Сухел во средновековно време. Алтернативните правописи вклучуваат Сухаил, Сухајл, Сухилон, Сухејл, Сохејл, Сухајил, Шоел, Сохил, Сохеил, Сахил, Сухајил, Сохајил, Сихел и Сихил. Алтернативно име било Wazn „тежина“ или Haḍar „земја“, што имплицира на каменот за сидро што го користел бродот, наместо да се поврзува со неговата ниска позиција во близина на хоризонтот. Оттука доаѓа неговото име во алфонсинските табели, Suhel ponderosus, латинизација на Al Suhayl al Wazn. Неговото грчко име било оживеано за време на ренесансата.
Набљудување лево|мини| Соѕвездието Кобилица со Канопус надесно (запад) Шпанскиот муслимански астроном Ибн Рушд заминал во Маракеш (во Мароко) за да ја набљудува ѕвездата во 1153 година, бидејќи била невидлива во неговата родна Кордоба, ел-Андалус. Тој ја искористил различната видливост на различни географски широчини тврдејќи дека Земјата е тркалезна, следејќи го аргументот на Аристотел кој тврдел дека таквото набљудување е можно само доколку Земјата е релативно мала сфера.
Англискиот истражувач Роберт Хјус го предочил Канопус на европските набљудувачи во неговото дело Tractatus de Globis од 1592 година, заедно со Ачернар и Алфа Кентаур, забележувајќи:„Денес, значи, има само три ѕвезди од првата големина што можев да ги забележам во сите оние делови што никогаш не се видени овде во Англија. Првата од нив е таа светла ѕвезда во строгиот дел на Арго, која ја нарекуваат Канобус. Втората е на крајот на Еридан. Третата е во десната нога на Кентаур.Knobel, p. 416. алт=A field of stars against the Milky Way background with the prominent stars and constellations labelled|десно|мини| Широкоаголен приказ кој покажува Канопус и други истакнати ѕвезди со Млечниот Пат Кога се гледа од географски широчини јужно од S, Канопус претствувакружна ѕвезда. Бидејќи Канопус е толку далеку на југ на небото, тој никогаш не се издигнува во средните до крајните северни ширини; во теорија северната граница на видливост е географска ширина северно. Ова е јужно од Атина, Ричмонд, Вирџинија (САД) и Сан Франциско, и многу блиску до Севиља и Агриџенто. Тоа е речиси точно на географската широчина на Ликовата опсерваторија на планината Хамилтон, Калифорнија, од која е лесно видлива поради ефектите на височината и атмосферската рефракција, кои додаваат уште еден степен на нејзината привидна надморска височина. Под идеални услови, може да се забележи дури на север до од брегот на Тихиот Океан.D. Gieringer, "Exploring the Tropic of Canopus", Astronomy, December 1985, p.24. Друг најсеверен рекорд на видливост дошол од планината Немрут во Турција, географска ширина . Полесно е видливо на места како што се Заливскиот брег и Флорида и островот Крит (Грција) каде најдобрата сезона за гледање околу 21 часот е кон крајот на јануари и почетокот на февруари.
Канопус има боен показател B-V од +0,15 - каде што 0 е синобело - што покажува дека е суштински бело, иако е опишано како жолтобело. Спектралниот тип на Канопус е даден како F0 и постепено потоплиот A9. Таа е помалку жолта од Алтаир или Прокион, со индекси измерени како 0,22 и 0,42, соодветно. Некои набљудувачи можеби го разбрале Канопус со жолта нијанса бидејќи е ниска на небото и оттука подложена на атмосферски ефекти.Schaaf, pp. 112–13. Патрик Мур рекол дека никогаш не му изгледало ништо друго освен бело. Болометриската корекција за Канопус е 0,00, што покажува дека визуелната апсолутна величина и болометриската апсолутна величина се еднакви.
Канопус претходно билa предложенa да биде член на здружението Скорпиja -Кентаур, но тој не се наоѓа во близина на подгрупите на таа асоцијација и не е вклучен како член на Sco-Cen во кинематичките проучувања кои користеле астрометриски податоци на Хипаркос. Се смета дека Канопус не е член на некоја блиска млада ѕвездена група. Во 2014 година, астрономот Ерик Мамајек објавил дека екстремно магнетно активното џуџе М (има силна коронална емисија на Х-зраци), 1,16 степени јужно од Канопус, се смета дека дели заедничко правилно движење со Канопус. Проектираното раздвојување на M џуџето 2MASS J06234738-5351131 („Канопус B“) е приближно 1,9 парсеци. Сепак, и покрај ова големо раздвојување, сè уште е во рамките на проценетиот плимски радиус (2,9 парсеци) за масивната ѕвезда Канопус.
Ниту една ѕвезда поблиску од Канопус не е посветла од неа, и таа била најсветлата ѕвезда на ноќното небо на Земјата во текот на три епохи во последните четири милиони години. Другите ѕвезди се појавуваат посветли единствено за време на релативно привремени периоди, за време на кои тие го минуваат Сончевиот систем многу поблиску од Канопус. Пред околу 90.000 години, Сириус се приближила доволно блиску што станала посветла од Канопус, а така ќе остане уште 210.000 години. Но, за 480.000 години, додека Сириус ќе се оддалечи и ќе изгледа побледо, Канопус повторно ќе биде најсветлата и ќе остане таква во период од околу 510.000 години.
Улога во навигацијата десно|мини| Канопус е најсветлата ѕвезда во соѕвездието Карина (горе). Југоисточниот ѕид на Ќаба во Мека е усогласен со точката на издигнување на Канопус, а исто така го носи името Џануб . Бедуините од Негев и Синај го познавале Канопус како Сухејл и го користеле и Северница како две главни ѕвезди за навигација ноќе. Бидејќи исчезнува под хоризонтот во тие региони, се поврзува со променлива природа, наспроти секогаш видливиот Поларис, кој бил кружен и оттука „непоколеблив“.
Јужниот небесен пол може приближно да се наоѓа со помош на Канопус и друга светла ѕвезда, Ачернар, бидејќи трите прават рамностран триаголник. Канопус седи на имагинарна линија што се протега во еден правец до Сириус и до јужниот небесен пол.
Светлината и местоположбата на Канопус е далеку од еклиптиката и ја прават корисна за навигација во вселената. Многу вселенски летала носат специјална камера позната како „Canopus Star Tracker“ плус сензор за сонце за одредување ориентација. Маринер 4 ја користела Канопус за стабилизација на втората оска (по заклучувањето на Сонцето) во 1964 година, прв пат кога била користена ѕвезда.
Спектар Канопус била малку проучувана од западните научници пред 20 век. Неа и била дадена спектрална класа F во 1897 година, рана употреба на оваа екстензија на Секи класа I, применета на оние ѕвезди каде водородните линии се релативно слаби, а линијата на калциум К релативно силна. Била дадена како стандардна ѕвезда од F0 во каталогот „Хенри Дрејпер“, со спектрален тип F0 опишана дека има водородни линии половина од јачината на ѕвезда A0 и линијата на калциум K три пати посилна од Hδ. Американскиот астроном Џеси Гринштајн бил заинтересиран за ѕвездените спектри и го користел новоизградениот телескоп „Ото Струве“ во опсерваторијата Мекдоналд за детално да го анализира спектарот на ѕвездата. Во еден труд од 1942 година, тој објавил дека спектарот е доминиран од силни широки водородни линии. Исто така, постојат линии за апсорпција на јаглерод, азот, кислород, сулфур, железо и многу јонизирани метали. Тоа било проучувано во ултравиолетово од раниот астрономски сателит, Близнаци XI во 1966 година. УВ спектрите се сметале за конзистентни со суперџинот F0 со температура од , прифатените параметри за Канопус во тоа време. Астрономите од Нов Зеланд Џон Херншо и Кришна Десикачари подетално го испитувале спектарот, објавувајќи ги своите резултати во 1982 година.
Кога на ѕвездената класификација била додадена на шемата за спектрална класификација MK, на Канопус и била доделена класа Iab што укажува на суперџин со средна сјајност. Ова се засновало на релативната јачина на одредени спектрални линии за кои се смета дека се чувствителни на сјајноста на ѕвездата. Во 5-тото издание на Каталогот на сјајни ѕвезди, и е дадена спектралната класа F0II, класата на сјајност што укажува на светол џин. Профилите на Балмеровата линија и јачината на кислородната линија укажуваат на големината и сјајноста на Канопус.