мини|Корица на Les amours d'Ismene et d'Ismenias, превод на француски јазик од 1743 година на Хисимина и Хисиминиј од Евстатиј Макремболит (XII век) Византиски роман — оживување на античкиот роман од римското време за време на Византиското Царство. Делата во оваа категорија биле напишани од Византијци во текот на XII век.
За време на династијата на Комнините, византиските писатели од Цариград во дванаесеттиот век ја вовеле повторно античката романтична книжевност, подражавајќи ја нејзината форма и време, но донекаде христијанизирајќи ја нејзината содржина. Оттука, византиските приказни биле традиционални по својата структура во однос на заплетот и поставката (со сложени пресврти на настани што се случувале во античкиот Медитеран, заедно со антички богови и верувања), но биле и средновековни, јасно припаѓајќи на ерата на крстоносните војни бидејќи ги одразувале обичаите и верувањата од тоа време. Постои пауза од осум века помеѓу последното преживеано романтично дело од доцната антика и првото дело од оваа средновековна преродба.
До денес биле зачувани само четири од овие дела, од кои само едно било напишано во проза: Хисимина и Хисиминиј од Евстатиј Макремболит. Две се во додекасилабичен стих: Роданта и Досикле од Теодор Продром и Дросила и Харикле од Никита Евгенијан. И едно е во „политички стих“, Арстанро и Калитеја од Константин Манасиј, но постои само во фрагменти. Во овие љубовни романи еротскиот бакнеж бил фин ритуален феномен за ликовите. Покрај односот со православната религија, еротскиот бакнеж бил и важен катализатор во љубовните врски на ликовите.
Од овие четири романи, еден бил преведен на англиски јазик пред дваесет и првиот век: Исмена и Исмениј, роман од Л. Х. Ле Моан (Лондон и Париз: 1788). Ле Моан, меѓутоа, го засновал својот превод врз францускиот превод од 1756 година, Љубовта на Исмена и Исмениј од Пјер-Франсоа Годар де Бошан, кој пак бил преведен од латински, а не од старогрчки текст.
Сепак, во поново време, интересот за овие дела од страна на англиските читатели се зголемил, што водело до нови преводи право од старогрчкиот јазик.
Подоцнежните средновековни романтични дела од околу четиринаесеттиот век ја продолжиле оваа книжевна традиција. Овде можат да се споменат анонимните:
Белтандро и Хрисанца; Калимах и Хрисороја; и Либистро и Родамна.
Тие се достапни на англиски под насловот Три средновековни грчки романи: Белтандро и Хрисанца, Калимах и Хрисороја, Ливистро и Родамна, преведени од Гавин Бетс. Еден од нив е достапен на француски јазик: М. Пичард, Le roman de Callimaque et de Chrysorrhoé: Texte établi et traduit, (Париз: 1956). Некои од нив се достапни на италијански јазик: C Cupane Romanzi Cavallereschi Bizantini (Торино:1995). Други средновековни романтични дела ги вклучуваат анонимните:
Приказната за Ахил; и Приказната за Троја: Византиска Илијада.
Поврзано
Византиска книжевност
Наводи
Категорија:Византиска книжевност Категорија:Византија во 14 век Категорија:Византија во 12 век