Марван I ибн ал-Хакам бил четвртиот калиф на Омејадската династија (684–685) и основач на новата „Марванидска“ гранка на Омејадите. Неговото владеење било кратко, но пресудно за опстанокот на династијата во време на Втората фитна (граѓанска војна).
Ран живот Марван I е роден околу 623 или 626 година во Мека, во влијателното семејство на Омејадите. Тој бил внук на Умеја ибн Абд Шамс и припадник на истата линија што ја дала и Муавија I. Во младоста служел како администратор и војсководец, а за време на владеењето на неговиот братучед калифот Усман (644–656) учествувал во походи против Византијците во Северна Африка, каде стекнал богатство и углед.
Владеење По смртта на Муавија II во 684 година, Омејадската власт била во криза. Многу региони го признавале Абдула ибн ал-Зубејр како калиф, а Сирија и Ирак биле во немири. На собирот во Џабија, сириските племиња го избрале Марван за калиф, со што започнала нова династичка линија – Марванидите. Неговата задача била да ја консолидира власта и да ја спаси династијата од распад.
Најважниот настан од неговото владеење е битката кај Марџ Рајт (684), каде што силите на Марван ги поразиле приврзаниците на ибн ал-Зубејр и племињата што му се спротивставиле. Со оваа победа тој ја обезбедил контролата врз Сирија и ја зацврстил позицијата на Омејадите. Сепак, неговата власт останала ограничена, бидејќи Хиџаз и Ирак сè уште биле под контрола на противниците.
Марван I владеел помалку од една година и починал во април или мај 685 година, на возраст меѓу 59 и 63 години, најверојатно во Дамаск или во ал-Синабра. По него престолот го наследил неговиот син Абд ал-Малик ибн Марван, кој станал еден од најзначајните калифи на Омејадската династија и ја претворил во силна империја.
Марван I останува запаметен како владетел кој ја спасил династијата од колапс и поставил темели за нејзиното продолжено владеење. Иако неговото време било кратко, неговата улога била клучна за трансформацијата на Омејадите од нестабилна власт кон централизирана и моќна држава.
Категорија:Омејади