Историска антропологија ― историографско движење кое применува методологии и цели од општествената и културната антропологија во проучувањето на историските општества.Elizabeth A. Ten Dyke, 'Anthropology, Historical' in Encyclopedia of Historians and Historical Writing, уредено од Kelly Boyd (Чикаго: Fitzroy Dearborn, 1999), стр. 37-40 (стр. 37). Како и повеќето такви движења, различни научници го разбираат на различни начини, а за некои може да биде синоним за историјата на менталитетите, културната историја, етноисторијата, микроисторијата, историјата на народот или историја на секојдневието. Антрополозите чија работа била особено вдахнувачка за историската антропологија се Емил Диркем, Хајнрих Шурц, Арнолд ван Хенеп, Лисјен Леви-Брил, Марсел Мос, Клифорд Гирц, Џек Гуди и Виктор Тарнер.Elizabeth A. Ten Dyke, 'Anthropology, Historical' in Encyclopedia of Historians and Historical Writing, уредени од Kelly Boyd (Чикаго: Fitzroy Dearborn, 1999), стр. 37--40 (стр. 38).
Питер Бурк ја споредил историската антропологија со општествената историја, откривајќи дека историската антропологија има тежнеење да се насочува на квалитативни, а не на квантитативни податоци, помали заедници и симболични аспекти на културата. Така, во делата на историчари како Е.П. Томпсон, ова одразува пресврт во марксистичката историографија од 1960-тите години од „ортодоксниот марксистички пристап кон човековото однесување во кој чинителите се сметани за мотивирани првенствено од економијата, а само второстепено од културата или идеологијата“.
Историската антропологија е вкоренета во школата „ Анали“, поврзана со низа големи историчари како што се Фернанд Браудел, Жак Ле Гоф, Емануел Ле Рој Ладури и Пјер Нора, заедно со истражувачи од други места во Европа, како што е Карло Гинзбург. Името „историска антропологија“ активно ја промовираат некои неодамнешни историчари од школата „Анали“, како што е Жан-Клод Шмит. Основано во 1929 година од Марк Блох и Лисјен Февр, списанието „Annales. Histoire, Sciences Sociales“ (Анали. Историја, општествени науки) е сè уште меѓу највлијателните француски публикации за истражување во историската антропологија.
Историската антропологија е отворена за слични критики како антропологијата: „како што забележале Бернард Кон, Џон и Жан Комароф, студиите во кои општествата биле претставени на овој начин честопати биле пристрасни, пристрасни и несвесни слугинки на доминацијата врз незападните народи од страна на Европејците и Американците“. Но, почнувајќи од Втората светска војна, сè порефлексивните пристапи довеле до софистициран развој на полето, а знамето на „историската антропологија“ честопати привлекувало англо-американски историчари на начини на кои школата „Анали“ не го правела тоа: клучни фигури биле Сидни Минц, Џеј О'Брајан, Вилијам Роузбери, Маршал Салинс, Џејн Шнајдер, Питер Шнајдер, Ерик Волф, Питер Бурк и луѓе од други места во светот како што е Арон Гуревич.
Поврзано
Културна антропологија Историографија Рурална историја Нова историја Општествена историја Марксистичка историографија
Наводи
Категорија:Антропологија Категорија:Гранки на историјата Категорија:Историографија Категорија:Интердисциплинарни области