Неименуваниот кашмирски сафир — скапоцен камен од 22,66 карати (4,532 г). Познат е по неговиот поранешен сопственик, извршен директор на железница Џејмс Џ. Хил, кој го купил во 1886 година за својата сопруга како дел од ѓердан украсен со дијаманти и сафири. На крајот бил одвоен и даден на едно од нивните деца. Подоцна бил дониран на Минесотското историско друштво, кое го продало на аукција за 3.064.000 долари, што било повеќе од очекуваното.

Карактеристики Кашмирскиот сафир тежи 22,66 карати (4,532 г). Има „синчева боја со кадифена текстура“ и има „многу висок степен на транспарентност“. Поставен е во рамка од дијамант со европски крој и е украсен со злато.

Историја Сафирот првично бил дел од ѓердан украсен со дијаманти и сафири вреден 2.200 долари. Бил во сопственост на продавач кој бил идентификуван како Рандел, сè додека не го купил Џејмс Џ. Хил во 1886 година. Потоа Џејмс го подарил сафирот на својата сопруга, Мери Хил, истата година. Три години по смртта на Хил во 1916 година, ѓерданот бил поделен меѓу шесте ќерки на Хил, делејќи го централниот сафир и 36-те помали скапоцени камења меѓу нив. Сафирот прво влегол во посед на Гертруда Гавин, по што таа го дала на својата сестра, Рејчел Бекман. Подоцна го добила Гертруда Фолиет, внука на Мери Хил.

Продажба десно|мини|256x256пкс|Куќата на Џејмс Џ. Хил Кога Гертруда починала во 2005 година, таа во својот тестамент навела дека сафирот ќе им биде даден на куќните пријатели на Џејмс Џ. Хил со овластување да го продадат. Не бил внесен во колекцијата на друштвото ниту изложен поради чувството дека бидејќи ѓерданот бил поделен, немал историско значење какво што би го имал доколку бил во целост. Се барало да биде продаден, а првичните очекувања за цената на сафирот биле приближно 80.000 до 90.000 долари, иако подоцна била зголемена на 250.000 до 350.000 долари кога Минесотското историско друштво (администратори на куќата на Џејмс Џ. Хил) го предале на аукциската куќа Кристи во Њујорк. Сепак, оваа подоцнежна проценка била сметана како „ниска проценка“ од страна на луѓе внатре во претпријатието. Вредноста на сафирот подоцна ја зголемил Рахул Кадакија, виш потпретседател и раководител на одделот за накит во Кристи, на приближно 1 милион долари.

Било продадено како предмет бр. 261, а аукционер бил Франсоа Кириел. Во неговиот каталошки примерок пишувало „еден од најважните сафири што моментално се на пазарот и е ненадминат по богатство и живот“, што авторот Стивен Г. Блум го опишал како „очекувана хипербола“. Лицитирањето за сафирот започнало од 1 милион долари, а преку повеќекратни лицитации се искачило за 90 секунди на 2 милиони долари. Двајца мажи на крајот влегле во војна на лицитации, каде што секој од нив ја зголемуваше понудата за по 100.000 долари на секои 20 секунди. Лицитирањето се забавило на 2,5 милиони долари, со евентуален обид на еден од нив да ја зголеми на 2,6 милиони долари, само за да биде надминат за 2,7 милиони долари и лицитирањето да заврши. На крајот бил продаден за 3.064.000 долари на анонимен понудувач, надминувајќи го претходниот рекорд за купување сафирот во 2001 година за 24.000 долари.

Вкупно, Минесотското историското друштво добило 2,6 милиони долари од продажбата. Кадакија тврдел дека продажбата била „совршена аукциска ситуација“ поради семејната историја, староста, непознатиот статус и целта кон која се насочува. Тој исто така го нарекол „еден од најдобрите кашмирски сафири [што ги видел]“. Парите биле наменети за одржување на куќата на Џејмс Џ. Хил.

Наводи

Категорија:Познати сафири