Лукас Аламан (роден на година - починал на година) — мексикански научник, конзервативен државник, историчар и писател. Потекнувал од елитно семејство Гванахуато, патувал многу и бил високообразован. Тој бил очевидец на раните борби во Мексиканската војна за независност кога бил сведок на тоа како трупите на бунтовничкиот водач Мигел Идалго и Костиља го ограбуваат градот Гванахуато, инцидент што влијаел врз неговата веќе конзервативна и антидемократска мисла.
Тој е наречен „архиреакционер на епохата...кој се стремел да создаде силна централна влада заснована на близок сојуз на војската, католичката црква и земјопоседничките класи“. Се смета за основач на Конзервативната партија и е споредуван со Клеменс фон Метерних, а бил еден од главните гласови што се залагале за воспоставување монархија во Мексико.
Според историчарот Чарлс А.Хејл, Аламан бил „несомнено главната политичка и интелектуална фигура на независно Мексико сè до неговата смрт во 1853 година...водечка сила на неколку администрации и активен промотор на економскиот развој“.
Ран живот Лукас Аламан бил роден во богато семејство од Гванахуато на 18 октомври 1792 година. Неговиот татко бил Хуан Висенте Аламан, а неговата мајка била Марија Игнасија Ескалада. Неговиот татко емигрирал од Навара и стекнал богатство во рударството, додека неговата мајка била член на истакнато шпанско семејство родено во Америка, и ја носела титулата петта маркиза на Сан Клементе. Таткото на Аламан бил втор сопруг на неговата мајка, по смртта на нејзиниот прв сопруг, Габриел де Арекедерата. Аламан имал постара сестра, Марија де Луз Естефануја Ана Хозе Игнасија Аламан и Ескалада, родена во 1782 година, и постар полубрат, Хуан Баутиста Арекедерата.
Студирал во „амигата“, детско училиште, кое го водела Дона Хозефа Камачо, а продолжил со студиите во Витлеемското училиште каде што отец Хозе де Сан Џеронимо го научил Аламан да пишува. Во знак на благодарност за образованието што му било дадено, таткото на Аламан финансирал реновирање на зградата.
Аламан продолжил да учи латински и математика, а неговиот татко почнал да го запознава со менаџментот на рударската индустрија, област во која постариот Аламан очекувал неговиот син да работи во еден ден. Во 1808 година, шеснаесетгодишниот Аламан го посетил Мексико Сити каде што научил француски, а потоа се вратил во Гванахуато каде што продолжил да учи математика, музика и цртање, додека ги читал и латинските класици. Семејството Аламан било богато и општествено истакнато во раната младост на Аламан, но рударството било несигурна и нестабилна индустрија, а неговиот татко на крајот претрпел финансиски загуби и починал кога Аламан имал шеснаесет години.
Студирал во Колеџот Минас во Мексико Сити, како и во Фрајбург и Гетинген, Германија.
Мексиканската војна за независност лево|мини|Портрет на Лукас Аламан во младоста Во тоа време, Аламан бил сведок на одлучувачки историски настани што засекогаш ќе ја променат иднината на Мексико. Во 1808 година, шпанскиот крал Фердинанд VII бил соборен од Наполеон, кој го заменил со неговиот брат Жозеф Бонапарта, предизвикувајќи уставна криза низ целата Шпанска империја, бидејќи отфрлањето на новиот крал било речиси универзално. Владата на Нова Шпанија одлучила да му остане лојална на затворениот Фердинанд, но востанието против Шпанците било предизвикано од свештеникот Мигел Идалго и Костиља на 16 септември 1810 година, датум кој на крајот ќе биде одбележан како Ден на независноста на Мексико.
Тој бил сведок на ограбувањето на Гванахуато по заземањето на Алхондига де Гранадитас во раните фази од Мексиканската војна за независност, за време на која неорганизираните и искинати трупи на Мигел Идалго и Костиља ги убиле оние што се засолниле внатре. Аламан избегал со своето семејство во Мексико Сити во декември 1810 година. Во Мексико Сити ги продолжил студиите по рударство. Студирал хемија, минералогија, анализа и кристалографија. За време на неговите разговори со професори кои патувале, тој исто така почнал да посакува да патува во Европа каде што сакал да го усоврши својот француски јазик и да научи италијански и англиски јазик.
Патувања низ Европа Тој заминал во јануари 1814 година и прво пристигнал во Шпанија, каде што ги посетил Мадрид и Кралската палата Ескоријал. Потоа заминал за Франција, каде што пристигнал во Париз и го посетил отец Миер, по чија препорака, Аламан можел да се сретне со епископот Грегоар. Ги продолжил студиите во Париз кај Рене Жуст Еј, Жан-Батист Био и Луј Жак Тенар, и присуствувал на доцните ноќни сесии на Атенеум, каде што почнал да учи и германски јазик. Аламан бил присутен во Париз за време на враќањето на Наполеон од Елба, за време на Стоте дена, и ја напуштил земјата кратко потоа за краток престој во Велика Британија пред да се врати во Франција. Потоа отпатувал за Италија, минувајќи покрај Мон Сенис и пристигнувајќи во Торино. Ги посетил бојните полиња на Павија и Маренго и се упатил кон Милано, минувајќи низ Болоња и Фиренца пред да пристигне во Рим, каде што бил присутен на празникот Свети Петар, кој го поминал со семејството на шпанскиот кардинал Бардахи. Потоа ја посетил Швајцарија и ја следел Рајна до Франкфурт. Аламан студирал рударство во Германија и го посетил Берлин пред да замине кон Холандија и да се врати во Франција до 1818 година.
Делегат во Кортес Тој ја примил веста дека еден од финансиските интереси на неговото семејство пропаднал и се обидел да го реши проблемот преку примена на своите студии. Се обидел да ја донесе во Мексико техниката на одвојување на сребро и злато преку употреба на сулфурна киселина, за разлика од старата техника на употреба на азотна киселина. Отпатувал во Мадрид и успеал да добие дозвола од владата за тоа. Тој бил делегат на Мексико во Кортес и работел на подобрување на рударската индустрија.
Аламан се вратил во Мексико во февруари 1820 година. Шпанија во тоа време, преку Уставот од 1812 година, им доделила претставништво на своите колонии во шпанските Кортеси, а Аламан бил меѓу мексиканските пратеници испратени во Мадрид таа година, претставувајќи ја покраината Гванахуато. Тој заминал за Шпанија со останатите пратеници токму кога Планот за Игуала на Агустин де Итурбиде почнал да добива на сила, а кој на крајот ќе донесе независност за Мексико во септември 1821 година.
Аламан ги бранел правата на рударските интереси на неговиот округ и, среде двосмислените вести во врска со напредокот на Планот на Игуала, тој, заедно со останатите пратеници, лобирал кај шпанскиот Кортес да воспостават во Нова Шпанија понезависна влада.По завршувањето на законодавната седница, Аламан отфрлил функција во шпанската влада и се вратил во Мексико.
Прва Мексиканска Република Аламан управувал со рударските интереси на своето семејство, за време на кои бил сведок на падот на Првото мексиканско царство и воспоставувањето на привремената влада позната како Врховна извршна власт. Поради неговото искуство во шпански Кортес, извршната власт го назначила Аламан за министер за внатрешни и надворешни работи. Аламан основал национален архив, а исто така и национален музеј. Тој доделил средства на умирачката Академија за ликовни уметности Сан Карлос и ја спасил од уништување коњаничката статуа на Карло IV од Шпанија, која сè уште постои во Мексико Сити. Тој, исто така, ги скрил останките на Ернан Кортес, кои биле загрозени од народниот антишпански бес што избувнал по независноста. Аламан бил именуван за државен министер во 1825 годинаи успеал да привлече британски капитал во Мексико. Но, бил отстранет од владата за помалку од една година.
Тој бил дел од групата конзервативци кои го собориле од претседателската функција бунтовничкиот генерал Винсенте Гереро, кој самиот дошол на власт со државен удар во 1829 година. Аламан бил член на триумвиратот кој кратко управувал со Мексико во 1829 година по Планот де Халапа со цел да го постави конзервативниот Анастасио Бустаманте за претседател. Аламан бил водечка фигура на конзервативците додека се одвивала промената на режимот. Гереро бил заробен од трговски брод, капетанот Пикалуга платил 50.000 пезоси за делото, во јануари 1831 година, бил суден на воен суд и егзекутиран еден месец подоцна. Аламан го сметал погубувањето на Гереро како спасување на Мексико од „распаѓање“. Сепак, многу Мексиканци го сметале Гереро за маченик, а неговото погубување од страна на либералниот весник Ел Федералиста Мексикано било оценето како „судско убиство“. Двајцата конзервативни членови на кабинетот кои се сметале за највиновни за погубувањето на Гереро, Аламан и секретарот за војна Хозе Антонио Фасио „го поминаа остатокот од својот живот бранејќи се од обвинението дека се одговорни за најголемото предавство во историјата на првата република, односно дека тие договориле не само услугата на бродот на Пикалуга, туку и неговото заробување на Гереро“. Аламан објавил трактат во кој се бранел себеси, напишан додека се криел во Мексико Сити. Тој, исто така, имал многу проблеми со Соединетите Американски Држави во тоа време.
Аламан се вратил на функцијата министер за внатрешни и надворешни односи во периодот 1830–1832 година за време на владата на Бустаманте. Во овој капацитет го именувал Мануел Викторија за гувернер на Алта Калифорнија на 8 март 1830 година. Во октомври 1830 година, тој ја создал Банко Национал де Авио, првата банка во Мексико, која ѝ обезбедила на земјата финансиска инфраструктура неопходна за нејзината економија во подем. Преку оваа владина инвестициска банка, биле реализирани плановите на Аламан за оживување на текстилната индустрија, која се здобила со популарност и просперирала во Пуебла и Веракруз дури и кога Аламан не бил дел од владата.
Централистичка Република Мексико По она што го сметал за катастрофа на независноста на Тексас од Мексико во 1836 година, Аламан во голема мера се повлекол од политиката, иако продолжил да го промовира она што го сметал за интереси на земјата служејќи како директор на Хунта де Фоменто де ла Индустрија (Директорат за промоција на индустријата) од 1839 година до неговата смрт во 1853 година.
Во истиот период, Аламан преговарал за договор со Соединетите Американски Држави на север, со кој се утврдувале националните граници на двете нации, кој важел сè до времето на Мексиканско-американската војна 1846-1848 година. Тој, исто така, промовирал колонизација на северните провинции со цел да го спречи американскиот експанзионизам.
Во поголемиот дел од 1840-тите, тој се посветил првенствено на пишување на историјата на Мексико од перспектива на конзервативец. Неговото тритомно дело Дисертации за историјата на Мексиканската Република (Мексико,1844–1849) и неговото петтомно дело Историја на Мексико, од првите движења што ја подготвија неговата независност во 1808 година, (1849–1852), стојат како главни интелектуални продукции на Конзервативната партија во Мексико во деветнаесеттиот век и единствени истории произведени од мексикански автор од неговата ера за да се гледа позитивно на шпанското присуство во неговата земја.
Мексиканско-американска војна Меѓу неговите поважни активности се создавањето на Природонаучниот музеј во Мексико Сити и основањето на Генералниот национален архив на Мексико. Вториот е многу важен за запознавање со историските настани во Мексико и разбирање на политичките процеси на Мексиканската Република. Тој, исто така, основал и водел рударска компанија,ја основал првата леарница за метал во независно Мексико во 1825 година, управувал со имотите на потомците на Ернан Кортес и бил претседател на градскиот совет (ајунтамиенто) на Мексико Сити во 1849 година.
Иако Аламан генерално бил антиамерикански настроен, тој бил разочаран од повлекувањето на американската армија, која го штитела имотот од „бандити и бунтовници“.
Последните години