десно|мини|Морис Дуплеси во 1952 година Дуплесиови сирачиња () — канадски деца погрешно сертифицирани како ментално болни од страна на покраинската влада на Квебек и затворени во душевни институции во 1940-тите и 1950-тите. Многу од овие деца биле намерно погрешно сертифицирани за да добијат дополнителни субвенции од федералната влада. Тие се именувани по Морис Дуплеси, кој бил премиер на Квебек пет непоследователни мандати помеѓу 1936 и 1959 година. Споровите поврзани со Дуплеси, а особено корупцијата и злоупотребата во врска со сираците, довеле до популарното историско сфаќање на неговиот мандат како премиер како La Grande Noirceur („Големата темнина“) од страна на критичарите.
Дуплесиовите сирачиња ги обвиниле и владата на Квебек и Католичката црква за незаконско дејствување. Црквата негирала вмешаност во скандалот и ги оспорува тврдењата на оние кои бараат финансиска компензација за нанесена штета.
Се верува дека ова е најголемиот случај на злоупотреба на деца во канадската историја надвор од канадскиот индијански интернатски училишен систем.
Позадина Во текот на 1940-тите и 1950-тите, ограничени социјални услуги им биле достапни на жителите на Квебек. Пред Тивката револуција од 1960-тите, повеќето достапни социјални услуги биле обезбедени преку Католичката црква. Меѓу нивните обврзници биле луѓето кои се сметале за социјално ранливи: оние кои живееле во сиромаштија, алкохоличари или други лица за кои се сметало дека не можат да ја задржат работата, невенчани мајки и сирачиња.
Католичката црква ги повикала многу мајки да ги примаат децата во сиропиталишта и покрај тоа што формално не биле сирачиња поради нивниот статус на „вонбрачни деца“ (родени од невенчани мајки). Некои од овие сиропиталишта биле управувани од католички религиозни институции, поради недостаток на секуларни инвестиции во социјалните услуги; тие ги охрабрувале невенчаните мајки да ги остават своите деца таму, за да можат да бидат одгледани во Католичката црква. Домовите за мајчинство за невенчани мајки, кои тогаш биле распространети, честопати го охрабрувале откажувањето од овие вонбрачни деца.
Законот за азил на душевно болни лица од 1909 година го регулирал приемот во ментални институции до 1950 година. Законот наведувал дека ментално болните можат да бидат сместени од три причини: за грижа за нив, за помош или како мерка за одржување на општествениот ред во јавниот и приватниот живот. Сепак, законот не дефинирал што е нарушување на општествениот ред, оставајќи ја одлуката за прием на пациенти на психијатрите.
Покраинската влада на премиерот на Националната унија, Морис Дуплеси, добивала субвенции од федералната влада за изградба на болници, но добивала и значително помалку субвенции за поддршка на сиропиталишта. Владините придонеси биле само 1,25 долари дневно за сирачиња, но 2,75 долари дневно за психијатриски пациенти. Оваа разлика во финансирањето обезбедила силен финансиски поттик за рекласификација. Под Дуплеси, покраинската влада станала одговорна за значителен број здрави постари деца кои биле намерно класифицирани како ментално болни и испратени во психијатриски болници, врз основа на дијагнози направени од фискални причини. Дуплеси, исто така, потпишал наредба во советот со која се променила класификацијата на сиропиталиштата во болници со цел да им се обезбедат федерални субвенции.
Комисија во раните 1960-ти, која ги истражувала менталните установи по смртта на Дуплеси, открила дека една третина од 22.000 пациенти класифицирани како „ментално болни“ биле класифицирани како такви за финансиска корист на покраината, а не поради некаква вистинска психијатриска потреба. По објавувањето на извештајот на Бедар во 1962 година, покраината престанала да го задржува институционалниот поим „азил“. Кога многу од сираците достигнале полнолетство, во светлината на овие институционални промени, им било дозволено да ги напуштат установите.
Влијанија врз сирачињата Години подоцна, долго откако овие институции биле затворени, преживеаните од психијатриските установи почнале да зборуваат за злоупотребата на деца што ја претрпеле од страна на некои вработени и медицински персонал. Многумина кои јавно проговориле за своите искуства изјавиле дека биле злоупотребени физички и сексуално и дека биле подложени на лоботомии, електрошокови и лудачки кошули. ""Duplessis Orphans", The Canadian Encyclopedia, January 14, 2015". Archived from the original on May 9, 2019. Retrieved May 9, 2019.
Во психијатриско истражување спроведено од една од вклучените болници, сирачињата на средна возраст пријавиле повеќе физички и ментални оштетувања отколку контролната група. Покрај тоа, сирачињата имале помала веројатност да бидат во брак или да имаат здрав социјален живот. 80% изјавиле дека претрпеле трауматско искуство помеѓу 7 и 18 години. Над 50% изјавиле дека претрпеле физичка, душевна или сексуална злоупотреба. Околу 78% пријавиле тешкотии во социјалното или емоционалното функционирање во нивниот возрасен живот.
Правни средства во 1990-тите До 1990-тите, околу 3.000 преживеани и голема група поддржувачи го формирале Комитетот за Дуплесиовите сирачиња , барајќи отштета од покраинската влада на Квебек. Во март 1999 година, покраинската влада понудила приближно 15.000 канадски долари како целосна отштета за секоја од жртвите. Понудата била одбиена, а покраинската влада била остро критикувана, а тогашниот омбудсман на Квебек, Даниел Џакоби, изјавил дека начинот на кој владата се справила со случајот ја тривијализирал злоупотребата што ја навеле жртвите. Modest Offer, Apology Rejected at Duplessis Orphans' CBC Digital Archives Во 2001 година, подносителите на барањето добиле зголемена понуда од покраинската влада за фиксна исплата од 10.000 долари по лице, плус дополнителни 1.000 долари за секоја година неправедно сместување во душевна институција. Понудата изнесувала приближно 25.000 долари по сираче, но не вклучувала никаква отштета за наводните жртви на сексуална или друга злоупотреба.
Откако понудата била прифатена од претставниците на Комитетот за Дуплесиовите сирачиња, резултатот бил жестоко оспорен од другите членови откако дознале дека според условите на спогодбата, адвокатот на комитетот, претседателот и поранешниот службеник за односи со јавноста ќе добијат шестцифрени до седумцифрени исплати, во споредба со незначителната сума што им се дава на вистинските жртви. Комитетот последователно гласал за замена и на претседателот и на службеникот за односи со јавноста. Критичарите на пресудата истакнале дека тројца од бирократите што ја воделе владината програма за компензација добивале над 1.000 долари дневно за работа, додека самите сирачиња добивале иста сума пари за цела година од нивното затворање.
Седум религиозни заедници биле вклучени во работењето на некои од објектите: Сестрите на Провиденс, Сестрите на Милосрдието, Сивите калуѓерки од Монтреал, Сестрите на милосрдието од Квебек, Малите францисканки на Марија, Браќата од Нотр-Дам-де-ла-Мизерикорд и Браќата на милосрдието. Кога бил постигнат договор со покраинската влада, комитетот се согласил да се откаже од секаква понатамошна правна постапка против Католичката црква. Ова ги навредило некои преживеани; во 2006 година, едно од сирачињата, Мартин Лекујер, изјавил: „Важно е за мене, Црквата, свештениците, да препознаат дека се одговорни за сексуалната злоупотреба и агресијата. Не е работа на владата да го воспостави тој мир... Тоа е навреда и е најголемиот доказ дека владата е соучесник на Црквата.“
Последици Во 1999 година, истражувачите Лео-Пол Лозон и Мартин Поарје издале извештај во кој тврделе дека и покраинската влада на Квебек и Католичката црква оствариле значителен профит со лажно сертифицирање на илјадници сирачиња од Квебек како душевно болни за време на премиерството на Дуплеси. Авторите направиле конзервативна проценка дека религиозните групи добиле 70 милиони долари во субвенции (мерено во долари од 1999 година) со тоа што ги прогласила децата за „душевно заостанати“, додека владата заштедила 37 37 милиони долари едноставно со преименување на едно од неговите сиропиталишта од образовна институција во психијатриска болница. Претставник на религиозен ред вклучен во сиропиталиштата ги обвинил авторите за давање „лажни тврдења“.
На 4 март 1999 година, по кривична истрага во која 240 сирачиња поднеле 321 кривична пријава против раководителите на болниците, поранешниот премиер на Квебек, Лусиен Бушар, јавно им се извинил на сирачињата, но „без да обвинува или припишува правна одговорност на никого“.
Во 2010 година, било проценето дека приближно 300-400 од оригиналните сирачиња се уште се живи.
Судбината на останките Во 2004 година, некои Дуплесиовите сирачиња побарале од владата на Квебек да ископа напуштени гробишта во источниот крај на Монтреал, за кои верувале дека содржат останки на сирачиња кои можеби биле предмет на човечки експерименти. Според сведочењата на лица кои биле во душевната болница „Сите де Сен-Жан-де-Дје“, сирачињата под грижа на болницата рутински биле користени како експериментални субјекти без согласност, а многумина починале како последица на тоа. Групата сакала владата да ги ексхумира телата за да може да се извршат обдукции. Во ноември 2010 година, Дуплесиовите сирачиња го изнеле својот случај пред Советот за човекови права на Обединетите нации. Во 2021 година, прелиминарните анализи на радарот што продира на земја на терените околу поранешните канадски индијански интернати наводно укажувале на присуство на необележани гробови кои би можеле да вклучуваат останки на домородни деца, кои исто така главно биле администрирани од христијански цркви. Ова поттикнало дополнителни повици до владата на Квебек и Католичката црква да ги ископаат поранешните места на психијатриските болници каде што биле сместени сирачињата, а во 2018 година била покрената колективна тужба во која претходната спогодба била осудена како „навреда“, а не како „вистинско извинување“ од страна на владата и религиозните организации.
Наводи
Дополнително читање
„Les enfants de Duplessis“ (Деца на Дуплесис), 1991 година, од Полин Гил „Les fous crient au secours“ (Лудиот крик за помош) 1961 година, од Жан-Шарл Паже „Naître rien: Des orphelins de Duplessis, de la crèche à l'asile“. 2002 година од Роуз Дуфур, со соработка на Брижит Гарно Les enfants de la Grande Noirceur . од Род Виено, 2008 година „Plaidoyer d'un ex-orphelin réprouvé de Duplessis“. 2000 година, од Жак Боже-Превост „Les heures sauvage“ 2001 година од Matthias Dickert: The Duplessis Orphans. A Historical, Political and Literary Approach. In: Teaching Canada – Enseigner le Canada Ed. Martin Kuester, Claire Köhling, Sylvia Langwald, Albert Rau. Wißner, Augsburg 2017, pp 165–175
Надворешни врски Дуплесиови сирачиња на CBC Digital Archives O douce Providence композиција од Алиса Рајверс со Ерве Бертран, Дуплесиово сираче
Категорија:Историја на човековите права во Канада Категорија:Политички скандали во Канада Категорија:Католичка црква на Канада