Историјата на ропството опфаќа многу различни култури, националности и религии, и постоело од античко време па сè до денес и неговите жртви потекнуваат од многу различни етникуми и религиозни групи, а имала и голема разлика во социјалните, економските и правните позиции на робовите во различни системи на ропство во различни времиња и места.
Ропството е наведено во месопотамскиот законик на Хамураби (околу 1750 година п.н.е.), и било широко распространето во античкиот свет во Европа, Азија, Блискиот Исток, Африка, и Америка.
Ропството станало помалку честа практика низ цела Европа за време на раниот среден век, но продолжила да се практикува во некои области, а се заробувале и се поробувале едни со други и христијаните и муслиманите за време на вековите војни во Медитеранот и Европа.
Од почеток на 16 век, европските трговци, главно трговци од Португалија, ја започнале трансатлантската трговија со робови, а малку трговци се осмелиле да се пробијат далеку во внатрешноста, обидувајќи се да избегнат тропски болести и насилство. Трговците биле најдобар избор на посакувани стоки, вклучувајќи оружје, барут, бакарни пари и ткаенина, а побарувачката за увезена стока довела до локални војни и други начини за поробување на Африканците во сè поголем број. Во Индија и низ целиот Нов свет, луѓето биле принудени да се занимаваат со ропство со цел да создадат локална работна сила.
Трансатлантската трговија со робови на крајот била ограничена откако европските и американските влади донеле закон со кој се укинувало учеството на нивните нации во неа.
Во модерното време, трговијата со луѓе останува меѓународен проблем, а ропството во 21 век продолжува и генерира околу 150 милијарди долари годишен профит, и особено ранливо е населението во регионите со вооружени конфликти, додека модерниот транспорт ја олеснил трговијата со луѓе.
Во 2019 година, околу 40,3 милиони луѓе ширум светот биле предмет на некаква форма на ропство, од кои 25% биле деца. Од нив 24,9 милиони биле користени за принудна работа, претежно во приватниот сектор, а 15,4 милиони живеат во принудни бракови.
Формите на ропство вклучуваат домашна работа, принудна работа во производството, риболовот, рударството и градежништвото и сексуално ропство. Праисториско и античко ропство
На пишаните закони им претходеле доказите за ропство, практика што постоела во многу култури и можела да се проследи пред 11.000 години поради условите создадени со пронаоѓањето на земјоделството за време на неолитската револуција, а поради економските вишоци и високата густина на населението се формирале услови што го направија масовното ропство одржливо.
Ропството се појавувало во цивилизации како: Древниот Египет, Древната Кина, Акадското Царство, Асирија, Вавилонија, Персија, Древна Јудеа,John Byron, Slavery Metaphors in Early Judaism and Pauline Christianity: A Traditio-historical and Exegetical Examination, Mohr Siebeck, 2003, , p. 40Roland De Vaux, John McHugh, Ancient Israel: Its Life and Institutions, Wm. B. Eerdmans Publishing, 1997, , p. 80 Стара Грција, античка Индија, Римското Царство, Арапските исламски калифати и султанати, Нубија, Аксум, претколонијалните империи на Потсахарска Африка и претколумбовските цивилизации на Америка.
Античкото ропство се состело од мешавина од должничко ропство, казна за криминал, воени заробеници, напуштање на деца и деца родени од робови.
Африка Францускиот историчар Фернанд Браудел во 1984 година, пишувајќи забележал дека ропството било ендемско во Африка и дел од структурата на секојдневниот живот во текот на 15 до 18 век.
„Ропството се појавувало во различни форми во различни општества: имало дворски робови, робови вклучени во кнежевските армии, домашни и домашни робови, робови кои работеле на земјата, во индустријата, како курири и посредници, дури и како трговци“.
Во текот на 16 век, Европа почнала да го надминува арапскиот свет во извозниот сообраќај на трговијата со робови од Африка во Америка. Во 17 век Холанѓаните увезувале робови од Азија во нивната колонија на ’Ртот Добра Надеж, сега Кејптаун, Западен Кејп, Јужноафриканска Република.
Во 1807 година, Британија која веќе поседувала мала крајбрежна територија, наменета за преселување на поранешни робови, во Фритаун, Сиера Леоне ја направила трговијата со робови во рамките на својата империја нелегална со Законот за трговија со робови од 1807 година и работела на проширување на забраната на друга територија, исто како како и Соединетите Американски Држави во 1808 година.
Помеѓу 1300 и 1900 година близу една третина од населението на Сенегамбија било поробено. Околу една третина од населението било поробено во раните исламски држави на Западен Судан, вклучувајќи ги Гана (750–1076), Мали (1235–1645), Сегу (1712–1861) и Сонгајско Царство (1275–1591). Околу половина од населението на најраната држава Акан од Бономан, чие население било поробено во 17 век, се состоело од робови. Во 19 век, најмалку половина од населението било поробено меѓу Дуалите од Камерун, Игбо и други народи од долниот Нигер, Конго и кралството Касанџе и Чокве од Ангола. Една третина од населението меѓу Ашанти и Јоруба како и од Боно се состоело од робови. Населението на Канем било околу една третина поробено, а во Борну (1396–1893) можеби 40% биле робови. Помеѓу 1750 и 1900 година, од една до две третини од целото население на џихадските држави Фулани се состоело од робови. Во 19 век, населението на калифатот Сокото кој бил формиран од Хаусите во северна Нигерија и Камерун, било полупоробено. Се проценувало дека до 90% од населението на арапско - свахилискиот Занзибар било поробено. Приближно половина од населението на Мадагаскар било поробено.
Ропството во Етиопија постоело до 1942 година, а Друштвото против ропството проценило дека во раните 30 години на 20 век имало 2.000.000 робови, од проценето население помеѓу 8 и 16 милиони, а на 26 август 1942 година било конечно укинато по наредба на царот Хајле Селасие. Кога на почетокот од 20 век британската власт првпат била наметната врз калифатот Сокото и околните области во северна Нигерија, приближно од 2 до 2,5 милиони луѓе што живееле таму биле поробени, а во 1936 година конечно било забрането. Во 1998 година пишувајќи за обемот на трговијата што доаѓала преку и од Африка, конгоанската новинарка Еликија М'боколо напишала:
„Африканскиот континент беше лишен од своите човечки ресурси преку сите можни патишта. Преку Сахара, преку Црвеното Море, од пристаништата во Индискиот Океан и преку Атлантикот. Четири милиони робови беа извезени преку Црвеното Море, уште четири милиони преку свахилиските пристаништа во Индискиот Океан, можеби дури девет милиони по транссахарската караванска рута, и единаесет до дваесет милиони (во зависност од авторот) преку Атлантскиот Океан“
Субсахарска Африка мини|250x250пкс|Арапски караван за трговија со робови што превезува робови од Субсахарска Африка низ Сахара, гравура од 19 век
мини|Црн роб, Птоломејски Египет, 2 или 1 век п.н.е.
За време на трговијата со робови во Индискиот Океан и под власт на оманските Арапи во 19 век, главно пристаниште за робови во Источна Африка било Занзибар со дури 50.000 робови што минувале низ градот секоја година. Пред 16 век, најголемиот дел од робовите кои биле извезени од Африка се транспортирале од Источна Африка до Арапскиот Полуостров, а Занзибар станал водечко пристаниште во оваа трговија. Арапските трговци со робови се разликувале од европските по тоа што честопати самите спроведувале напади, понекогаш продирајќи длабоко во континентот и исто така се разликувале по тоа што нивниот пазар во голема мера претпочитал купување на поробени жени отколку мажи. Зголеменото присуство на европски соперници по должината на источниот брег ги навело арапските трговци да се концентрираат на копнените каравани за робови низ Сахара од Сахел до Северна Африка.
Германскиот истражувач Густав Нахтигал известил дека видел каравани за робови кои тргнувале од Кукава во Борну кон Триполи и Египет во 1870 година. Трговијата со робови за државата Борну претставувала главен извор на приходи дури до 1898 година.
Источните региони на Централноафриканската Република никогаш демографски не се опоравиле од влијанието на нападите од Судан во 19 век, и сè уште имаат густина на население помала од 1 лице/km2. Во текот на 1870-ти години, европските иницијативи против трговијата со робови предизвикале економска криза во северен Судан, предизвикувајќи го подемот на махдистичките сили. Победата на Махди создала исламска држава, која брзо го воспоставила ропството.
Преминувањето на Атлантикот кон Америка, или уште познато како „средниот премин“, кое го поминувале робови распоредени во редови во товарните простори на бродовите, бил само еден елемент од добро познатата триаголна трговија што ја воделе Португалците, Американците, Холанѓаните, Данците и Норвежаните, Французите, Британците и другите. Бродовите што се истоварувале со робови во карипските пристаништа превезувале шеќер, индиго, суров памук, а подоцна и кафе, и се упатувале кон Ливерпул, Нант, Лисабон или Амстердам, а бродовите кои ги напуштале европските пристаништа за Западна Африка, носеле печатен памучен текстил по потекло од Индија, бакарен прибор и нараквици, чинии и садови од калај, железни прачки повредни од злато, капи, ситници, барут, огнено оружје и алкохол.
Европејците ретко влегувале во внатрешноста на Африка, поради страв од тропски болести, а освен тоа проблем предизвикувал и жестокиот африкански отпор. Робовите биле носени во крајбрежните предградија каде што биле тргувани за стоки и биле испраќани од европски трговци до колониите на Новиот свет. Се проценува дека во текот на вековите европските трговци испратиле од 12 до 20 милиони робови од Африка, а од нив околу 15% починале за време на ужасното патување, многумина за време на тешкото патување низ средниот премин, и иако големото мнозинство биле испратени со брод во Америка, сепак некои отишле и во Европа и Јужна Африка
Учеството на Африканците во трговијата со робови мини|Гезо, крал на Дахомеј Клучна улога во трговијата со робови играле африканските држави, а ропството било вообичаена практика меѓу жителите на потсахарска Африка дури и пред вклучувањето на Арапите, Берберите и Европејците. Постоеле три вида поробување: преку освојување, наместо преку неплатени долгови или оние чии родители им ги дале како имот на племенските поглавари. Поглаварите ги разменувале своите робови со арапски, берберски, отомански или европски купувачи за рум, зачини, ткаенина или друга стока, практика која била вообичаена меѓу Африканците, Турците, Берберите и Арапите во таа ера. Меѓутоа, како што атлантската трговија со робови ја зголемила својата побарувачка и дошло до проширување на локалните системи кои првенствено опслужувале договорено ропство, а европската трговија со робови, како резултат на тоа, била најпресудната промена во социјалната, економската, културната, духовната, религиозната и политичката динамика на концептот на трговија со робови. На крајот, тоа ги поткопало локалните економии и политичката стабилност, бидејќи виталните работни сили на селата биле испраќани во странство, а откако нападите на робови и граѓанските војни станале вообичаени, наместо тие злосторствата да се казнуваат со некои други средства како претходно, тие станале казниви со поробување.мини|250x250пкс|Инспекција и продажба на роб. Пред доаѓањето на Португалците во Кралството Конго, ропството било веќе познато, бидејќи било воспоставено во кралство, а кралот Афонсо I од Конго верувал дека трговијата со робови требала да биде предмет на законот на Конго, но кога се посомневал дека Португалците примале нелегални робови за продажба, тој му напишал молбени писма на кралот Жоао III од Португалија во 1526 со цел да стави крај на оваа практика.