Сабињанките (алтернативни наслови Интервенцијата на Сабињанките, Сабињанките ја запираат борбата меѓу Римјаните и Сабињаните) — слика од Жак-Луј Давид насликана помеѓу 1796 и 1799 година. Историска слика што припаѓа на неокласичкото движење, таа означува еволуција во стилот на Давид по првата половина од Француската револуција, која самиот ја опишал како „чист грчки“.

Историја Делото е замислено додека Давид бил затворен во Луксембуршкиот дворец во 1795 година. Тој сè уште се двоумел дали да ја прикаже оваа тема или онаа на Хомер кој им ги рецитира своите стихови на Грците. Конечно, тој одлучил да наслика платно на кое се претставени сабињанските жени кои интервенираат за да ги одвојат Римјаните од Сабињаните, наменето како продолжение на сликата на Пусен, „Грабнувањето на Сабињанките“.

Сликата ја започна на почетокот на 1796 година и ја работел речиси четири години. На Давид му помагале Делафонтен, кој бил одговорен за документацијата, и Жан-Пјер Франк, кој подоцна бил заменет од Жером-Мартен Ланглоа, како и Жан-Огист-Доминик Енгр. Кон крајот на 1799 година, тој ја изложил завршената слика во Лувр во поранешната сала за архитектура. И покрај фактот дека за посетата на изложбата се плаќала влезница, „Сабињанките“ привлекле голем број посетители до 1805 година.

По протерувањето на уметниците од Лувр, вклучувајќи го и Давид, сликата завршила во поранешната црква на Колеџот де Клуни (Плоштад де ла Сорбона), која служела како негово студио. Во 1819 година, преку Жан Пјер Делае, адвокат и пријател на Давид, тој ги продал „Сабињанките“ и нејзиното придружно дело, Леонидас во Термопилите, на Кралските музеи за 100.000 франци. Луј XVIII не сакал да ги купи овие слики непосредно од Давид, кој гласал за погубување на неговиот брат, Луј XVI. Првично изложено во Луксембуршкиот дворец, платното се вратило во Лувр во 1826 година по смртта на сликарот.

Опис Темата не го претставува грабнувањето на Сабињанките од страна на Римјаните, тема присутна кај Пусен или Џамболоња на пример, туку епизода, спомената од Плутарх и Ливиј, која се одвива три години подоцна кога Сабињанките ја запираат борбата меѓу Сабињаните предводени од Татиј и Римјаните предводени од Ромул.

Херсилија, во средиштето на сликата со раширени раце, стои помеѓу нејзиниот сопруг Ромул од десно, препознатлив по неговиот тркалезен штит украсен со римска волчица, и Татиј, таткото на Херсилија, од лево. Ромул, прикажан одзади, се спрема да го фрли своето копје кон Татиј, насликан свртен со лицето напред, кој се штити со својот штит.

Покрај тоа, Давид става прилично мал број луѓе во преден план, додека заднината сугерира нејасни силуети и толпа војници..

Композицијата е богата со подробности:.

Во заднината на Татиј, коњанички офицер го запира движењето на сабињанските војници. Жена зад Татиј го држи своето дете испружено пред копјата на Сабињаните, додека друга се држи за ногата на сабињанскиот водач (во антиката, допирањето на нечие колено значело молење), Во средиштето, се чини дека жена набљудува група мали деца кои си играат и новороденче, додека една стара жена го кине својот фустан, а друга, зад нив, во црвен фустан, се чини дека брза од заднината на сликата. Далеку лево, мали фигури ја продолжуваат борбата на бедемите на Рим. Затворајќи го десниот раб, еден слуга го врзува коњот, чиј јавач го става мечот во корицата. Под копитата на коњите, трупот на мртов борец сведочи за насилството на борбата што започнала.

Модели Две сестри му служеле како модели на Давид за Сабињанките: Ликот на Херсилија е оној на Орор де Белегард (исто така репродуциран на француската поштенска марка позната како Сабињанката од Гандон); онаа на жената што клекнува пред неа е онаа на најстарата од сестрите Белгард, Адел..

Вдахновение Сликата сведочи за широка употреба на разновидни извори и документи од страна на Давид во осмислувањето на неговата тема, плод на бројни истражувања и проучувања вдахновени не само од антиката, туку и од италијанските ренесансни мајстори како што се Карачи и Рафаел. Еден од неговите албуми содржи неколку цртежи вдахновени од гравури според овие уметници. Првиот извор, идентификуван од современиците, е медалјон на Фаустина репродуциран во том IV од Додатокот на книгата за антиката објаснета и претставена во фигури од Бернар де Монфокон, кој ја прикажува епизодата. Најзначајната референца е „Грабнувањето на Сабињанките“ од Никола Пусен, особено за верзијата од Лувр.

Идејата за средишната група од двајца борци разделени со фигура со раширени раце веројатно била предложена, според Антоан Шнапер, од цртежот на Џон Флаксман, гравиран од Томазо Пироли, „Борбата за телото на Патрокле“, земен од илустрација на „Илијадата“. Фигурата на Ромул, исто така, ја зема позата на Финеј како што е прикажано во „Персеј и Финеј“ од Анибале Карачи (Палацо Фарнезе). Друг идентификуван извор е карикатура од Џејмс Гилреј од 1792 година, насловена како „Грев, смрт и ѓавол“, каде што позите се речиси идентични со оние на Ромул и Херсилија. Шнапер идентификува други позајмици: заднината е земена од „Мачеништвото на Свети Андреја“ од Доменикино во црквата Сант Андреа дела Вале. Глава на коњ нацртана од Давид, според натписот, е позајмена како модел на гравура од Агостино Венецијано за коњот што се свртува десно од сликата, и гравура од Марк-Антоан Рајмонди според „Масакрот на невините“ од Рафаел, е модел на фигурата на жената свртена напред, сместена во средиштето на сликата, која ја покрива главата.

Галерија

Наводи

Библиографија

Надворешни врски David – The Sabine Women A video discussion about the painting from Smarthistory, Khan Academy. https://collections.louvre.fr/en/ark:/53355/cl010065426

Категорија:Слики во Лувр од француски уметници Категорија:Слики од Жак-Луј Давид Категорија:Категории на Ризницата со месна врска иста како на Википодатоците Категорија:Уметнички слики од 1790-тите