Клод Жад (; 8 октомври 1948, Дижон, Франција — 1 декември 2006, Булоњ Бијанкур, Франција) — француска глумица. Стекнала слава благодарение на улогата на Кристина во филмовите на Франсоа Трифо: „Украдени бакнежи“, „Заеднички кревет и маса“ и „Љубов во бегство“.
Биографија
На петнаесетгодишна возраст Клод Жад посетувала Конзерваторијата за драмски уметности во Дижон, а во 1966 година ја добила наградата за глума. Потоа се преселила во Париз, каде што учела глума кај Жан-Лоран Коше. Во 1967 година ја добила главната улога во телевизиската серија „Редки птици“.
Во театар ја забележал Саша Питоеф, а Франсоа Трифо ја открил токму во неговата постановка на „Хенрих IV“. Филмското деби во „Украдени бакнежи“ (1968) веднаш ја направило меѓународно позната. Како Кристин Дарбон, партнерка на Жан-Пјер Лео во циклусот за Антоан Дoанел, таа се појавува и во „Заеднички кревет и маса“ (1970) и „Љубов во бегство“ (1979). Во текот на десет години ликот на Кристин се менува од наивна и нежна девојка до зрела и самостојна жена. Циклусот претставува една од најпознатите љубовни хроники во историјата на францускиот филм.
Покрај филмовите на Трифо, меѓу нејзините најпознати улоги е Манет во „Мојот чичко Бенжамен“ со Жак Брел. Жад често толкувала интелигентни, чувствителни и независни жени, меѓу кои ликови во „Забранети свештеници“, „Сведок“, „Чамец на трева“, „Злонамерно задоволство“ и „Дом, слатки дом“. Таа се истакнала и во двојни улоги, како Ана и Жилиета во „Изборот“ (1976) и Лиза и Лаура во „Лиза и Лаура“ (1982).
Жад работела и надвор од Франција. Алфред Хичкок ѝ ја доверил улогата на Мишел во американскиот филм „Топаз“. Настапувала во белгиски и италијански продукции, а снимала и во Јапонија, меѓу другото во „Ртот на северот“ на Кеи Кумаи, како и во Германија во „Состанок во Париз“. Во почетокот на 1980-тите живеела три години во Москва со сопругот, францускиот дипломат Бернар Косте, и нивниот син Пјер. Во тој период настапила и во советските продукции „Техеран-43“ (1980) и „Ленин во Париз“.
Голем дел од нејзината кариера била поврзан и со телевизијата. Жад играла во бројни серии и телевизиски филмови, често толкувајќи сложени или историски личности. Меѓу позначајните се „Островот на тринаесетте ковчези“ (1979). Од 1998 до 2000 година ја играла Ана Шантреј во успешната дневна серија „Cap des Pins“.
Во текот на 1990-тите продолжила активно да работи на филм, телевизија и театар. Меѓу нејзините подоцнежни филмови се комедијата „Бонсоар“ на Жан-Пјер Моки и историската драма „Сплавот на Медуза“ на Ираж Азими.
Како членка на театарската компанија на Жан Мејер, Жад редовно настапувала на сцена. Нејзината последна театарска улога била во претставата „Селимен и кардинал“, која во 2006 година била изведена во Париз и на фестивали.
За придонесот кон француската култура, во 1998 година била одликувана со Орденот на Легијата на честа. Во 2000 година ја добила наградата „Новиот бран“ на меѓународен филмски фестивал.
Клод Жад починала на 1 декември 2006 година во Париз (Булоњ-Бијанкур), по заболување од рак. Зад себе ги оставила сопругот Бернар Косте, со кого била во брак од 1972 година, и синот Пјер.
Категорија:Родени во 1948 година Категорија:Француски глумци