десно|мини| Џовани Баљоне. Божествената љубов ја освојува земската љубов (1602–1603), прикажувајќи драматично композициско кјароскуро. Кјароскуро (италијански: chiaroscuro; буквално: „светло-темно“) — сликарска техника што користи силни контрасти меѓу светлината и темнината, обично впечатливи контрасти што ја опфаќаат целата композиција. Ова е и стручен поим што го користат уметниците и историчарите на уметноста за да ја опишат употребата на светлосни контрасти со цел да се постигне чувство на волумен при моделирањето на тридимензионални предмети и фигури. Слични ефекти во кинематографијата, како и во црно-белата фотографија и фотографијата со низок клуч (low-key), исто така се нарекуваат кјароскуро. Кога употребата на сенка и контраст се доведува до крајност за силно да се истакне главниот мотив на сликата, тој стил се нарекува тенебризам.
Понатамошни специјализирани употреби на поимот вклучуваат кјароскуро дрвопис за дрвопис во боја печатени со различни блокови, при што секоја користи мастило со различна боја и кјароскуро за цртежи на обоена хартија во темна средина со бели ознаки.Iris Brahms (ed.): Gezeichnete Evidentia. Zeichnungen auf kolorierten Papieren in Süd und Nord von 1400 bis 1700, De Gruyter, Berlin/Boston 2022,
Кјароскурото потекнува од ренесансното раздобје, но најзначајно е поврзано со барокната уметност. Кјароскурото е еден од канонските сликарски начини на ренесансата (заедно со кангјанте, сфумато и унионе) (видете исто така ренесансна уметност). Уметници познати по користењето на оваа техника се Леонардо да Винчи, Караваџо, Рембрант, Вермер, Гоја, и Жорж де Ла Тур.
Историја
Потекло во цртеж во кјароскуро лево|мини| Христос во мирување, од Ханс Холбајн Помладиот, 1519, кјароскуро цртеж со пенкало, мастило и четка, перење, бело изострување, на хартија подготвена во окер боја Поимот кјароскуро потекнува од ренесансата како цртање на обоена хартија, каде што уметникот работел од основниот тон на хартијата кон светлата боја користејќи бел гваш, а кон темнината користејќи мастило, боја на телото или водени бои. Овие, пак, се потпирале на традициите во илуминираните ракописи што датираат од доцноримските императорски ракописи на пурпурен пергамент. Ваквите дела се нарекуваат „кјароскуро цртежи“, но можат да се опишат само во модерната музејска терминологија со формули како „пенкало на подготвена хартија, нагласено со бела боја на телото“. Дрвописите со кјароскуро започнале како подражавање на оваа техника.David Landau & Peter Parshall, The Renaissance Print, pp. 180–84; Yale, 1996, – discusses these at length. Also see Metropolitan external link. Кога се расправа за италијанската уметност, поимот понекогаш се користи за да се означат насликани слики во монохроматски или две бои, поопшто познати на англиски под францускиот еквивалент, гризај. Поимот добил проширено значење на почетокот за да ги опфати сите силни контрасти во осветлувањето помеѓу светлите и темните области во уметноста, што сега е неговото примарно значење.
Моделирање со кјароскуро десно|мини| Детал од „Ла Форнарина“ (1518–19) од Рафаел, покажува деликатно кјароскуро моделирање на телото на моделот, на пример на рамото, градите и раката од десно. Потехничката употреба на поимот кјароскуро е ефектот на моделирање на светлината во сликарството, цртежот или графиката, каде што тродимензионалниот волумен е сугериран од градацијата на вредностите на бојата и аналитичката поделба на облиците на светлината и сенката - честопати наречена „сенчење“. Изумот на овие ефекти на Запад, „скиографија “ или „сликање со сенки“ кај Старите Грци, традиционално му се припишува на познатиот атински сликар од петтиот век пр. н. е., Аполодор. Иако се зачувани малку старогрчки слики, нивното разбирање за ефектот на моделирањето на светлината сè уште може да се види во мозаиците од крајот на четвртиот век пр. н. е. во Пела, Македонија, особено во мозаикот „Лов на елени“, во Куќата на грабнувањето на Елена, на кој е врежан зборот gnosis epoesen или „знаењето го направи тоа“.
Техниката преживеала во прилично груб стандардизиран облик во византиската уметност и повторно била усовршена во средниот век за да стане стандардна до почетокот на XV век во сликарството и илуминацијата на ракописи во Италија и Фландрија, а потоа се проширила на целата западна уметност.
Според теоријата на историчарката на уметност Марсија Б. Хол, која добила значително прифаќање, Retrieved June 18, 2015. кјароскурото е еден од четирите начини на сликање бои достапни за италијанските сликари од високата ренесанса, заедно со кангјанте, сфумато и унионе.Hall, Marcia B., Rome (series "Artistic Centers of the Italian Renaissance"), pp. 148–150, 2005, Cambridge University Press, 2005, , Google books
Илустрираната слика на Рафаел, со светлина што доаѓа од лево, демонстрира и деликатен кјароскуро за моделирање за да се даде волумен на телото на моделот, и силно кјароскуро во поопшта смисла, во контрастот помеѓу добро осветлениот модел и многу темната заднина од зеленило. Сепак, за дополнително да се усложнат работите, композициското кјароскуро на контрастот помеѓу моделот и заднината веројатно не би се опишало со овој поим , бидејќи двата елементи се речиси целосно одвоени. Поимот најчесто се користи за опишување на композиции каде што барем некои главни елементи од главната композиција го покажуваат преминот помеѓу светлината и темнината, како на сликите на Баљони и Гертген тот Синт Јанс илустрирани погоре и подолу.
Моделирањето со кјароскуро сега се зема здраво за готово, но има и некои противници; имено: англискиот портретен минијатурист Николас Хилијард во својот трактат за сликарството предупредил против сè освен минималната употреба што ја гледаме во неговите дела, одразувајќи ги ставовите на неговата покровителка, кралицата Елизабета I: „гледајќи дека за најдобро да се покажеш себеси, не ти е потребна сенка од место, туку отворена светлина... Нејзиното Височество... го избра своето место да седи за таа цел во отворената уличка на убава градина, каде што немаше дрво во близина, ниту пак сенка...“
Кај цртежите и графиките, моделирањето на кјароскурото често се постигнува со употреба на шрафирање или засенчување со напоредни линии. Други техники се перењата, ефектите на точки и „површинскиот тон“ во гравурата.
Наводи
Надворешни врски Chiaroscuro Woodcut from the Metropolitan Museum of Art Timeline of Art History Chiaroscuro woodcut from Spencer Museum of Art, Kansas (Modelling) chiaroscuro from Evansville University
Категорија:Светлина Категорија:Италијански зборови Категорија:Сликарски техники Категорија:Сенкa