мини|Христово Вознесение од Николаос Кантунис (1800) Хептанската школа за сликарство (; позната и како Јонска островска школа или Јонска школа) - сликарска школа која ја наследила критската школа како водечка школа во грчкото поствизантиско сликарство откако Крит паднал во рацете на Османлиите во 1669 година. Како и критската школа, таа ги комбинирала византиските традиции со зголеменото западноевропско уметничко влијание, а исто така го видела и првото значајно прикажување на секуларни теми. Шлпчата се наоѓала на Јонските Острови, кои не биле дел од Отоманска Грција, од средината на 17 век до средината на 19 век. Центарот на грчката уметност итно се преселил на Јонските Острови, но безброј грчки уметници биле под влијание на школата, вклучувајќи ги и оние што живееле низ грчките заедници во Отоманското Царство и на други места во светот.

Раната јонска школа била под влијание на фламанските, француските, италијанските и германските гравури. Претставнички уметници овој период биле Теодор Пулакис, Елијас Москос и Емануел Цанес. Значајни дела се „Падот на човекот“ и „Јакововите скали“ и „Ноевата арка“. Раните 1700-ти години биле под влијание на грчките сликари Николаос Калергис и Панајотис Доксарас. Грчката уметност повеќе не била ограничена на традиционалната итало-византиска уметност доминантна во критската школа, туку стилот се развил во Stile di pittura Ionico или stile Ionico во англиски јонски стил. Движењето претставувало мешавина од брилијантни уметници. Тие преземале ризици создавајќи уметност која побегнала од традицијата. Некои примери на слики вклучуваат: Богородица Гликофилуса, Симнувањето од крстот и Успението на Марија. Во 1800-тите, јонското училиште ги прикажува истакнатите сликари на портрети Николаос Кантунис, Николаос Кутузис и Герасимос Пицаманос. Меѓу другите уметници на школата биле Спиридон Вентурас, Ефстатиос Карусос, Стефанос Цангаролас и Спиридон Сперантас.archive.gr – Διαδρομές στην Νεοελληνική Τέχνη

Историја

Од 17 до 19 век, Јонските Острови биле под последователна венецијанска, француска и англиска управа. Релативната слобода што ја уживало населението на овие острови во споредба со копнена Грција под османлиска власт, како и близината и културните врски со соседна Италија, довеле до појава на првото движење на современа уметност во Грција. Уште една причина за регионалниот процут на уметноста било доселувањето на уметници од останатите делови на грчкиот свет – а особено од Крит – на Јонските Острови, со цел да побегнат од османлиската власт. Од падот на Цариград во средината на 15 век па сè до неговото освојување од страна на Османлиите во 17 век, Крит (кој исто така бил под венецијанска власт) претставувал главен културен центар на Грција, каде што се развила т.н. Критска школа. Главни претставници на спојот меѓу школите од Јонските Острови и Крит се: Михаил Дамаски, Спиридон Вентурас, браќата Мосхос, Манолис Ѕанес, Константинос Ѕанес и Стефанос Ѕангаролас.

Уметнички стилови Јонската уметност се насочила кон западните стилови до крајот на 17 век, со постепено напуштање на строгите византиски конвенции и техники. Уметниците веќе биле сè повеќе под влијание на италијанските барокни и фламанските сликари, а не на нивното византиско наследство. Сликите почнале да имаат тродимензионална перспектива, а композициите станале пофлексибилни употребувајќи го западниот реализам, отстапувајќи од традиционалните претстави што ја отелотворувале византиската духовност. Ваквите промени се одразиле и на техниката на сликање со масло на платно, која ја заменила византиската техника на јајчева темпера на панел. Темите вклучувале секуларни портрети на буржоазијата, кои станале почести од религиозните сцени. Буржоаските портрети имале симболичен карактер кој ја нагласувал класата, професијата и положбата на поединецот во општеството. Сепак, честопати овие дела претставуваат и продорни психолошки студии. Зрелата фаза на школата од Јонските Острови ги одразува општествените случувања, како и промените што се случиле во визуелните уметности. Портретите почнале да го губат својот симболичен карактер. Раните ригидни пози потоа биле заменети со порелаксирани ставови. Други предмети од школите на Јонските Острови вклучувале жанровски сцени, пејзажи и мртви природи.

Школа

Хептанезите се карактеризирале со прилив на безброј уметници на Јонските Острови. Раната школа имала слични карактеристики како доцната критска школа. Грчката заедница продолжила да го претпочита грчкиот стил пред традиционалните слики во масло под влијание на ренесансниот барок. Теодор Пулакис, Елијас Москос и Емануел Цанес станале првите поборници на јонската школа. Јонската уметност се карактеризирала со уметност моделирана според италијанските, холандските и фламанските гравури. Некои од граверите биле Корнелис Корт, Адриен Колаерт, Хиеронимус Виерикс, Јан Виерикс, Хендрик Голциус и Франческо Виламена. На пример, „Ноевата арка“ на Пулакис била инспирирана од гравура создадена од Јан Саделер. Закинтскиот сликар Деметриос Ставракис, исто така, го усвоил делото на Саделер во „Пророкот Јона“. Двајца други значајни гравери од семејството Саделер биле Рафаел Саделер I и Егидиј Саделер II. До 1700-тите, грчката уметност продолжила да се развива, но Тинторето и Дамаскин имале многу помалку влијание врз грчката уметност. Грчката уметност вклучувала влијанија од целиот свет - Белгија, Франција, Германија и Шпанија. Дел од грчката уметност, исто така, покажувала отомански карактеристики. Неколку од сликите на Панајотис Доксарас во грчки стил силно влијаеле врз новиот имиџ на јонската школа.

Неговите слики во масло, моделирани според Леонардо да Винчи, не претставувале главната движечка сила на новото грчко уметничко движење. Некои од поборниците на школата биле Ефстатиос Карусос, Николаос Калергис, Спиридон Вентурас, Стилијанос Ставракис и Константинос Контаринис.

Раната јонска школа била во голема мера карактеризирана со слики создадени според гравури како што се „Падот на човекот“ и „Јакововите скали“. Двајцата сликари припаѓаат на доцната критска и раната јонска школа. До 1700-тите, уметниците правеле смели промени во своите уметнички дела. Ова е видливо во Богородица Гликофилуса со Акатистичката химна. Уметникот од Крф, Стефанос Цангаролас, вовел пософистицирана техника. Тој влијаел врз Богородица Гликофилуса насликана од кефалонскиот уметник Андреас Карантинос. Приближно во истиот период, Панајотис Доксарас експериментирал со својот грчки стил. Една значајна слика на Христос е дел од иконостасот во црквата Свети Димитрија. Закинтосниот сликар Николаос Калергис, исто така, почнал да влијае врз развојот на грчкиот стил. Неговото дело „Ангелот кој ги држи симболите на страста“ го дефинира новото движење.

Грците произлегле од терминот maniera greca. Терминологијата припаѓа исклучиво на критската школа. Stile di pittura Ionico или stile Ionico. Јонскиот стил ја дефинира уметноста на јонската школа, која традиционално би се сметала за maniera greca. До средината на 1700-тите, закинтосниот сликар Стилијанос Ставракис ја создал својата варијанта на Визијата на Константин (Ставаркис). Покажувал карактеристики на доцнокритската школа, но е претставник на јонскиот стил.

Уметниците од Лефкада започнале да сликаат заедничка тема поврзана со животот на Јован Златоуст. Спиридон Вентурас создал значајна слика наречена „Сцена од животот на Јован Златоуст“ во 1797 година.

Тројца уметници ја пренеле уметноста на јонската школа надвор од грчкиот свет. Спиридон Сперанцас заминал во Трст каде што имал успешна активна работилница. Ефстатиос Карусос завршил големи дела во Неапол. и Спиридионе Рома отпатувал во Сицилија, а потоа во Англија. Уметноста на јонската школа влијаела и врз други грчки сликари кои живееле надвор од грчкиот уметнички епицентар. Атинскиот фреско-сликар Георгиос Марку патувал во Венеција и Јонските Острови. Безброј дела биле продавани низ целата грчка заедница, а јонското сликарство било преовладувачки стил во грчките заедници. Многу дела биле испратени до двата главни грчки манастири , Света Гора и Синај. До 1800-тите години школата се развила и можела да одржува портретисти. Некои од сликарите биле Герасимос Пицаманос, Николаос Кантунис и Николаос Кутузис. Николаос Кантунис и Николаос Кутузис, секој од нив, претставуваат уметнички каталози со над 100 слики.

Сликари со масло

Некои примери на новата уметност под влијание на западот може да се видат на фреско-плафоните на црквите кои биле познати како уранија или софита. Пионер во промената бил Панајотис Доксарас (1662–1729), маниот кој бил учен споредвизантиската иконографија од критскиот Лав Москос. Подоцна Доксарас отпатувал во Венеција за да студира сликарство. Тој ја напуштил византиската иконографија за да се посвети на западната уметност. Ги користел делата на Паоло Веронезе како свој водич. Подоцна го фрескоживал таванот на црквата Свети Спиридон на Крф.

Во 1726 година, тој го напишал познатиот, иако спорен и доста дебатен теоретски текст За сликарството () во која се осврнува на потребата грчката уметност да се оддалечи од византиската уметност кон западноевропската уметност. Неговата статија дури и денес е предмет на многу дискусии во Грција.

Николаос Доксарас (1700/1706–1775), син на Панајотис Доксарас, го продолжил уметничкото наследство на својот татко. Помеѓу 1753 и 1754 година, тој го фрескоживал таванот на црквата „Света Фанеромени“ на Закинтос. За жал, тој бил уништен од земјотрес во 1953 година. Само дел од него беше спасен. Денес е изложено во местниот музеј. Други современи уметници од Доксарас биле Јеронимос Стратис Плакотос (околу 1662-1728), исто така од Закинтос Стефанос Пазигетис од Крф.

Свештениците и сликари Николаос Кутузис (1741–1813) и неговиот ученик Николаос Кантунис (1767–1834) продолжиле да сликаат според западноевропските стандарди и биле особено познати по нивниот реалистичен портрет што ја нагласува емоционалната позадина на субјектот. Дионисиос Каливокас (1806–1877) и Дионисиос Цокос (1820–1862) генерално се сметаат за последни сликари на јонското сликарство.

Подоцнежни уметници

Скулпторот и сликар Павлос Просалентис бил првиот неокласичен скулптор на современа Грција. Јоанис Калосгурос, скулптор, архитект и сликар ја изработил мермерната биста на грофицата елена Мочениго, портрет на Николаос Манцарос и портрет на Јоанис Романос. Јоанис Хронис бил уште еден експонент на преовладувачкиот неокласичен архитектонски тренд. Некои од неговите најзначајни дела се Каподистриската палата, Јонската банка, поранешниот Јонски парламент, црквите „Света Софија“ и „Сите Светии“ и малата црква Мандракина. Дионисиос Вегијас е роден во Кефалонија во 1819 година, и се смета за еден од првите што ја практикувале уметноста на гравурата во Грција. Хараламбос Пахис основал во 1870 година приватно училиште за сликарство на Крф и се смета за најважен пејзажен сликар на јонската школа, заедно со Ангелос Џалинас, кој се специјализирал за акварели. Друг добро познат сликар е Георгиос Самарцис, кој бил речиси ограничен на портрети. Спиридон Скарвелис е најпознат по своите акварели, а Маркос Завицијанос се истакнал во портретното сликарство и се смета за извонреден претставник на сликовната уметност во Грција.

Крај Подоцнежните јонски сликари како што се Николаос Ксидијас Типалдос (1826/1828–1909), Спиридон Просалентис (1830–1895), Хараламбос Пахис (1844–1891) и многу други, започнале да се оддалечуваат од принципите на јонската школа и станале под влијание на посовремените западноевропски уметнички движења. Ослободувањето на Грција го префрлил грчкиот културен центар од Јонските Острови во Атина. Особено важно за тоа било основањето во 1837 година на Атинскиот политехнички институт што му претходел на Атинската школа за ликовни уметности. Во новата школа многу уметници биле поканети да предаваат, како што се италијанецот Рафаело Чеколи (1839-1852), французинот Пјер Бонирот, германецот Лудвиг Тиерш и грците Стефанос Ланцас и неговиот татко, Викентиос. Меѓу првите ученици на училиштето бил Теодорос Вризакис.