Караваџисти — стилски следбеници на италијанскиот барокен сликар од крајот на 16 век, Караваџо. Неговото влијание врз новиот барокен стил што на крајот произлезе од маниризмот било длабоко. Караваџо никогаш не основал работилница како повеќето други сликари, и затоа немал училиште за да ги шири своите техники. Ниту пак некогаш го изложил својот основен филозофски пристап кон уметноста, психолошкиот реализам што може да се заклучи единствено од неговото преживеано дело. Но, тоа може да се види директно или индиректно во делата на Рубенс, Жузепе де Рибера, Бернини и Рембрант. Славен додека беше жив, самиот Караваџо бил заборавен речиси веднаш по неговата смрт. Многу од неговите слики биле препишани на неговите следбеници, како што е „Заробувањето на Христос“, која до 1990 година му се припишувала на холандскиот сликар Герит ван Хонторст.

Дури во 20 век повторно била откриена важноста на Караваџо за развојот на западната уметност. Во 1920-тите, Роберто Лонги повторно го сместил во европската традиција: „Рибера, Вермер, Ла Тур и Рембрант никогаш не би можеле да постојат без него. А уметноста на Делакроа, Курбе и Мане би била сосема поинаква“.Roberto Longhi, quoted in Lambert, op. cit., p.15 Влијателниот Бернард Беренсон изјавил: „Со исклучок на Микеланџело, ниту еден друг италијански сликар не извршил толку големо влијание.“ Bernard Berenson, in Lambert, op. cit., p.8

Италија

Рим На врвот на неговата популарност во Рим, кон крајот на 1590-тите и почетокот на 17 век, драматичниот нов стил на Караваџо влијаел врз многу негови врсници во римскиот уметнички свет. Првите Караваџисти биле Марио Минити, Џовани Баглионе (иако неговата фаза Караваџо била краткотрајна), Леонело Спада и Орацио Џентилески. Во следната генерација, биле Карло Сарачен, Бартоломео Манфреди и Оразио Борџијани, како и анонимни мајстори како што е Мајсторот на коцкарите. Џентилески, и покрај тоа што бил значително постар, бил единствениот од овие уметници кој живеел многу по 1620 година и завршил како дворски сликар на англискиот крал Чарлс I. Неговата ќерка Артемизија Џентилески исто така била блиска со Караваџо и една од најталентираните во движењето, вклучувајќи го и делото „Џудит го убива Холоферн“. Сепак, во Рим и во Италија, на крајот триумфирал не Караваџо, туку влијанието на Анибале Карачи, кој ги мешал елементите од високата ренесанса и ломбардскиот реализам. Други уметници активни во Рим, што вреди да се споменат, се Анџело Каросели, Пјер Франческо Мола, Томазо Салини и Франческо Буонери. Џачинто Бранди бил активен главно во Рим и Неапол. Холандскиот сликар Давид де Хан бил активен во Рим помеѓу 1615 и 1622 година. Бартоломео Кавароци бил активен во Рим, но работел во Мадрид од 1617 до 1618-19 година и се верува дека одиграл улога во ширењето на караваџизмот во Шпанија..Museo del Prado, Enciclopedia - Voz: Cavarozzi, Bartolomeo. Accessed 3 December 2022J. Paul Getty Museum: Bartolomeo Cavarozzi. Accessed 3 December 2022

Неапол Во мај 1606 година, по убиството на Ранучо Томасони, Караваџо побегнал во Неапол бидејќи имал смртна пресуда. Додека бил таму, тој завршил неколку нарачки, од кои две главни се „Мадона со бројаница“ и „Седумте дела на милосрдието“. Неговата работа имала големо влијание врз местните уметници и неговиот краток престој во Неапол создал значајна школа на неаполски Караваџисти, вклучувајќи ги Батистело Карачиоло, Бернардо Кавалино, Карло Селито, Масимо Станционе, Франческо Гуарино, Матија Прети, Андреа Вакаро, Антонио Фразан и Чезаре. Џачинто Бранди бил активен главно во Рим и Неапол. Движењето на Караваџистите таму завршило со ужасна епидемија на чума во 1656 година, но во тоа време Неапол бил посед на Шпанија и влијанието на Караваџизмот веќе било проширено.

Северна Италија Познато е дека Марко Антонио Басети бил во Рим во 1616 година, а можеби пристигнал таму две години порано. Во Рим тој бил под влијание на сликите на Караваџо и Орацио Борџијани. По враќањето во Верона, тој ги насликал „Свети Петар и светците“ за црквата Сан Томазо и „Крунисувањето на Богородица“ за Света Анастасија. Починал од чума во Верона во 1630 година.

Бернардо Строци, роден и главно активен во Џенова, а подоцна и во Венеција, се смета за главен основач на венецијанскиот барокен стил. Во 1620-тите, Строци постепено го напуштил својот ран маниристички стил во корист на поперсонален стил карактеризиран со нов натурализам изведен од делото на Караваџо и неговите следбеници. Караваџисиот стил на сликарство бил донесен во Џенова и од Доменико Фјазела, по неговото враќање од Рим во 1617–18 година, и од следбениците на Караваџо кои живееле одреден период работејќи во градот.

Италијанскиот сликар Бјаџо Манцони бил активен во Фаенца. Италијанскиот сликар Бартоломео Скедони од Реџо Емилија, Даниеле Креспи од Милано и Лука Камбијази, познат и како Лука Камбјазо и Лука Канџаџо, водечкиот уметник во Џенова во 16 век, често прикажувале брилијантно осветлени фигури поставени на темна позадина. Феличе Босели, активен во Пјаченца, користел контрастно осветлување на Караваџистите за неговите мртви природи. Танцио да Варало (или едноставно Танцио) бил активен главно во Ломбардија и Пиемонт, вклучувајќи го и Сакро Монте во Варало Сесија, каде што работел истовремено со Пјер Франческо Мазучели (или Моразоне). Италијанскиот сликар и гравер Бернардино Меј работел во родната Сиена и во Рим, наоѓајќи покровителство пред сè во семејството Чиги.

Средна Италија Пјетро Рики (или Лукезино), роден во Лука, исто така често прикажувал брилијантно осветлени фигури поставени на темна позадина.

Сицилија Марио Минити бил италијански уметник кој работел на Сицилија по 1606 година. Тој, на 16-годишна возраст, дури и позирал за сликата на Караваџо „Момче со кошница и овошје“.

Фламанија

Рубенс веројатно бил еден од првите фламански уметници кои биле под влијание на Караваџо. Во периодот 1600–1608, Рубенс престојувал во Италија. Се населил во Мантова на дворот на војводата Винченцо I Гонзага, но исто така поминал време во Рим. За време на престојот во Рим во 1601 година, тој се запознал со делата на Караваџо. Подоцна направил копија од „Закопот на Христос“ од Караваџо и му препорачал на својот патрон, војводата од Мантова, да ја купи „Смртта на Богородица“ (Лувр). Рубенс, по враќањето во Антверпен, одиграл клучна улога во набавката на „Мадона со бројаницата“ од Караваџо (Уметничкоисториски музеј, Виена) за црквата „Свети Павле“ во Антверпен.Sirjacobs, Raymond. Antwerpen Sint-Pauluskerk: Rubens En De Mysteries Van De Rozenkrans = Rubens Et Les Mystères Du Rosaire = Rubens and the Mysteries of the Rosary, Antwerpen: Sint-Paulusvrienden, 2004 За време на престојот во Италија, Рубенс го проширил својот интерес за делата на Караваџо, вклучувајќи ја и „Вечера во Емаус во Милано“ (Пинакотека Брера) од 1606 година и „Повикување на Свети Матеј“ од 1600 година, како и поновите дела во Санта Марија ин Валичела и Базиликата Свети Агостино. Иако дел од овој интерес за Караваџо е одразен во неговите цртежи за време на неговиот престој во Италија, дури по неговото враќање во Антверпен во 1608 година, неговите дела отворено покажуваат каравашки црти, како што е Каин како го убива Авел (1608–1609) (Уметнички институт во Курто). Сепак, влијанието на Караваџо врз делото на Рубенс би било помалку важно од она на Рафаел, Кореџо, Барочи и Венецијанците.Gregori, Mina, Luigi Salerno, and Richard E. Spear, The Age of Caravaggio, Metropolitan Museum of Art, 1985 Уметниците кои биле под влијание на Рубенс, како што се Питер ван Мол, Гаспар де Крајер и Вилем Јакоб Херејнс, исто така користеле одреден суров реализам и силни контрасти на светлина и сенка, вообичаени за стилот на Караваџисти.

Современикот на Рубенс, Абрахам Јансенс, станал уште еден фламански сликар кој патувал во Италија (од 1597 до 1602 година) каде што се запознал со делата на Караваџо. Неговата работа по враќањето во Антверпен го покажувало влијанието на Караваџо. Делото „Скалдис и Антверпија“ од 1609 година ја црпи својата експресивна моќ од користењето на силни контрасти на светлина и сенка (кјароскуро), како што бил Караваџо.Roger A. d'Hulst, Abraham Janssens - Scaldis en Antwerpia at Openbaar Kunstbezit Vlaanderen

Главно, фламанските уметници од генерацијата по Рубенс, кои се појавиле на уметничката сцена во 1620-тите, паднале најмногу под влијание на Караваџо. Може дури да се каже дека во Фландрија имало лудило за Караваџистите од околу 1620 до 1640 година. Уметниците често се нарекуваат гентски караваџисти и антверпенски караваџисти, по градот во кој главно работеле. Сепак, не постои забележлива стилска разлика помеѓу овие две движења освен индивидуалните. Меѓу гентските каравагисти може да се наведат Јан Јансенс, Мелкиор де ла Марс и Антон ван ден Хевел. Списокот на антверпенските караваџисти е значително подолг, што го одразува значењето на овој град како најистакнато уметничко седиште на Фландрија. Тие вклучуваат Теодор Ромбаутс, Жерар Сегерс, Јан Косиерс, Адам де Костер, Жак де л'Анж и Јан ван Дален. Во Бриж, Јакоб ван Ост сликал жанровски и историски слики што го покажуваат влијанието на делата на Караваџо и Манфреди чии дела ги изучувал во Рим. Некои фламански караваџисти ја напуштиле својата татковина за Италија, каде што биле под влијание на делото на Караваџо и неговите следбеници и никогаш не се вратиле дома. Ова е случајот со Луј Финсон од Бриж, кој по престојот во Неапол и Рим, поголемиот дел од својата кариера го поминал во Франција. Louis Finson at the Netherlands Institute for Art History Друг пример за емигрантски фламански караваџист е Хендрик де Сомер од Локерен или Локристи, кој го поминал поголемиот дел од својот живот и кариера во Неапол, каде што сликал во караваџистски стил, под влијание на шпанскиот сликар Хусепе де Рибера. Damian, Veronique et Chiara Naldi, Massimo Stanzione, Guercino, Hendrick de Somer et Fra' Galgario, Paris: Galerie Canesso, 2016, p. 20-25

Она што им станало заедничко на повеќето од овие уметници е тоа што веројатно ја посетиле Италија каде што имале допир од прва рака со делата на Караваџо или неговите италијански и холандски следбеници. Влијанието на Караваџо и неговите следбеници врз нивната работа може да се види во користењето на драматични светлосни ефекти и експресивни гестови, како и во новата тематика како што се остри карти, гатачи, негирањето на Свети Петар итн. Некои од уметниците се фокусирале на одредени аспекти од опусот на Караваџо. На пример, Адам де Костер бил нарекуван Пиктор Ноктиум (сликар на ноќите) поради неговата преференција за употреба на остар кјароскуро и повторувачки мотив на фигури во половина раст осветлени со свеќа која е покриена.Adam de Coster, The Denial of Saint Peter at Sotheby's

Голем број од овие уметници, како што се Ромбаутс, Косиерс и Сегерс, подоцна го напуштиле своето строго придржување кон стилот и тематиката на караваџистите и се насочиле во различни насоки, честопати под влијание на постарата генерација фламански уметници кои имале толку доминантно влијание врз фламанската уметност во 17 век, т.е. Рубенс и ван Дајк.

Холандија