мини|Торес д’Агостини, Торес Централ, Торес Монцино Националениот парк Торес дел Пајне () е национален парк кој опфаќа планини, ледници, езера и реки во јужната чилеанска Патагонија. Кордиљера дел Пајне е централното парче во паркот. Лежи во преодна област помеѓу магеланските супополарни шуми и патеките на Патагонија. Паркот се наоѓа 112 км2 северно од Порто Наталес и 312 км2 северно од Пунта Аренас. Паркот се граничи со националниот парк Бернардо О'Хигинс на запад и со Националниот парк Лос Гласијарес на север на територијата на Аргентина. Пајн значи „сино“ на мајчин јазик Tehuelche (Aonikenk) и се изговара ПИЕ-не, додека Торес значи „кули“.Abraham, Rudolf (2011).
Националниот парк Торес дел Пајне е дел од Система Национален де Áреас Силвестрес Протегидас дел Естадо де Чиле (Национален систем на заштитени шумски области на Чиле). Во 2013 година, се мери приближно 181.414 хектари. Тој е еден од најголемите и најпосетувани паркови во Чиле. Паркот во просек годишно има околу 252.000 посетители, од кои 54% се странски туристи, кои доаѓаат од многу земји од целиот свет. Исто така е дел од Крајот на светскиот пат, туристички сценска рута.
Паркот е едно од 11-те заштитени подрачја на регионот Магаланес и Чилеанскиот Антарктик (заедно со четири национални паркови, три национални резервати и три национални споменици). Заедно, заштитените шумски подрачја сочинуваат околу 51% од земјиштето во регионот (6.728.744 хектари).
Торес дел Пајне се карактеристични три гранитни врвови на планинскиот венец Пајне или масивот Пајне. Од лево надесно тие се познати како Торес д’Агостини, Торес Централ и Торес Монцино. Тие се протегаат до 2.500 метри надморска височина, и им се придружува Куернос дел Пајне. Областа исто така може да се пофали со долини, реки како што се Пајне, езера и ледници. Добро познатите езера вклучуваат Греј, Пехо, Норденшелд и Сармиенто. Ледниците, вклучувајќи ги Греј, Пинго и Тиндал, припаѓаат на ледното поле на Јужна Патагонија.
Историја десно|мини| Торес дел Пајне Флоренс Дикси, во својата книга објавена во 1880 година, дадел еден од првите описи на областа и ги спомнал трите кули како игли на Клеопатра. За неа и нејзината партија понекогаш се смета дека се првите „странски туристи“ што ја посетиле областа што сега се нарекува Национален парк Торес дел Пајне.
Неколку европски научници и истражувачи ја посетиле областа во следните децении, вклучувајќи ги Ото Норденшелд, Карл Скотцберг и Алберто Марија де Агостини. Гинтер Плишхоу бил првата личност што прелетала над масивот Пајне.
Паркот е основан на 13 мај 1959 година како Национален парк за туризам во Греј Лејк (Parque Nacional de Turismo Lago Grey) и го доби своето сегашно име во 1970 година.
Во 1976 година, британскиот планинар Johnон Гарнер и двајца чувари на Торес дел Пајне, Пепе Аларкон и Оскар Гвинео, биле пионери на патеката Круг, која кружи околу масивот Пајн.
Во 1977 година, Гвидо Монцино донирал 12.000 хектари (30.000 хектари) на чилеанската влада кога биле утврдени нејзините дефинитивни граници. Паркот бил назначен за Светски Биосферен резерват од УНЕСКО во 1978 година.
Пожари Во 1985 година, еден турист започнал пожар во кој изгореле околу 150 км2 на паркот. Пожарот ги зафатиl областите источно и јужно околу езерото Пехо.
Во февруари 2005 година, несреќен пожар предизвикан од чешки планинар, кој траел околу десет дена, уништил 155 км2 од паркот, вклучувајќи околу 2 км² родна шума. Владата на Република понудила помош по пожарот и донирала 1 милион за напорите на пошумување.
Кон крајот на декември 2011 година до јануари 2012 година, еден виновник од Израел бил прогласен за виновен за подметнат пожар откако го фатил чувар на паркот кога запалил хартиена ролна во забранета област. Ова изгоре околу 176 км2 на резерватот, уништувајќи околу 36 км² од природната шума и влијаело на повеќето области околу езерото Пехо и западните области околу езерото Сармиенто, но се оддалечило од Кордиљера дел Пајне, централното парче на паркот. Израелската влада испратила експерти за пошумување во зоната и се обврза да донира дрвја за да ги засадат погодените области.
Како и да е, неодамнешните палео-еколошки студии извршени во рамките на Паркот индицираат дека пожарите биле чести феномени барем во текот на последните 12.800 години.
Клима мини|458x458пкс| Карта од паркот Според Кепеновата класификација на климата, паркот лежи во „умерената клима на студен дожд без сува сезона“. Метеоролошките услови на паркот се променливи поради сложената орографија.
Паркот е познат по силните ветрови. Најмногу ветрови се ноември - јануари, што се совпаѓа со врвната туристичка сезона.
Температури Зоната се одликува со ладни лета, со температури пониски од текот на најтоплиот месец (јануари). Зимата е релативно студена, со просечна висока температура во , и просечно ниско ниво од .
Врнежи Најмногу врнежи се март и април, со месечни просечни врнежи од 80 мм Ова претставува двојно поголема количина на врнежи од јули до октомври (зима), кои се суви месеци. Извршена е студија за точните хемиски компоненти на врнежите во паркот.
Хидрологија Паркот поседува голема дренажна мрежа, која се состои од бројни реки, потоци, езера, езерца и каскади кои доаѓаат од леденото поле Јужна Патагонија и течат кон југоисток до звукот Елтима Есперанца кој ги погодува бреговите на градот Порто Наталес. Тековите на вода доаѓаат од надолжен профил и се многу турбулентни со брутални промени во текот, генерирани од водопади и брзаци.
Ледното поле Јужна Патагонија ја зазема целата западна страна на паркот. Ледното поле Јужна Патагонија храни четири главни ледници, тие се наоѓаат од север до југ од ледниците: Диксон, Греј, Запата и Тиндал. Овој последен ледник брзо се повлекува. Најголем е Ледникот Греј. Поделена е на две краци, поради појавата на полуостровниот мраз, вообичаено наречен Остров или Нунатак, кој станува очигледен малку повеќе со секоја измината година. Источната рака мери околу 1,2 км додека западниот има ширина околу 3,6 км. Должината на ледникот по нејзината патека кон внатрешноста на паркот е 15 км.
Студиите за ледниците во паркот им дадоа на научниците појасна слика за епохи на земјата или за тоа што се случило после последното време на ледницата.
Географија лево|мини| Француска долина Во пределот на паркот доминира масивот Пајн, кој е источен поттик на Андите, сместен на источната страна на Грејот на сивилото, драматично се издига над степската Патагонија. Мали долини ги одделуваат спектакуларните гранитни пајаци и планините на масивот. Тоа се: Вале дел Франсес (Француска долина), Вале Бадер, Вале Асенсио и Вале дел Силенсио (Долина на тишината).
Главата на Француската долина е цирк формиран од високи карпи. Колосалните sидови на Серо Кота 2000 и Серо Катедрал го интерпунираат западниот регион на Долината. Серо Кота 2000 е именуван по својата височина, нејзината највисока линија на контура е околу 2.000 метри. Серо Катедрал е именуван така затоа што неговото источно лице личи на фасадата на катедралата. На север, стои гранитниот арте, наречен Алета де Тибурон (англиски : Shark's Fin). На исток, од север кон југ, лежат врвовите Форталеза (Тврдина), Ла Еспада (Мечот), Ла Хоџа (Сечилото), Ла Маскара (Мумерот), Куерно Норте (Северен рог) и Главниот Куерно (Главен Рог).
Во долината на тишината гигантските гранитни ѕидови на Серо Форталеза и Серо Ескудо (Шилд планина) стојат лице в лице со западните лица на Торес дел Пајне. Долината Асенсио е нормална маршрута за да се стигне до глетката во Торес дел Пајне, која се наоѓа на брегот на млечно зелениот плев. Највисоката планина во групата е Пејн Гранде, чија висина била измерена во 2011 година со помош на GPS и било откриено дека е 2.884 метри.
Ледното поле Јужна Патагонија наметнува голем дел од паркот. Ледниците вклучуваат Диксон, Греј и Тиндал.
Меѓу езерата се наоѓаат езерото Диксон, езерото Норденшелд, езерото Пехо, езерото сиво, езерото Сармиенто и езерото Дел Торо. Само дел од второто е во границите на паркот. Сите се живописно обоени, најмногу поради карпестото брашно суспендирано во нивните води. Главната река што тече низ паркот е реката Пајне. Повеќето реки и езера од паркот се влеваат во Елтима Есперанца Саунд преку реката Серано. центар|мини|450x450пкс| Поглед кон Куернос дел Пајне од Лаго дел Торо наутро
Геологија Голем дел од геологијата на областа на Пајн масив се состои од креда седиментни карпи, кои биле упад од страна на миоценот. Орогените и ерозивните процеси ја обликуваат денешната топографија, а глацијалната ерозија е главно одговорна за вајарството на масивот во последните десетици илјади години. Добар пример за второто е Куернос дел Пајне, чиишто централни ленти со изложен гранит силно се контрастираат со темниот аспект на нивните врвови, кои се остатоци од силно еродираниот седиментен слој. Во случајот на Лас Торес, она што некогаш било нивниот надвисен седиментен камен слој е целосно еродиран, оставајќи го задниот отпорен гранит.
Во јуни 2014 година, научниците откриле фосили од најмалку 46 антички примероци од скоро целосни скелети на суштества слични на делфини, наречени Ихтиосаури, кои живееле пред 245 и 90 милиони години. До откритието се дошло откако топењето на ледниците открило нови карпести лица под нив.
За време на последниот глацијален период, опсегот на ледникот во областа достигнал врв пред околу 48.000 години, многу порано отколку за северните локации на Чилое и Ленкихју. За време на доцниот плеистоцен и раниот холоцен, постоеле низа проглацијални езера во областа Торес дел Пајне. Последното од овие езера, Големиот Техуелче Палеолаке, ги опфаќа денешните езера Сармиенто и Дел Торо, плус голема површина на исток, со што опсегот Казадор е полуостров. Големиот Техуелче Палеолаке исчезнал откако бил исцеден околу 7.113 години пред сегашноста. Античките езерски тераси го означуваат нивото достигнато од овие езера, иако постои голема несигурност во однос на нивната еволуција.
Биологија десно|мини| Calceolaria uniflora Последната студија за значителен обем спроведена во врска со флората на паркот која била реализирана од Писано во 1974 година. Оваа студија испитала четири биотички зони кои ја сочинуваат територијата на паркот, утврдени според нивниот вегетациски тип.
Националниот парк Торес дел Пајне е украсен со прекрасна растителност, вклучувајќи го и зимзелениот Embothrium coccineum, кој произведува живописни црвени цвеќиња групирани во корими, и Calceolaria uniflora, со неверојатна форма и бои.
Паркот има 7 документирани видови Orchidaceae, вклучувајќи ја и Chloraea magellanica.
Во паркот се евидентирани 85 невородени растителни видови, од кои 75 се од европско потекло, а 31 се сметаат за инвазивни.
Паркот содржи четири вегетациони зони: степска Патагонија, грмушка пред-Анда, супеполарни шуми Магеланија и пустина на Андите. Во растителноста на степската патагонија доминираат видовите Вуик (главно Festuca gracillima), кои се отпорни на суровите ветрови и временските услови, карактеристични за регионот на Патагонија. Некои од доминантните растителни видови на пред-Андските грмушки се Mulinum spinosum (растение за перница) и Escallonia rubra, кои често се поврзуваат со други видови, вклучувајќи ги Anathrophyllun desideratum и Berberis buxifolia. Магеланската листопадна шума е дом на разни видови дрвја како што се Nothofagus pumilio и Nothofagus antarctica . Над дрворедот во пустината Андите, Escallonia rubra, Empetrum rubrum и Senecio skottsbergii го заземаат местото на дрвјата Nothofagus pumilio.
Студија за буковите дрвја и моделите за обновување на шумите во паркот е објавена во 1992 година.
Фауна Гуанакос се едни од најчестите цицачи пронајдени во паркот. Другите цицачи вклучуваат лисици и пуми. Во него се наоѓа и загрозениот чилеанец Хуемул. Проучено е предаацијата на гванако од страна на пумата во паркот.