Pokłosie wojny, inny tytuł MężczyźniPolskie tłumaczenia oryginalnego tytułu, jakie funkcjonują w literaturze przedmiotu (zob. sekcja "Bibliografia") (ang. The Men) – amerykański dramat psychologiczny z 1950 roku w reżyserii Freda Zinnemanna. Debiut filmowy Marlona Brando.
Fabuła Historia młodego żołnierza U.S. Army Kena Wiloceka, który postrzelony na wojnie zostaje sparaliżowany od pasa w dół. Jego rehabilitacja, a zwłaszcza powrót do równowagi psychicznej stanowi dla młodego człowieka nie lada wyzwanie.
Obsada Marlon Brando – Ken Wilocek Teresa Wright – Ellen Everett Sloane – dr Brock Jack Webb – Norm Richard Erdman – Leo Arthur Jurado – Angel Virginia Farmer – Nurse Robbins Dorothy Tree – matka Ellen Howard St. John – ojciec Ellen i inni.
Produkcja Pokłosie wojny był, wkrótce po Po wielkiej burzy (1948), kolejnym dziełem Freda Zinnemanna, w którym poruszał on trudne problemy skutków wojny.
Produkcję filmu poprzedziły bardzo staranne przygotowania. Odtwórca głównej roli Marlon Brando, za sprawą sugestii producenta Stanleya Kramera, jak i scenarzysty Carla Foremana, kilka tygodni spędził w szpitalu dla weteranów Birmingham General Hospital w Van Nuys (dzielnica Los Angeles), żyjąc z nimi dwadzieścia cztery godziny na dobę i poruszając się na inwalidzkim wózku. Wiele ze scen nakręconych zostało właśnie w tym szpitalu z udziałem personelu medycznego i pacjentów jako aktorów.
Odbiór Świat Film miał swoją oficjalną premierę w USA w lipcu 1950. Spotkał się z bardzo dużym zainteresowaniem i życzliwym przyjęciem krytyków. Wcześniej, w maju tego samego roku odbył się jego specjalny pokaz dla dziennikarzy, na który zaproszeni zostali weterani ze Stowarzyszenia Oficerów Rezerwy Stanów Zjednoczonych. Występ 40-osobowego zespołu Marine Corps z Camp Pendleton i warta honorowa, miały upamiętnić i uhonorować weteranów-inwalidów o których mówi film. Obraz miał również przedpremierowe pokazy specjalne na terenie całych Stanów Zjednoczonych (w Nowym Jorku, Chicago, Bostonie, Atlantic City i San Francisco).
Jednak pomimo zakrojonej na szeroką skalę promocji i oczekiwań producentów film przyniósł słaby dochód. Chociaż koszty jego produkcji zwróciły się trzykrotnie, nie znalazł się w pierwszej setce kasowych filmów rozpowszechnianych na terenie USA i Kanady w 1950 roku. Ze swoim skromnym dochodem w wys. 1,17 mln dolarów znalazł się w tyle za takimi produkcjami wojennymi jak: Pole bitwy Wellmana (4,55 mln $), Piaski Iwo Jimy Allana Dwana (3,9 mln $) czy Z jasnego nieba Henry’ego Kinga (3,22 mln $). Pomimo tego, krytyk Bosley Crowther pisał o nim na łamach The New York Times w samych superlatywach.
Premiera filmu w Wielkiej Brytanii została opóźniona o kilka miesięcy ze względu na brak certyfikacji ze strony BBFC – brytyjskiej cenzury filmowej. Jej powodem był scena, w której filmowy dr Brock podczas spotkania z grupą żon i matek pacjentów mówi im, że ich sparaliżowani mężczyźni mogą nie być w stanie mieć dzieci.
Polska Film miał swoją polską premierę w grudniu 1962 (w dwanaście lat po premierze światowej). Spotkał się z życzliwym przyjęciem krytyków. Oceniając go jako "jeden z najgłośniejszych utworów społecznego nurtu kinematografii amerykańskiej doby przedmaccartystowskiej" chwalili oni zwłaszcza kreację Marlona Brando, który miał już wtedy ugruntowaną pozycję gwiazdy światowego kina.
Po latach Wraz z rozwojem kariery Brando, kolejne produkcje z udziałem aktora sprawiły, że jego filmowy debiut uległ zapomnieniu. Rola sparaliżowanego Wiloceka nie znalazła się pośród dziesięciu najważniejszych ról aktora w rankingu Brytyjskiego Instytutu Filmowego, opublikowanym w 2022 roku (przyćmiona takimi klasykami, jak m.in. Ojciec chrzestny czy Czas apokalipsy) .
W rankingu popularnego, filmowego serwisu internetowego Rotten Tomatoes obraz posiada obecnie (2025) wysoką, 79-procentową, pozytywną ocenę "czerwonych pomidorów".
O filmie pisano pozytywnie po latach również w Polsce, głównie z racji jego emisji telewizyjnych. Chwalono zwłaszcza aktorstwo pary Brando-Wright.
Nagrody Film otrzymał kilka mniej lub bardziej prestiżowych nagród świata filmu. Spośród nich do najważniejszych należały: nominacja do nagrody Oscara dla Carla Foremana za najlepszy scenariusz (1951) i nominacja do nagrody BAFTA w kategorii najlepszy film zagraniczny (1951).
Zobacz też Urodzony 4 lipca
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Linki zewnętrzne
Kategoria:Amerykańskie dramaty psychologiczne Kategoria:Amerykańskie filmy z 1950 roku Kategoria:Filmy kręcone w Los Angeles Kategoria:Filmy o paralitykach Kategoria:Filmy w reżyserii Freda Zinnemanna