Segestria florentina – gatunek pająka z rodziny czyhakowatych. Pierwotnie zamieszkiwał Europę, zachodnią Azję i Afrykę Północną, ale zawleczony został także do innych części świata. Żyje w lasach, na łąkach, ale także synantropijnie – w ludzkich siedzibach i ich pobliżach.

Taksonomia Przyjmuje się, że gatunek ten opisany został po raz pierwszy w 1790 roku przez pod nazwą Aranea florentina. Przeprowadzona przez synonimizacja tego gatunku z opisaną w 1781 roku przez Jérôme’a Barbut‬a Aranea subterranea uznawana jest za wątpliwą. W 1802 roku gatunek ten niezależnie opisany został przez Charlesa Athanase’a Walckenaera pod nazwą Aranea perfida i z takim epitetem tenże autor umieścił go trzy lata później jako pierwszy w rodzaju Segestria. Współcześnie stosowaną kombinację podał natomiast jako pierwszy Carl Wilhelm Hahn w 1831 roku.

Morfologia thumb|W kryjówce thumb|W środowisku naturalnym Samce osiągają od 10 do 15 mm, a samice od 14 do 22 mm długości ciała. Największy czyhakowaty Europy.

Karapaks czarny, rzadziej jaśniejszy, ciemnorudobrązowy. U samca jego wierzch jest spłaszczony, u samicy w części głowowej bardziej wypukły Oczu jest sześcioro. Wysokość nadustka jest nie mniejsza niż średnica oczu przednio-bocznych. Szczękoczułki są ciemnorudobrązowe do czarnych z metalicznym, irydyzującym połyskiem zielonym lub niebieskozielonym. Przednia ich krawędź ma trzy ząbki, a tylna dwa. Warga dolna jest dwukrotnie dłuższa niż szersza. Szczęki mają przewężenie pośrodku i stożkowaty wyrostek w tyle. Sternum jest ścięte z przodu i zaostrzone z tyłu, o barwie czerwonobrązowej do ciemnobrązowoczarnej. Kolejność par odnóży od najdłuższej do najkrótszej to I, II, IV, III u samicy i II, I, III, IV u samca. Pierwsza ich para jest czarna, pozostałe zaś rudobrązowe, u osobników dorosłych pozbawione obrączkowania. Wszystkie nadstopia i stopy mają wyraźne skopule na spodniej stronie.

Opistosoma (odwłok) dorosłych samców jednolicie czarny, czasem z szarawym odcieniem spowodowanym jaśniejszymi włoskami, u dorosłych samic zaś czarniawobrązowy z fioletowawym połyskiem i słabo zaznaczonym wzorem w postaci przepaski z bocznymi płatami. U osobników młodocianych tło opistosomy jest jaśniejsze, a przepaska grzbietowa z bocznymi płatami znacznie wyraźniejsza, wskutek czego przypominają one dorosłe czyhaki sześciookie.

Nogogłaszczki samca mają udo dwukrotnie dłuższe od goleni. Długie cymbium ma nasadową trzecią część zaopatrzoną w bulbus i znacznie szerszą niż pozostałe ⅔ jego długości. Embolus ma wierzchołek zakrzywiony, krótszy niż u czyhaka sześciookiego.

Genitalia samicy mają wydłużony płat grzbietowy i rozszerzony płat brzuszny, oba z większymi częściami gruczołowymi niż w przypadku czyhaka sześciookiego.

Ekologia i występowanie Pająk ten zasiedla lasy, półsuche łąki, a także budynki i mury. Bytuje w ściółce, pod odstającą korą drzew i kamieniami, w szczelinach skalnych oraz w szczelinach murów, zakamarkach budynków i pod gontem. W miejscach tych buduje rurkowate oprzędy długości od 10 do 15 cm i średnicy około 1 cm zwieńczone lejkowatą siecią łowną z silniejszymi nićmi sygnałowymi rozchodzącymi się promieniście.

W warunkach naturalnych aktywne osobniki obu płci spotyka się od wiosny do jesieni, natomiast w warunkach synantropijnych aktywne są przez cały rok. Do kopulacji dochodzi pod koniec lata.

Gatunek pierwotnie zachodniopalearktyczny. W Europie znany jest z Portugalii, Hiszpanii, Andory, Wielkiej Brytanii, Francji, Belgii, Holandii, Niemiec, Szwajcarii, Słowacji, Węgier, Ukrainy, Włoch,Słowenii, Chorwacji, Serbii, Czarnogóry, Rumunii, Bułgarii, Macedonii Północnej, Grecji oraz południa europejskiej części Rosji. W Azji wykazany został z Gruzji, anatolijskiej części Turcji i Jordanii, a w Afryce Północnej z Maroka, Algierii, Tunezji, Libii i Egiptu. Zawleczony został na Wyspę Świętej Heleny i do Ameryki Południowej. W tej ostatniej stwierdzono go na południu i południowym wschodzie Brazylii, w Urugwaju i wschodniej Argentynie. Znany jest przypadek zawleczenia go do Irlandii, gdzie nie stworzył jednak populacji.

Jad Ukąszenie jest bolesne, a dolegliwości bólowe zwykle utrzymują się do kilku godzin. Poza typową opuchlizną w miejscu penetracji, znany jest przypadek wystąpienia po ugryzieniu także gorączki, lekkiego niedowładu kończyny oraz bólu i lekkich zawrotów głowy. W jadzie tego czyhaka wykryto obecność dwóch neurotoksyn oraz jednego insektycydu.

Przypisy

Kategoria:Czyhakowate Kategoria:Pająki Afryki Kategoria:Pająki Ameryki Południowej Kategoria:Pająki Azji Kategoria:Pająki Europy Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1790 roku