Twarz kobiety (szw. ) – szwedzki dramat z 1938 w reżyserii , który scenariusz, wraz ze i , napisał na podstawie francuskiej sztuki Il était une fois… autorstwa z 1932. W głównej roli wystąpiła Ingrid Bergman.
Okres zdjęciowy trwał od 18 stycznia do 29 marca 1938. Zdjęcia nagrywano w Sztokholmie (w studiu ) i w Borlänge. W 1941 Metro-Goldwyn-Mayer zrealizowało amerykański remake (reż. George Cukor) z Joan Crawford w roli Anny Holm; ..
Fabuła thumb|left|Karin Kavli i Bror Bügler w kadrze z filmu Twarz kobiety Anna Holm (Ingrid Bergman) w wyniku obrażeń doznanych w pożarze ma zdeformowaną jedną stronę twarzy i szpecącą bliznę. Zgorzkniała oraz emocjonalnie znieczulona, staje na czele gangu szantażystów. Przyzwyczajona do braku zainteresowania ze strony mężczyzn, pewnego dnia spotyka intryganta arystokratę Torstena Barringa (Georg Rydeberg), który wyczuwa jej samotność i emocjonalną słabość. Mężczyzna zdobywa jej serce, przekonany, że może mu się przydać w przyszłości.
Jedną z ofiar gangu jest Vera Wegert (), żona znanego chirurga plastycznego Allana Wegerta (). Anna przypadkowo spotyka lekarza, który, zauważając jej oszpeconą twarz, proponuje skomplikowaną i bolesną operację, której Holm decyduje się poddać. Trudny zabieg przebiega pomyślnie, a Anna powraca do Barringa z nadzieją na rozpoczęcie nowego, wspólnego życia we dwoje, lecz intrygant ma inny zamiar. Planuje wykorzystać Annę w swoim nikczemnym zamyśle zamordowania siostrzeńca, Larsa-Erika „Lasse” Barringa (), aby móc zostać jedynym spadkobiercą fortuny swojego ojca, konsula Magnusa Barringa ().
Anna, choć nieco odpychana przez Torstena, wciąż darzy go uczuciem i przyjmuje posadę guwernantki w domu Barringów, aby zrealizować ich plan. Jednak pomyślne przywrócenie jej pięknych rysów twarzy powoduje przemianę duchową bohaterki, dlatego postanawia odmówić dokonania zaplanowanego mordu młodego Larsa-Erika.
Rozwścieczony Torsten w akcie desperacji usiłuje zabić chłopca podczas przejażdżki saniami przez wieś, ale zostaje postrzelony przez Annę, która podąża za nim z Wegertem. Holm finalnie staje przed sądem, oskarżona o morderstwo i czeka na proces.
Obsada Opracowano na podstawie materiału źródłowego:
Odbiór Premiera kinowa i recenzje Premiera Twarzy kobiety odbyła się 31 października 1938 w kinie Röda Kvarn w Sztokholmie. w recenzji dla „” chwalił film , pisząc, że „żaden szwedzki film od dawna nie był tak perfekcyjny i nie osiągnął tak wysokiej klasy techniki na arenie międzynarodowej. Scenariusz, który, jak nigdy dotąd, trzyma w napięciu do samego końca i łączy charaktery postaci z kryminalną intrygą”. Zgoła odmienną opinię prezentowała Ellen Lilliedahl, stwierdzając w „Svenska Dagbladet”, że filmowi brakuje „siły, dynamiki i artystycznej prawdy”. Krytykowała też scenariusz, nazywając go chaotycznym i dowodząc, że ledwie wznosi się ponad poziom prasy brukowej.
Herbert Cohn z „” chwalił kreację Bergman, argumentując, że „w roli Anny udowadnia, iż jest nie tylko znakomitą, ale i czarującą aktorką”. Dorothy Masters z „The New York Daily News” podkreślała, że „Twarz kobiety, surowo zaprezentowana i o nietypowej tematyce, to triumf nie tylko panny Bergman, ale także obsady, ekipy technicznej i szwedzkiego kina… Film jest zbyt dobry, by ograniczać się do szwedzkiej publiczności”. „” nazwał Bergman kolejną Gretą Garbo i zaznaczał, że jest ona tak dobra, jak Garbo w swoich wcześniejszych filmach oraz, że „z rolą, która porusza wszystkie emocje, odsłania coraz większe możliwości”. W dalszej części recenzji podkreślano, że „Gustaf Molander stworzył kilka niezapomnianych momentów w tej reżyserii. A aktorzy drugoplanowi, zwłaszcza Anders Henrikson i Hilda Borgström, są znakomici. Film, który jednym słowem jest dojrzały”.
Również „Variety” wysoko ocenił rolę Bergman i sam film, pisząc: „[Panna Bergman] jest znakomita w ogólnym pokazie aktorskiej pirotechniki. W roli głównej wspaniale portretuje zranioną duszę dziewczyny, którą los, w wyniku wypadku, skazał na cierpienie z powodu hańby blizn i goryczy… Gustaf Molander, znakomity szwedzki reżyser, który pracował z panią Bergman przy filmie Intermezzo […] wykonał wyjątkowo dobrą robotę, nadając filmowi odpowiednie tempo”.
Nagrody i nominacje W 1938 film zdobył podczas 6. MFF w Wenecji nagrodę specjalną, medal za „doskonałość artystyczną”. Z kolei Molander był nominowany do nagrody (Puchar Mussoliniego) dla najlepszego filmu zagranicznego.
Rok Nagroda Kategoria Odbiorcy i nominowani Wynik Źródło 1938 Puchar Mussoliniego Najlepszy film zagraniczny (Twarz kobiety) Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Linki zewnętrzne
Kategoria:Filmy kręcone w regionie Dalarna Kategoria:Filmy kręcone w Sztokholmie Kategoria:Filmy o chirurgii plastycznej Kategoria:Filmy o przestępstwach Kategoria:Filmy w reżyserii Gustafa Molandera Kategoria:Szwedzkie adaptacje filmowe Kategoria:Szwedzkie dramaty filmowe Kategoria:Szwedzkie filmy czarno-białe Kategoria:Szwedzkie filmy z 1938 roku