Słoweńskie Muzeum Historii Naturalnej, Muzeum Przyrodnicze () – znajdujące się w Lublanie, w Słowenii, wywodzące się z Prowincjonalnego Muzeum Krainy, założonego w 1821 roku; od 1945 roku mające status .
Historia Prowincjonalne Muzeum Krainy, z którego wywodzi się dzisiejsze muzeum, zostało założone w 1821 roku; jest to najstarsza tego typu słoweńska instytucja po Ogrodzie Botanicznym Uniwersytetu Lublańskiego, działająca nieprzerwanie od czasu swojego powstania. Początkowo dominowała orientacja przyrodnicza (florystyczno–faunistyczna), z uwagi na fakt, że pierwsi kustosze byli przyrodnikami. Muzeum było miejscem spotkań i wykładów przyrodników w XIX wieku.
Uzyskało status muzeum narodowego w 1921 roku. Placówka zaczęła działać intensywniej za czasów zoologa , który objął stanowisko kustosza w 1921 roku i utworzył 5 działów: morfologii i systematyki, ekologii i biologii, entomologii systematycznej i stosowanej, hydrobiologii oraz ornitologii. W 1944 roku wydano biuletyn „Prirodoslovna Izvestja”, ukazał się tylko jeden numer. Obecna nazwa instytucji została ustanowiona w 1945 roku. Po II wojnie światowej przeorganizowano dawne wystawy z układu systematycznego na prezentacje w formie dioram. Do wystaw włączono nagrania zwierząt z wykorzystaniem taśm magnetofonowych, było to pierwsze tego typu rozwiązanie w Jugosławii. W 1963 roku wprowadzono możliwość zwiedzania wystaw z przewodnikiem, lekcje muzealne oraz warsztaty artystyczne. W 1978 roku rozpoczęto wydawanie biuletynu „”. W połowie lat 80. XX wieku dokonano kolejnej reorganizacji oraz odnowienia wystaw. W 1987 roku powstało muzealne centrum komputerowe, wykorzystywane także przez inne instytucje muzealne i galerie. Od 1995 roku instytucja jest współwydawcą . Zatrudniano 27 osób w 1995 roku.
Muzeum znajduje się w Rudolfinum, wzniesionym w 1888 roku, w tym samym budynku mieści się również , znajduje się ono w centrum Lublany; wejście do muzeum znajduje się od strony ulicy Muzejskiej 1. Przed budynkiem znajduje się pomnik historyka Janeza Vajkarda Valvasora. Placówka zmaga się z brakiem miejsca, dlatego co najmniej od 2007 roku planowano budowę nowego gmachu, ale plany te nie zostały zrealizowane.
Oddział , zarządzane przez muzeum od 1962 roku, znajduje się w Trencie; jest to najstarszy słoweński ogród botaniczny, założony w 1926 roku przez Alberta Bois de Chesne.
Dyrektorem muzeum jest geolog .
Zbiory i działalność Instytucja gromadzi zbiory z zakresu botaniki, mineralogii, geologii, zoologii, w tym entomologii i paleontologii. Wybrane kolekcje i eksponaty: niemal kompletny szkielet mamuta włochatego sprzed około 20 000 lat, odkryty w Nevlju w 1938 roku (symbol muzeum; mamut znajduje się w jego logo), mioceński szkielet wieloryba fiszbinowego, skamieliny ryb sprzed 210 mln lat, kolekcja książek i minerałów Žigi Zoisa (włączona do zbiorów w 1826 roku), kolekcja muszli mięczaków Karla von Hohenwarta (włączona do zbiorów w 1831 roku), historyczne zielniki – najstarszy pochodzi z XVII wieku (z 1696 roku; prowadził go Janez Krstnik Flysserj), kolekcja entomologiczna F. Schmidta z 1. połowy XIX wieku.
Instytucja zajmuje się także badaniem flory, fauny i geologii Słowenii, a także innych krajów, w tym państw spoza Europy. Dokumentuje również zbiory przyrodnicze spoza muzeum. Muzealna biblioteka liczy około 12 000 jednostek katalogowych. W muzealnym atrium odbywają się wystawy czasowe oraz koncerty. Instytucja przyznaje nagrody im. Zoisa dla współpracowników spoza muzeum.
Galeria
Przypisy
Kategoria:Muzea przyrodnicze Kategoria:Muzea w Słowenii Kategoria:Muzea narodowe Kategoria:Kultura w Lublanie