Vasilij Melik (ur. 17 stycznia 1921 w Lublanie, zm. 28 stycznia 2009 tamże) – słoweński historyk zajmujący się historią XIX-XX wieku, laureat Nagrody Felczaka i Wereszyckiego w roku 2005.
Życiorys Był synem geografa Antona Melika i Minki z d. Novak. W czasie II wojny światowej został osadzony w obozie w Gonars, we Włoszech. W 1943 ukończył studia z zakresu historii na wydziale filozoficznym Uniwersytetu w Lublanie. Od 1945 pracował jako tłumacz w biurze Agencji Tanjug w Lublanie, a następnie jako archiwista w bibliotece. W 1947 rozpoczął pracę na stanowisku asystenta w Katedrze Historii Uniwersytetu w Lublanie, początkowo na wydziale filozoficznym, a następnie na wydziale ekonomicznym. W 1959 na wydziale filozoficznym obronił pracę doktorską, poświęconą systemowi wyborczemu w Słowenii w latach 1861–1918. W 1960 wybrany na stanowisko docenta, w 1969 został profesorem nadzwyczajnym, a w 1974 zwyczajnym. W latach 1974–1977 sprawował funkcję dziekana wydziału filozoficznego. Prowadził zajęcia z historii Słowenii w XIX wieku. W 1991 przeszedł na emeryturę.
Działalność naukowa Vasilij Melik prowadził badania z zakresu historii Słowenii w XIX w., nad kształtowaniem się słoweńskiej sceny politycznej, a także ewolucją słoweńskiej idei narodowej. Był współautorem wydania zbiorowego Historii Słowenii. Wśród słoweńskich historyków był pionierem badań nad życiem codziennym i historią lokalną. Współpracował z czasopismem Slovenska matica, a w latach 1973–2000 kierował pismem Zgodovinski časopis. Od maja 1997 był członkiem zwyczajnym Słoweńskiej Akademii Nauki i Sztuki.
W 2005 został wyróżniony Nagrodą im. Henryka Wereszyckiego i Wacława Felczaka. Pochowany na Cmentarzu Žale w Lublanie.
Przypisy
Linki zewnętrzne
Kategoria:Absolwenci Uniwersytetu Lublańskiego Kategoria:Ludzie urodzeni w Lublanie Kategoria:Słoweńscy historycy Kategoria:Urodzeni w 1921 Kategoria:Zmarli w 2009 Kategoria:Nauczyciele akademiccy uczelni w Słowenii