Diabolik – włoska seria komiksowa należąca do gatunku fumetti neri, publikowana nieprzerwanie od 1 listopada 1962. Serię stworzyły siostry .

Komiks przedstawia losy Diabolika, inteligentnego i bezwzględnego przestępcy, specjalizującego się w kradzieżach kosztownych klejnotów i dużych sum pieniędzy. Dzięki plastikowym maskom i umiejętnościom kamuflażu potrafi zmieniać wygląd i sylwetkę, pozostając niemal nieuchwytnym. Mimo przestępczej działalności kieruje się własnym kodeksem etycznym, a jego stałą partnerką jest Eva Kant. W Clerville Diabolik prowadzi nieustanną grę z inspektorem Ginko, który poświęcił karierę jego schwytaniu.

Historia Seria została stworzona przez siostry Angelę i Lucianę Giussani, założycielki mediolańskiego wydawnictwa . Tytułowy bohater, Diabolik, jest złodziejem i przestępcą, który nie waha się używać przemocy, co w momencie premiery wywołało skandal ze względu na jego amoralność i bezwzględność.

Pierwszy zeszyt, zatytułowany Il Re del Terrore , ukazał się 1 listopada 1962 z logo zaprojektowanym przez . Teksty napisała Angela Giussani, a ilustracje wykonał . Od samego początku postać Diabolika charakteryzowała się inteligencją i pomysłowością, a jego zdolność do zmiany wyglądu dzięki plastikowym maskom stała się znakiem rozpoznawczym serii.

Siostry Giussani – Angela (ur. 1922, zm. 1987) i Luciana (ur. 1928, zm. 2001) pochodziły z zamożnej mediolańskiej rodziny burżuazyjnej. Angela założyła wydawnictwo Astorina w 1961 i pełniła funkcję jego szefowej aż do swojej śmierci. Luciana dołączyła do siostry zaraz po publikacji pierwszych zeszytów, pomagając w pisaniu scenariuszy. Obie były wykształconymi i niezależnymi kobietami, co w ówczesnej branży wydawniczej należało do rzadkości. Ze względu na obawy, że publiczność może nie zaakceptować komiksu napisanego przez kobiety, siostry podpisywały się jako „A. i L. Giussani”.

Wygląd Diabolika został zainspirowany ulubionym aktorem sióstr Giussani, Robertem Taylorem. Artysta stworzył gipsowy model głowy oparty na jego rysach twarzy, który posłużył jako wzór dla postaci. Z biegiem czasu rysy Diabolika zaczęły bardziej przypominać Seana Connery’ego, którego debiut jako Jamesa Bonda w filmie Doktor No (1962) zbiegł się w czasie z premierą komiksu.

Seria ukazała się początkowo jako kwartalnik, od trzeciego zeszytu stała się miesięcznikiem, a od stycznia 1965 zaczęła ukazywać się co dwa tygodnie. Każdy zeszyt liczył 128 stron, zawierał czarno-białe ilustracje i kosztował 150 lirów. Pierwotnie reklamowana jako „komiks dla dreszczy” (wł. il fumetto del brivido), od 1965 była opisywana jako „żółty komiks” (giallo in comics), czyli „powieść kryminalna dla dorosłych”.

Format komiksu został zaprojektowany specjalnie z myślą o czytelnikach dojeżdżających do pracy. Pomysł zrodził się, gdy Angela Giussani obserwowała z okna swojego domu przy stacji Cadorna w Mediolanie tłumy pasażerów. Komiksy miały niewielki rozmiar, zawierały po dwie lub trzy plansze na stronie, co pozwalało na umieszczenie zarówno długich scen akcji, jak i rozbudowanych dialogów. Format ten stał się wzorem dla wielu późniejszych wydawców.

Seria szybko zyskała dużą popularność, stając się zjawiskiem społecznym i przedmiotem badań socjologów oraz ekspertów od komunikacji. Od momentu premiery sprzedano niemal 150 milionów egzemplarzy, a nakłady pierwszych zeszytów osiągnęły wysokie ceny na rynku kolekcjonerskim. Do tej pory ukazało się ponad 850 odcinków, a komiks jest wydawany nieprzerwanie od ponad sześćdziesięciu lat.

Diabolik stał się prekursorem gatunku fumetti neri (czarnych komiksów), inspirując liczne serie, takie jak , Satanik, czy . Seria wywołała także kontrowersje i moralną panikę, będąc przedmiotem licznych skarg i postępowań sądowych, z których wydawnictwo Astorina zostało jednak oczyszczone. Diabolik przyczynił się do złagodzenia cenzury we włoskim przemyśle komiksowym, otwierając drogę dla bardziej liberalnych treści w latach 60. i 70. XX wieku.

Charakterystyka Diabolika mały|Obrazy przedstawiające Diabolika i jego ukochaną – Evę Kant Diabolik to inteligentny i bezwzględny przestępca, specjalizujący się w kradzieżach kosztownych klejnotów i dużych sum pieniędzy. Nie cofa się przed zabijaniem osób, które stanowią zagrożenie dla jego planów. Mimo prowadzenia działalności przestępczej kieruje się własnym kodeksem etycznym: ceni honor, ochronę słabszych, lojalność wobec przyjaciół oraz szacunek dla osób o szlachetnym charakterze. Z tego względu nienawidzi mafiosów, handlarzy narkotyków, lichwiarzy i katów. Jego charakterystyczny strój to czarny, obcisły kombinezon zakrywający całe ciało, z wyjątkiem szarych oczu. Dzięki plastikowym maskom oraz kolorowym szkłom kontaktowym może zmieniać wygląd swojej twarzy, a także modyfikować sylwetkę, aby upodobnić się do osób starszych, otyłych lub o odmiennej budowie ciała.

Pochodzenie Diabolika zostało ujawnione dopiero w 1968 w zeszycie pt. Diabolik – Chi sei?. Jako niemowlę był jedynym ocalałym z katastrofy statku, znalezionym przez członków międzynarodowej organizacji przestępczej dowodzonej przez Kinga, która miała swoją bazę na odległej wyspie. Wychowywał się wśród przestępców, ucząc się od różnych ekspertów języków obcych oraz technik kryminalnych. Dzięki wiedzy chemicznej zdobytej od dr. Wolfa opracował metodę tworzenia doskonałych plastikowych masek, pozwalających mu przybierać wygląd dowolnej osoby. Gdy odkrył, że King planuje go zabić, aby przejąć tajemnicę masek, Diabolik zamordował go, przyjął jego tożsamość, ukradł bogactwa organizacji i uciekł na kontynent. Przed przybyciem do Clerville spędził pewien czas na Wschodzie, doskonaląc techniki walki. W fikcyjnym mieście Clerville przybrał przydomek „Król Terroru”, stając się synonimem grozy i śmierci. Mimo że w Clerville zniesiono karę śmierci, w przypadku schwytania Diabolika ma zostać wykonana egzekucja przez ścięcie na gilotynie.

Swoją nazwę Diabolik zawdzięcza czarnej panterze, którą King zatrzymał jako trofeum myśliwskie.

W marcu 1963 Diabolik spotkał swoją przyszłą partnerkę, Evę Kant – wdowę podejrzewaną o zamordowanie bogatego męża. Ich związek trwa od tamtej pory. Eva stała się stałą towarzyszką Diabolika zarówno w przestępstwach, jak i w życiu prywatnym. Modelką dla postaci Evy Kant była aktorka Grace Kelly.

Głównym przeciwnikiem Diabolika jest inspektor Ginko, szef wydziału zabójstw, który poświęcił całe swoje zawodowe życie ściganiu nieuchwytnego przestępcy. Ich konfrontacje są jednym z głównych motywów serii, ukazując konflikt między przestępcą a przedstawicielem prawa.

Adaptacje Filmy Komiks doczekał się trzech filmowych adaptacji:

(1968) (2021) (2022) (2023)

Serial animowany W okresie od 5 maja 1999 do 1 stycznia 2001 na francuskim kanale M6 oraz amerykańskim Fox Kids emitowano premierowe odcinki serialu animowanego .

Przypisy

Linki zewnętrzne Oficjalna strona komiksu

Kategoria:Włoskie komiksy Kategoria:Komiksy kryminalne