Duidain (również pisane Dêndâin) – mityczne pustkowie wymienione w apokryficznej Księdze Henocha (dokładniej w Księdze Przypowieści). Opisywane jest jako położone na wschód od Edenu i służy jako miejsce zamieszkania pierwotnego lądowego potwora, Behemota.
Etymologia Rekonstrukcje lingwistyczne aramejskich fragmentów Księgi Henocha, znalezionych wśród Zwojów znad Morza Martwego, sugerują, że nazwa „Dêndâin” wywodzi się z aramejskiego słowa deddayin, co tłumaczy się jako „bliźniacze piersi”, prawdopodobnie opisując kształt szczytów górskich otaczających to pustkowie.
W Księdze Henocha Geografia Duidain opisana jest w Księdze Przypowieści (1 Hen 60,8), gdzie Henoch opowiada wizję szczegółowo opisującą rozdzielenie dwóch pierwotnych potworów, Lewiatana i Behemota, w momencie stworzenia:
Znaczenie kosmologiczne W henochickiej kosmologii pustkowie Duidain funkcjonuje jako liminalna przestrzeń wygnania. Podczas gdy ogród Eden reprezentuje boski porządek, czystość i życie, Duidain przedstawiane jest jako opustoszałe pustkowie, które zawiera w sobie chaos. Potwór Behemot jest zamknięty w tym jałowym regionie aż do eschatologicznej uczty na końcu czasów, kiedy to sprawiedliwi będą ucztować, jedząc jego mięso.
Zobacz też Ziemia Nod – inne biblijne pustkowie położone na wschód od Edenu, na które został wygnany Kain. Lewiatan – żeński pierwotny potwór morski powiązany z Behemotem.
Przypisy
Kategoria:Księgi Starego Testamentu