Tuyvae orion – gatunek motyla z rodziny Apatelodidae.
Taksonomia Gatunek ten opisał jako pierwszy Paul Dognin w 1916 roku pod nazwą Parathyris orion. Jako miejsce typowe wskazano St Jean du Maroni w Gujanie Francuskiej. W 1929 roku przeniesiony on został przez Williama Schausa do rodzaju Tamphana. W 2024 roku Elton Orlandin, Mônica Piovesan i Eduardo Carneiro na podstawie wyników molekularno-morfologicznej analizy filogenetycznej wyłączyli część gatunków Tamphana do nowego rodzaju Tuyvae, omawiany takson wyznaczając jego gatunkiem typowym. Jeszcze w tym samym roku Daniel Herbin, Alessandro Giusti i Carlos G.C. Mielke, przy okazji rewizji rodzaju, dokonali redeskrypcji omawianego gatunku i wyznaczenia dlań lektotypu.
Morfologia Motyl znany wyłącznie z okazów samców. Osiąga około 30 mm rozpiętości skrzydeł i 14 mm długości skrzydła przedniego.
Głowa jest ochrowobrązowa, o podwójnie grzebykowanych czułkach.
Tułów również ma kolor ochrowobrązowy. Przednie skrzydło ma lekko wypukłą krawędź zewnętrzną i wypustkę na krawędzi wewnętrznej. Jego tło jest ochrowobrązowe, a na wzór jego wierzchu składają się dwie płowobrązowe, dość grube, proste lub lekko wypukłe, biegnące od krawędzi przedniej do wewnętrznej linie przedśrodkowe, mała, biaława kropka w górnym końcu komórki dyskalnej styczna do odsiebnej linii przyśrodkowej, dwie ciemniejsze od tła, zygzakowate, równoległe linie zaśrodkowe oraz trzy brązowawe kropki rozmieszczone w jednym szeregu poniżej wierzchołka skrzydła. Odległość między liniami zaśrodkowymi a przedśrodkowymi jest mniejsza niż u innych przedstawicieli rodzaju. Spód tego skrzydła ma odcień jasnej kości słoniowej z beżowym polem blisko wierzchołka i zewnętrznej krawędzi, drobną, czarną kropką w górnym końcu komórki dyskalnej oraz dwoma beżowymi liniami zaśrodkowymi. Tylne skrzydło ma wierzch beżowobrązowy ze słabo widocznymi liniami, spód zaś w odcieniu jasnej kości słoniowej z dwoma beżowymi liniami zaśrodkowymi, z których odsiebna jest lekko kontrastowa, małą, czarną kropką w górnym końcu komórki i rozproszonymi czarnymi łuskami.
Chudy, dłuższy od skrzydeł odwłok jest ochrowobrązowy w połowie przedniej i ziemistobrązowy w połowie tylnej. Samcze genitalia cechują się węższym niż u T. maoma, rozdwojonym na szczycie, silnie zesklerotyzowanym, pozbawionym wyrostków towarzyszących unkusem, szerokim i zaokrąglonym sakusem, a także silnie zesklerotyzowanym, osiągającym ⅔ długości walwy, niesymetrycznym, zaopatrzonym w liczne spiczaste wyrostki po stronie grzbietowej, brzusznej i odsiebnej sakulusem. Sam edeagus jest cienki, równomiernie zakrzywiony, od środka do szczytu mocno zesklerotyzowany, pozbawiony cierni w wezyce i niemal dorównuje długością walwie.
Rozprzestrzenienie Owad neotropikalny, południowoamerykański, znany z regionu Loreto w Peru, stanu Pará w Brazylii oraz z Gujany Francuskiej. Zamieszkuje tereny nizinne w zlewni Amazonki.
Przypisy
Kategoria:Apatelodidae Kategoria:Motyle Brazylii Kategoria:Motyle Gujany Francuskiej Kategoria:Motyle Peru Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1916 roku