Samochód operacji lotniczych – pojazd specjalny przeznaczony do wspierania działań Specjalistycznych Grup Dronowych (SGD) oraz do prowadzenia operacji lotniczych z użyciem bezzałogowych statków powietrznych. Pojazd stanowi mobilne stanowisko pracy pilotów dronów oraz analityków obrazu, zapewniając im warunki do realizacji zadań rozpoznawczych i wspierających kierowanie działaniami ratowniczo-gaśniczymi. Standard wyposażenia został zatwierdzony przez Komendanta Głównego PSP 25 lipca 2025 r. jako załącznik nr 33 do „Wytycznych standaryzacji pojazdów pożarniczych i innych środków transportu Państwowej Straży Pożarnej”.

Klasyfikacja Zgodnie z normą PN-EN 1846-1:2011 pojazd klasyfikowany jest jako inny specjalny pojazd samochodowy – samochód operacji lotniczych. Do celów wewnętrznych PSP oznaczany jest skrótem SLUAV. Konstrukcja i zabudowa Jako platformę bazową przyjęto pojazd typu furgon, którego zwarta, zamknięta konstrukcja pozwala na wydzielenie trzech funkcjonalnych przedziałów: kabiny kierowcy, przedziału operacyjnego oraz przedziału techniczno-transportowego, przy zachowaniu izolacji akustycznej, termicznej i operacyjnej między nimi.

Pojazd wyposażony jest w napęd 4x4, co ma zapewniać mobilność w zróżnicowanym terenie – zarówno na drogach utwardzonych, jak i gruntowych, leśnych, błotnistych, zaśnieżonych czy piaszczystych – niezależnie od dostępności infrastruktury drogowej w rejonie zdarzenia.

Zabudowa pojazdu dzieli się na trzy przedziały robocze:

kabina kierowcy (przestrzeń A) – miejsce pracy kierowcy oraz stanowisko transportowe pilota BSP, wyposażone w standardowe elementy bezpieczeństwa oraz gniazda zasilania i uchwyty na urządzenia nawigacyjno-łącznościowe (tablet, terminal AVL); przewidziano możliwość obrotu foteli kierowcy i pasażera; przedział operacyjny (przestrzeń B) – przeznaczony do prowadzenia operacji lotniczych przez pilotów BSP oraz pracy analityków obrazu; ma zapewniać sterylność akustyczną i operacyjną (brak zakłóceń z zewnątrz), transmisję obrazu, komunikację i planowanie działań, a także niezależne oświetlenie, wentylację i zasilanie; przedział techniczno-transportowy (przestrzeń C) – przeznaczony do przechowywania i transportu dronów, akcesoriów, wyposażenia dodatkowego oraz zasilania pomocniczego; wyposażony w uchwyty, listwy mocujące oraz regały o regulowanej wysokości półek.

Konstrukcja zabudowy ma umożliwiać łatwą adaptację do bieżących potrzeb SGD, m.in. poprzez zastosowanie perforowanych blach ścian i regałów, regulację wysokości półek oraz przygotowanie dachu pod montaż teleskopowych masztów antenowych, systemów monitoringu i dodatkowego oświetlenia.

Na zewnątrz pojazdu, w tzw. przestrzeni D, zamontowany jest telewizor/monitor umożliwiający podgląd na żywo obrazu z dronów, kamer i innych urządzeń wideo, zabezpieczony przed warunkami atmosferycznymi.

Łączność Pojazd zapewnia redundantną łączność w oparciu o kilka niezależnych systemów, obejmujących m.in.:

analogowe i cyfrowe sieci radiowe PSP, z możliwością rozszerzania zasięgu przez przemienniki radiowe (repeatery), sieci radiowe innych służb i podmiotów, pasmo lotnicze (łączność analogowa), sieci przewodowe i bezprzewodowe operatorów telekomunikacyjnych, łączność satelitarną.

Redundancja dotyczy w szczególności łączności GSM/internetowej (zapewnianej alternatywnie przez łączność satelitarną), łączności głosowej (poprzez równoległe standardy analogowe i cyfrowe) oraz urządzeń komunikacyjnych, które występują w co najmniej dwóch egzemplarzach lub wariantach.

Pojazd umożliwia ponadto przewodową transmisję obrazu i danych z wnętrza pojazdu do lokalizacji zewnętrznych, takich jak sztab polowy czy namiot dowodzenia.

Zasilanie i niezależność operacyjna Aby zapewnić gotowość operacyjną w warunkach skrajnych – w porze nocnej, w okresie zimowym oraz w terenie pozbawionym infrastruktury technicznej – pojazd wyposażony jest w:

autonomiczny system zasilania (przenośny agregat prądotwórczy), układ zasilania zewnętrznego (gniazdo 230 V z przełącznikiem źródła zasilania), akumulatorowy układ podtrzymywania zasilania, system niezależnego ogrzewania i klimatyzacji, zintegrowane oświetlenie zewnętrzne i wewnętrzne.

Wybrane wyposażenie Standard określa minimalny zakres wyposażenia pojazdu, w tym m.in.:

radiotelefony i terminale w standardach DMR TIER II oraz TETRA TEA2 (przewoźne i noszone), terminal AVL wraz z tabletem multimedialnym, dwa niezależne, w pełni regulowane fotele dla pilotów/analityków (układ 1+1) z możliwością obrotu o 360°, monitory dla analityka obrazu oraz pilotów BSP (min. 24"), mikser wideo oraz konwertery sygnału HDMI/SDI, maszt antenowy rozkładany na dachu (min. 3 m, 2 sztuki), stację meteo do odczytu kierunku i siły wiatru, temperatury oraz wilgotności, anteny: dronową, bazowe VHF i UHF, VHF do łączności lotniczej, GSM, Wi-Fi oraz systemu łączności satelitarnej, dwustronną matę – lądowisko dla dronów (2 sztuki, średnica min. 1400 mm), bezzałogowe statki powietrzne klas C1, C2 (z kamerą termowizyjną) i C6 (lub typu fixwing bez nadanej klasy), ręczny system do wykrywania i pozycjonowania dronów, moduły medyczne, w tym defibrylator AED, przenośną stację zasilania z panelem fotowoltaicznym.

Pojazd przystosowany jest do przewozu czterech ratowników oraz sprzętu specjalistycznego, a także do ciągnięcia przyczep lekkich (bez hamulca, DMC do 750 kg) lub przyczep z hamulcem (DMC co najmniej 2500 kg).

Przypisy

Kategoria:Samochody pożarnicze