Chorągiew pancerna koronna Tomasza Ulińskiego – oddział jazdy pancernej autoramentu narodowego wojska I Rzeczypospolitej połowy XVII wieku (okresu powstania Chmielnickiego).
Charakterystyka Chorągiew pancerna (kozacka) była jednostką organizacyjną i taktyczną liczącą około 100–150 koni. Należała do wojsk autoramentu narodowego. Zaciągano ją według systemu pocztów towarzyskich. Składała się z zazwyczaj dwukonnych pocztów: rotmistrza, porucznika, chorążego i pocztów towarzyszy. Podział stawek żołdu w oddziale był następujący: 5 stawek brał rotmistrz, 2 stawki porucznik, 2 kolejne stawki chorąży, a pozostałe stawki żołdu przyznane w kompucie dzielono pomiędzy poczty towarzyskie.
W XVII wieku wojska Rzeczypospolitej prowadziły działania wojenne na kilku frontach. Walczyły z wojskami szwedzkimi, powstańcami Chmielnickiego, Carstwem Moskiewskim, Tatarami Chanatu Krymskiego i Imperium Osmańskim.
Wieści o klęskach w bitwach nad Żółtymi Wodami i pod Korsuniem wywarły ogromne wrażenie na szlachcie. Sejmiki wojewódzkie zwołane przez Prymasa podjęły uchwały w sprawie nowych zaciągów i odbudowy armii koronnej. W wyniku strat poniesionych w walkach z oddziałami Chmielnickiego stan liczebny armii koronnej w 1650 wynosił około 12 000 koni i porcji, co w praktyce odpowiadało około 10 500 żołnierzom. W jej skład wchodziło 14 chorągwi husarskich, 35 chorągwi kozackich, 1 regiment rajtarii, 6 jednostek dragonii, 5 jednostek piechoty cudzoziemskiej oraz 5 jednostek piechoty polskiej.
W drugim kwartale 1650 do komputu koronnego została powołana chorągiew pancerna Tomasza Ulińskiego, której etat ustalono na 100 koni.
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Chorągwie pancerne koronne Kategoria:Chorągwie autoramentu narodowego Kategoria:Jazda koronna w dobie powstania Chmielnickiego Kategoria:Chorągwie kozackie koronne Kategoria:Ulińscy herbu Dołęga