Poniżej znajduje się lista terminów używanych w futbolu amerykańskim.

0-9

3–4 defense Formacja defensywna, w której w linii defensywnej znajduje się trzech zawodników, za nimi ustawionych jest czterech linebackerów, w drugiej linii obrony znajduje się ponownie czterech zawodników. Formacja została opracowana w latach 40. XX wieku na Uniwersytecie Oklahomy, a w National Football League spopularyzował ją zespół Miami Dolphins w 1972 roku. W latach 70. XX wieku cieszyła się dużą popularnością w NFL, ponieważ drużyny nie posiadały wystarczającej liczby wykwalifikowanych zawodników do linii defensywnej. Formacja sprawdza się do zaburzania akcji biegowej lub ataku na rozgrywającego.

4–3 defense Formacja defensywna, w której w linii defensywnej znajduje się czterech zawodników, za nimi ustawionych jest trzech linebackerów, w drugiej linii obrony znajduje się ponownie czterech zawodników. Formacja została spopularyzowana w 1950 roku przez New York Giants, których trener potrzebował większej liczby zawodników w głębi pola, aby powstrzymać dalekie podania Cleveland Browns. Formacja jest uważana za uniwersalną, ponieważ pozwala na powstrzymywanie biegów z piłką oraz dalekich podań w głębię pola.

46 defense Formacja defensywna składająca się z czterech defensywnych liniowych, czterech linebackerów i trzech obrońców w drugiej linii. Założeniem tej formacji jest skupienie ośmiu z 11 zawodników defensywy jak najbliżej linii rozpoczęcia i wywarcie jak największej presji na rozgrywającym przeciwnika. Dodatkowo dwóch linebackerów było ustawianych obok siebie naprzeciwko tight enda rywala, aby stworzyć dylemat, który z nich będzie atakować rozgrywającego. Formacja stworzona i spopularyzowana w latach 80. XX wieku przez , koordynatora defensywy Chicago Bears. Nazwa natomiast pochodzi od numeru koszulki , który grał na pozycji free safety, ale był ustawiany jako jeden z linebackerów.

A Audible Zmiana ustalonej zagrywki przez rozgrywającego na linii wznowienia po analizie ustawienia zawodników drużyny przeciwnej.

B Big play Znane również jako explosive play. Określenie na rozegraną akcję, w której ofensywa zdobyła znaczną liczbę jardów poprzez bieg lub podanie do przodu. Nie ma jasnej granicy, która wyznaczałaby, kiedy akcję można uznać za „big play”, jednak dla gry podaniowej przyjmuje się, że musi być to przedział przynajmniej od 15 do 20 jardów, a w przypadku gry biegowej od 10 jardów wzwyż.

Blitz Rodzaj zagrania stosowanego przez formację defensywną, którego celem jest zakłócenie gry formacji ofensywnej przeciwnika. Po przekroczeniu linii wznowienia defensywa wywiera presję jak największą liczbą zawodników na niosącego piłkę gracza lub rozgrywającego drużyny atakującej, aby uniemożliwić mu rozegranie akcji ofensywnej, wykonanie podania a nawet powalić rozgrywającego (sack).

Bootleg play Rodzaj zagrywki polegający na tym, iż rozgrywający po otrzymaniu piłki biegnie w jedną stronę boiska, aby zamarkować podanie do running backa, ale w przeciwieństwie do zagrania play-action pass, nie zatrzymuje się, aby wykonać podanie, tylko biegnie w przeciwnym kierunku boiska. W tej zagrywce istotne jest zgranie rozgrywającego z ofensywnymi liniowymi, którzy muszą blokować zawodników drużyny przeciwnej tak, aby wyglądało, że właściwa akcja będzie rozgrywana po stronie boiska, z której rozgrywający się wycofa.

Box Umowny obszar obejmujący szerokością defensywnych liniowych oraz około pięć jardów za nimi. Przedstawia ilu obrońców obrona wyznacza w danej zagrywce do działań defensywnych przy linii wznowienia. Im ich więcej, tym ciężej będzie przeprowadzić grę biegową, ale sugeruje jednocześnie możliwość rzucenia podania do przodu. Zwiększanie liczby obrońców w tym obszarze określa się mianem „loading the box”.

Bull rush Jedna z metod przeprowadzania akcji defensywnej (rush w obronie). Zawodnicy linii defensywnej chcą wykorzystać przewagę swojej masy i próbują szarży przez linię wznowienia, powalając przeciwnika lub zmuszając go do cofnięcia się.

C Center (C) Środkowy zawodnik linii ofensywnej, który odpowiedzialny jest za wykonanie snapa.

Check with me Komenda wydawana przez rozgrywającego w celu oznajmienia pozostałym zawodnikom w zespole, że zagrywka zostanie zakomunikowana dopiero w momencie, kiedy drużyny rozstawią się na linii wznowienia.

Completion Podanie do przodu, które zostało złapane w granicach boiska przez zawodnika uprawnionego do tego.

Cornerback (CB) Zawodnik, który ustawiony jest naprzeciwko wide receivera formacji przeciwnika w celu blokowania go, zatrzymania lub przecięcia podania skierowanego do niego.

D Dead ball Stan, w którym piłka nie może być rozgrywana przez zawodników. Piłka znajduje się w nim podczas przerw w grze, pomiędzy próbami oraz w trakcie przerw na żądanie.

Defensive back (DB) Pozycja w futbolu amerykańskim. Zawodnicy przeciwstawiani wide receiverom w formacji przeciwnika. Ich głównym celem jest ochrona środka pola przed podaniami i aktywnością skrzydłowych drużyny przeciwnej. W skład tej linii obrony wchodzą: cornerbackowie i safety (strong safety i free safety).

Defensive end (DE) Pozycja w futbolu amerykańskim. Na tej pozycji gra dwóch zawodników ustawionych na zewnątrz linii obrony. Ich zadaniem jest przedarcie się za linię ataku przeciwnika i wywarcie presji na rozgrywającego lub powalenie go.

Defensive tackle (DT) Pozycja w futbolu amerykańskim, na której może występować jeden lub dwóch zawodników. Ustawieni są w środku linii obrony, a ich zadaniem jest wkroczenie w formację przeciwnika, zakłócenie lub zatrzymanie akcji ofensywnej w polu przeciwnika lub też powstrzymanie ataku przed zdobyciem jardów.

Defensywa Drużyna, która w danym momencie meczu powstrzymuje rywala przed zdobyciem kolejnych jardów, a w ostateczności punktów. Podstawowa formacja defensywna składa się z 11 zawodników: czterech defensywnych liniowych, trzech linebackerów i czterech defensive backów.

Dime (D) mały|200x200px|Przykład formacji defensywnej z sześcioma defensive backami Pozycja ta pojawia się, kiedy w formacji pojawił się już nickleback, ale istnieje potrzeba dodatkowego wzmocnienia linii obrony, kosztem kolejnego linebackera, kiedy istnieje podejrzenie, że rozgrywający będzie wykonywać podanie do przodu, a liczba skrzydłowych w formacji przeciwnika zwiększyła się do czterech.

Down (próba) Pojęcie określające okres gry, który rozpoczyna się wprowadzeniem piłki do gry podaniem (snapem) na linii wznowienia, lub też kopem, do momentu, kiedy piłka zostanie uznana za martwą. Ofensywa ma cztery próby na zdobycie 10 jardów i w rezultacie kolejnej pierwszej próby. Jeżeli drużynie atakującej nie uda się zdobyć 10 jardów, to najczęściej musi wykopać piłkę poprzez punta.

Drive Sytuacja, kiedy drużyna będąca w posiadaniu piłki zdobywa kolejno pierwsze próby i przesuwa się w stronę pola punktowego rywali.

Drop kick Rzadko stosowana forma rozegrania piłki. Polega ona na upuszczeniu piłki przez zawodnika i kopnięciu jej dopiero, kiedy ta odbije się od ziemi. Powszechnie stosowano ją do pierwszej połowy XX wieku. Ostatni drop kick zakończony sukcesem został wykonany w 2006 roku przez rozgrywającego i był pierwszym tego typu kopnięciem od 1941 roku.

E Eligible receiver W trackie gry zawodnicy dzielą się na tych, którzy nie mogą otrzymać podania/piłki (ineligible) oraz tych, którzy mogą je otrzymać (eligible). Gracze uprawnieni do otrzymania podania muszą posiadać numery 0–49 lub 80–89. Zawodnicy posiadający pozostałe numery nie mogą otrzymać podania, chyba że wcześniej zgłoszą sędziemu zmianę swojej pozycji i zgodnie z nią ustawią się na boisku. Oto zawodnicy, którzy są uprawnieni do otrzymania piłki/podania: wszyscy zawodnicy formacji defensywnej, rozgrywający, punterzy, kopacze, running backowie, tight endzi, H-backowie, wide receiverzy.

End zone (pole punktowe) Prostokątny obszar boiska wyznaczony przez linię punktową, linie boczne i linię końcową o wymiarach 10 jardów na 53 ⅓ jarda. Jest to obszar, w którym zawodnik może zdobyć punkty poprzez złapanie podania w polu punktowym lub poprzez wbiegnięcie do niego z piłką.

Explosive play Patrz: Big play.

Extra point (PAT, Point After Touchdown)

mały|200x200px|Przykład podwyższenia wyniku po przyłożeniu (point after touchdown) Podwyższenie wyniku za jeden punkt poprzez kopnięcie piłki między słupy i ponad poprzeczkę bramki futbolowej. Podwyższenie za jeden punkt stosuje się bezpośrednio po udanym przyłożeniu. W wykonanie tego fragmentu gry zaangażowana jest formacja specjalna.

F Face mask (facemask) Element kasku zawodnika, który chroni jego twarz. Jest to również przewinienie polegającego na chwytaniu, dotykaniu lub ciągnięciu za kratkę kasku rywala podczas szarżowania lub blokowania.

Fair catch (załapanie bezkontaktowe) Złapanie przez zawodnika piłki kopniętej przez drużynę przeciwną w niezakłócony przez rywala, bezkontaktowy sposób. Po złapaniu piłki zawodnik nie może zdobywać pola. Chęć wykonania takiego złapania musi zostać zasygnalizowana przez zawodnika poprzez zamachanie ręką nad głową. Najczęściej dochodzi do tego w sytuacji, gdy zawodnik mający złapać piłkę (kickoff returner lub punt returner) zauważył, że zawodnicy drużyny przeciwnej nie zostali powstrzymani na linii wznowienia i są zbyt blisko niego, co może grozić jego powaleniem.

Fair catch kick mały|200x200px|Próba wykonania fair catch kicka przez Camerona Dickera (2024) To kopnięcie może zostać wykonane po złapaniu bezkontaktowym (fair catch) piłki. Wykonuje się je poprzez kopnięcie upuszczonej oburącz piłki lub kopnięcie piłki z ziemi (bez podstawki) z miejsca, w którym zawodnik złapał piłkę. Jeżeli kopnięta piłka przeleci między słupami bramki i nad jej poprzeczką, to wówczas zawodnik zdobywa field goala.

False start Przewinienie, które polega na tym, iż zawodnik ofensywy, będący w pozycji gotowej do gry na linii wznowienia, wykonuje ruch symulujący rozpoczęcie gry lub gdy zawodnik będący w ruchu wykona nagły ruch w kierunku linii wznowienia, zanim piłka zostanie wprowadzona podaniem do gry. Karą za to przewinienie jest strata pięciu jardów od miejsca rozpoczęcia gry.

Field goal (FG, kop na bramkę) Kop na bramkę wykonywany jest najczęściej podczas czwartej próby, gdy zdobycie pierwszej próby ma małe szanse powodzenia, ale odległość od bramki przeciwnika pozwala na wykonanie kopnięcia lub, gdy drużyna atakująca nie posiada wystarczająco dużo czasu na zdobycie punktów poprzez przyłożenie. Przy wykonaniu tego typu kopnięcia zaangażowana jest formacja specjalna. Za udany field goal drużyna kopiąca otrzymuje trzy punkty. Kop na bramkę jest także jednym z dwóch sposobów na podwyższenie wyniku po zdobyciu przyłożenia. Wówczas jest to próba podwyższenia za jeden punkt (extra point/point after touchdown).

Formacje specjalne Zawodnicy wchodzący do określonych zagrań w trakcie meczu. Zawodnicy tych formacji pełnią często role ofensywne lub defensywne. Formacje specjalne zaangażowane są w zagrania związane ze zmianą posiadania piłki lub w zagrania o punkty. Do tych pierwszych zalicza się punty i kickoffy, z kolei do drugiej kategorii kop na bramkę, podwyższenia jednopunktowe lub podwyższenia dwupunktowe. mały|200x200px|Seth Morgan, rozgrywający Alpine Rams, wykonuje podanie do przodu (2026)

Forward pass (podanie do przodu) Rzut piłki przez uprawnionego do tego zawodnika, najczęściej jest to rozgrywający, zza linii wznowienia gry ku polu punktowemu przeciwnika. Drużyna atakująca ma prawo do wykonania jednego podania do przodu w trakcie każdej próby. Według przepisów National Football League o podaniu do przodu mówi się gdy: piłka przemieszcza się do przodu po opuszczeniu dłoni podającego, piłka uderza w ziemię, zawodnika, sędziego lub cokolwiek innego w miejscu, które znajduje się bliżej pola punktowego przeciwnika niż miejsce, z którego została rzucona, lub gdy doszło do fumble i piłka przemieszcza się do przodu.

Forward progress