Sięgniew (zm. przed 2 czerwca 1268) – możnowładca małopolski i urzędnik książęcy okresu rozbicia dzielnicowego, kasztelan lubelski od 1252 oraz wojewoda sandomierski od 1255 do 1264. Jan Wroniszewski wysunął hipotezę, że między 1264 a 1268 Sięgniew mógł krótko sprawować urząd kasztelana krakowskiego. Objęcie przez niego tej kasztelanii nie zostało jednak poświadczone bezpośrednio w zachowanych źródłach.
W 1252 Sięgniew wystąpił jako kasztelan lubelski. W tym samym okresie żył drugi urzędnik tego imienia, kasztelan żarnowski. Obaj Sięgniewowie znaleźli się na liście świadków jednego dokumentu z 1252, co pozwala rozróżnić ich jako dwie osoby. Najpóźniej w 1255 Sięgniew awansował na urząd wojewody sandomierskiego, który sprawował do 1264. Agnieszka Teterycz-Puzio zaliczyła go, podobnie jak spokrewnionego z nim Warsza, do możnych związanych z księciem krakowskim i sandomierskim Bolesławem V Wstydliwym. Obydwaj otrzymywali kolejne urzędy podczas jego panowania.
W okresie, w którym Sięgniew był wojewodą sandomierskim, kasztelanię krakowską sprawował Adam, syn Leonarda. Kolejny znany kasztelan, Sułek z Niedźwiedzia, został poświadczony na tym urzędzie 2 czerwca 1268. Wroniszewski przypuszczał, że po śmierci Adama, między 1264 a 1268, urząd mógł na krótko otrzymać Sięgniew. Badacz datował ten domniemany awans na około 1266. Na tej rekonstrukcji opiera się określanie Sięgniewa w literaturze mianem kasztelana krakowskiego. Wroniszewski wiązał również pierwsze wystąpienie Sułka na tym urzędzie z przypuszczalną datą śmierci Sięgniewa, uznając, że nastąpiła ona najpewniej przed 2 czerwca 1268.
Wroniszewski uznał Sięgniewa za najstarszego znanego ze źródeł przedstawiciela Grotowiców, jednej z linii Rawiczów. Identyfikacja ta ma charakter prawdopodobny. Opiera się przede wszystkim na uznaniu urzędnika za ojca Grota, noszącego również chrześcijańskie imię Mateusz. Inskrypcja nagrobna Grota określała go jako filius comitis Segnei, czyli syna komesa Sięgniewa. Grot był poświadczony jako podkomorzy sandomierski w latach 1283 i 1284. Przynależność Sięgniewa do Rawiczów jest ustalana retrospektywnie na podstawie genealogii i heraldyki jego potomków. Z tego samego względu nie można bezpośrednio odtworzyć jego majątku. Na podstawie późniejszego stanu posiadania Grotowiców Wroniszewski wskazał przypisywane Sięgniewowi skupiska dóbr w ziemi sandomierskiej, w okolicach Sandomierza, Opola Lubelskiego i Lublina, oraz w ziemi krakowskiej, w okolicach Krakowa, Skalbmierza i Proszowic.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Kasztelanowie lubelscy Kategoria:Kasztelanowie krakowscy (średniowieczni) Kategoria:Wojewodowie sandomierscy Kategoria:Rawiczowie Kategoria:Zmarli w XIII wieku