Płomienie – polskie czasopismo młodzieży socjalistycznej, ukazujące się w latach 1931–1933. Pismo było związane ze środowiskiem młodej inteligencji socjalistycznej oraz z Polską Partią Socjalistyczną (PPS). Łącznie ukazało się 18 numerów.

Historia Pierwszy numer „Płomieni” ukazał się w listopadzie 1931. W katalogu bibliograficznym został zarejestrowany jako „Płomienie: miesięcznik młodzieży T. U. R.”, wydany przez Towarzystwo Uniwersytetu Robotniczego (TUR) w Krakowie. Pierwszy numer był maszynopisem powielanym w powielarni Organizacji Młodzieży Towarzystwa Uniwersytetu Robotniczego (OM TUR) przy ulicy Dunajewskiego 5 w Krakowie.

Komitet wydawniczy „Płomieni” został utworzony w październiku 1931 przy klubie literackim „Niebieska Bluza”, działającym pod patronatem Towarzystwa Uniwersytetu Robotniczego. Wśród redaktorów pisma znajdowali się Jan Pokorski, Zbigniew Mitzner i Kazimierz Olszewski. Do grona współpracowników redakcji należeli m.in. Aniela Bełzówna, Jerzy Cesarski, Wacław Czarnecki i Władysław Pietrzykowski. Andrzej Notkowski wskazywał Ludwika Winteroka jako jedną z najważniejszych postaci środowiska skupionego wokół pisma.

W 1932 do warszawskiego środowiska „Płomieni” przyłączyła się grupa młodzieżowa z Krakowa. Wokół pisma skupiały się środowiska młodej lewicy socjalistycznej z różnych części kraju.

Konfiskaty i zakończenie działalności „Płomienie” były wielokrotnie konfiskowane przez władze, ale mimo tego pismo ukazywało się regularnie.

W 1933 środowisko skupione wokół Ludwika Winteroka zostało pozbawione dotychczasowej pozycji w PPS. Latem tego samego roku, po wydaniu 18 numerów, „Płomienie” przestały się ukazywać. Linię programową pisma kontynuował następnie miesięcznik „Młodzi idą”.

Tematyka Na łamach „Płomieni” publikowano teksty poświęcone zagadnieniom politycznym, społecznym i gospodarczym. W pierwszym numerze z listopada 1931 roku znalazły się m.in. artykuły dotyczące faszyzmu, pacyfizmu, sytuacji chłopów, sportu oraz krajoznawstwa młodzieży robotniczej. W numerze tym opublikowano również tekst Juliana Hochfelda Pacyfizm mieszczański i proletariacki.

Wśród autorów związanych z pismem znajdowali się m.in. Oskar Lange i Julian Hochfeld. Oskar Lange należał do krakowskiego środowiska akademickiego związanego z grupą „Płomieni”.

Profil ideowy „Płomienie” prezentowały radykalny nurt myśli socjalistycznej. Kamil Piskała określił pismo jako związane z grupą radykalnych działaczy PPS wywodzących się ze środowisk akademickich Krakowa i Warszawy oraz wskazał na inspirację ideami austromarksizmu.

Środowisko „Płomieni” było związane również ze Związkiem Niezależnej Młodzieży Socjalistycznej (ZNMS). Opracowania dotyczące krakowskiego środowiska studenckiego wskazują, że grupa skupiona wokół pisma reprezentowała poglądy zbliżone do lewego skrzydła PPS i ZNMS oraz nawiązywała do austromarksizmu.

Pismo pozostawało w ramach programu PPS, jednocześnie występując z krytyką polityki kierownictwa partii. „Płomienie” krytykowały także taktykę polityczną komunistów, choć odwoływały się do części ich postulatów rewolucyjnych. Według Andrzeja Notkowskiego środowisko pisma nie dążyło do rozłamu w PPS ani nie prowadziło działalności frakcyjnej, ograniczając się do działalności opozycyjnej wewnątrz partii.

Przypisy

Kategoria:Czasopisma w języku polskim Kategoria:Czasopisma w Polsce (1918–1939) Kategoria:Czasopisma wydawane od 1931 Kategoria:Czasopisma wydawane do 1933 Kategoria:Czasopisma Polskiej Partii Socjalistycznej Kategoria:Niewydawane czasopisma polskie Kategoria:Towarzystwo Uniwersytetu Robotniczego Kategoria:Prasa w Krakowie (II Rzeczpospolita)