thumb|Plakat propagandowy filipińskiego ruchu oporu W okresie japońskiej okupacji Filipin podczas II wojny światowej działał rozbudowany filipiński ruch oporu (), który zwalczał siły japońskie i ich kolaborantów poprzez aktywne działania podziemne i partyzanckie, nasilające się z biegiem lat. Z partyzantami walczyły – oprócz regularnych sił japońskich – utworzone przez Japończyków Biuro Żandarmerii (które później, w okresie Drugiej Republiki, przyjęło nazwę Filipińskiej Żandarmerii), Kempeitai (japońska żandarmeria wojskowa) oraz Makapili (Filipińczycy walczący po stronie japońskiej). Według powojennych szacunków w antyjapońskim podziemiu w różny sposób uczestniczyło ok. 260 000 osób w 277 oddziałach partyzanckich. Skuteczność ich działań była tak duża, że (w połączeniu z efektami ofensywy amerykańskiej) pod koniec II wojny światowej Japończycy kontrolowali zaledwie dwanaście z czterdziestu ośmiu prowincji kraju.
Wybrane oddziały ruchu oporu zostały po wojnie zreorganizowane i ponownie wyposażone jako jednostki Armii Filipińskiej oraz Żandarmerii. Rząd Stanów Zjednoczonych przyznał oficjalne świadczenia i przywileje kombatanckie przedstawicielom różnych grup etnicznych, którzy walczyli po stronie aliantów; jedynie Filipińczycy zostali z tego grona wykluczeni. Od tamtej pory weterani ci zabiegają o oficjalne uznanie ze strony USA.
Zobacz też Hukbalahap
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Partyzantka Kategoria:Filipiny podczas II wojny światowej