Miasteczko nietoperzy. Pierwszych siedem lat mojego życia (i jeszcze kilka) () – autobiograficzna książka wspomnieniowa włoskiego noblisty Dario Fo z 2002 roku.
Treść Autor wraca do lat swojego dzieciństwa i wczesnej młodości, spędzonych na urokliwym pograniczu włosko-szwajcarskim w północnej Lombardii. Miejsca zamieszkania rodziny Fo zmieniały się wraz z przenoszeniem jego ojca, zawiadowcy kolejowego, do pracy na kolejnej stacji. Obserwujemy malownicze miasteczka Sangiano, Pino-Tronzano czy Oleggio. Najwięcej uwagi poświęca się jednak Porto Valtravaglia, miejscowości położonej nad brzegiem Jeziora Maggiore, gdzie rodzina mieszkała najdłużej.
Dario Fo opowiada o swojej bliższej i dalszej rodzinie, kolegach z podwórka, typowych młodocianych rozrywkach, rodzących się pasjach i artystycznych ciągotach. Nie brak tutaj żywych opisów włoskiej rzeczywistości lat 30. i 40., z wszechobecną faszystowską propagandą, a później wojenną zawieruchą i antyfaszystowskim ruchem oporu.
Duży wpływ na późniejszego artystę miał jego dziadek Bristin, który był rolnikiem-innowatorem, ale też lubianym gawędziarzem i dowcipnisiem. Autorytetem cieszył się również ojciec, Felice Fo, który był zarazem sumiennym kolejarzem oraz zaangażowanym w pomoc dla Żydów i antyfaszystów członkiem ruchu oporu. To od ojca i dziadka przejął dorosły Dario swoje antyfaszystowskie i antyklerykalne poglądy.
Tytuł Mieszkańców Porto Valtravaglia nazywano w okolicy nietoperzami ze względu na to, że wielu z nich prowadziło nocny tryb życia. Do grupy tej zaliczali się: hutnicy z huty szkła, rybacy wypływający na połów jeszcze przed świtem, kolejarze, przemytnicy, pracownicy i bywalcy całodobowo otwartych karczm, winiarni i hoteli. Dzięki temu, że ludzie ci stanowili prawdziwie kolorowy tygiel narodowościowy, w okolicy rozwinęła się niepowtarzalna umiejętność snucia opowieści, która okaże się nieodzowną również w życiu samego autora.
Przypisy
Kategoria:Włoska literatura faktu Kategoria:Włoskie utwory autobiograficzne Kategoria:Utwory literackie z 2002