thumb|374x374px|Eksperyment ukazujący lepkość paku lub smoły. Jest ona około 2,3 większa od lepkości wody thumb|Film pokazujący trzy płyny o różnych lepkościach thumb|Eksperyment pokazujący zachowanie się lepkiego płynu – dodano niebieski barwnik dla lepszej widoczności
250x250px|thumb|Symulacja cieczy o różnych lepkościach. Ciecz po lewej ma mniejszą lepkość niż ciecz po prawej.
Lepkość (wiskoza, z łac. viscosus ‘lepki’) – właściwość płynów i plastycznych ciał stałych, charakteryzująca ich tarcie wewnętrzne wynikające z przesuwania się względem siebie warstw płynu podczas przepływu (nie jest to natomiast opór przeciw płynięciu powstający na granicy płynu i ścianek naczynia, w warstwie granicznej). Lepkość jest jedną z najważniejszych cech płynów (cieczy i gazów).
Inne znaczenie słowa „lepkość” odnosi się do „czepności” – terminu stosowanego w dziedzinie klejów.
Zgodnie z laminarnym modelem przepływu lepkość wynika ze zdolności płynu do przekazywania pędu pomiędzy warstwami poruszającymi się z różnymi prędkościami.
Różnice w prędkościach warstw są charakteryzowane w modelu laminarnym przez szybkość ścinania. Przekazywanie pędu zachodzi dzięki pojawieniu się na granicy tych warstw naprężeń ścinających. Wspomniane warstwy są pojęciem hipotetycznym, w rzeczywistości zmiana prędkości zachodzi w sposób ciągły (zobacz: gradient), a naprężenia można określić w każdym punkcie płynu. Model laminarny lepkości zawodzi też przy przepływie turbulentnym, powstającym np. na granicy płynu i ścianek naczynia. Dla przepływu turbulentnego jak dotąd nie istnieją dobre modele teoretyczne.
Płyn nielepki to płyn o zerowej lepkości (→ nadciekłość).
Dziedziną nauki zajmującą się badaniami nad lepkością jest reologia. Pomiary lepkości prowadzi się na wiskozymetrach i reowiskozymetrach.
Współczynnik lepkości dynamicznej dla rozrzedzonych gazów doskonałych jest proporcjonalny do pierwiastka z temperatury (jest to wynikiem ruchu cząsteczek gazów), a nie zależy od ciśnienia. Dla cieczy współczynnik ten jest odwrotnie proporcjonalny do temperatury, a rośnie wraz ze wzrostem ciśnienia (jest to spowodowane oddziaływaniem międzycząsteczkowym).
Lepkość dynamiczna Lepkość dynamiczna wyraża stosunek naprężeń ścinających do szybkości ścinania:
Jednostką lepkości dynamicznej w układzie SI jest paskal·sekunda o wymiarze kilogram·metr−1·sekunda−1
W układzie CGS jednostką lepkości dynamicznej jest puaz (P). 1 P = 1 dyn·s/cm² = 1 g·cm−1·s−1 = 0,1 Pa·s
Lepkość dynamiczna wybranych substancji Współczynniki lepkości wybranych substancji: Ciecze: woda: 0 °C: 1,79 mPa·s 25 °C: 0,89 mPa·s 100 °C: 0,28 mPa·s gliceryna (25 °C): 934 mPa·s miód: 2–10 Pa·s etanol (25 °C): 1,07 mPa·s rtęć (20 °C): 1,554 mPa·s fenol (45 °C): 4,036 mPa·s smoła (20 °C): ~107 Pa·s krew (37 °C): ~3,5 mPa·s
Gazy: powietrze (0 °C): 17,08 μPa·s wodór: 0 °C: 8,35 μPa·s 827 °C: 21,37 μPa·s
Lepkość kinematyczna Lepkość kinematyczna, nazywana też kinetycznąOd gr. kinēma dpn. kinēmatos ‘ruch’. Słownik Wyrazów Obcych KINO-., jest stosunkiem lepkości dynamicznej μ do gęstości płynu ρ. Zwykle jest oznaczana grecką literą ny ():
Lepkość kinematyczną w układzie SI wyraża się w m2·s−1.
W układzie CGS jednostką lepkości kinematycznej jest stokes: 1 St = 1 cm2·s−1 = 10−4 m2·s−1.
Lepkość względna Lepkość względna jest to stosunek lepkości dynamicznej badanej cieczy do lepkości cieczy wzorcowej (najczęściej wody). Jest to wielkość bezwymiarowa. Można ją wyznaczyć poprzez porównanie czasu wypływu danej cieczy w porównaniu do czasu wypływu cieczy wzorcowej przez otwór kubka wypływowego (lakiery, farby) lub lepkościomierza porównawczego (oleje smarne). Dla rozróżnienia lepkości względnej mierzonej w różnych lepkościomierzach porównawczych stosuje się oznaczenia: stopień Englera, °E (Polska i większość krajów europejskich) stopień Barbiego, °B (Francja) sekunda Redwooda, RI (Wielka Brytania) sekunda Saybolta, SUS (USA).
Zobacz też mechanika płynów płyn newtonowski
Przypisy Fenol. CRC Handbook of Chemistry and Physics, 87th ed., CRC Press LLC, Boca Raton, USA, 2007.
Bibliografia Ilustrowana encyklopedia dla wszystkich. Fizyka, Wydawnictwa Naukowo-Techniczne, Warszawa 1991, wyd.3, . Szczepan Szczeniowski Fizyka doświadczalna. Ciepło i fizyka molekularna. Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa (1953) Bronisław Średniawa, Jan Weyssenhoff Mechanika środowisk rozciągłych, Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa-Kraków 1969
Kategoria:Dynamika płynów Kategoria:Rodzaje tarcia Kategoria:Wielkości dynamiczne Kategoria:Zjawiska w mechanice płynów