Emil Andreoli (ur. w 1835 r. w Besançon, zm. w 1900 r. w Londynie) – francuski pedagog i pisarz pochodzenia włoskiego, uczestnik powstania styczniowego.
Życiorys Wykładał historię w jednym z paryskich liceów. Po wybuchu powstania przybył na ziemie polskie, aby wziąć udział w walkach.
Został schwytany pod Krzywką i osadzony w Cytadeli Warszawskiej. Początkowo skazano go na karę śmierci, którą następnie zamieniono na 12 lat katorgi. Karę odbywał częściowo w Kadaji za Bajkałem. W wyniku starań władz francuskich pod koniec grudnia 1866 powrócił do Warszawy, a następnie wyjechał do Paryża. Po wojnie francusko-pruskiej z lat 1870–1871 przeniósł się do Londynu, gdzie prowadził działalność naukową. Od 1863 roku Andreoli prowadził dziennik, którego fragmenty opublikowano w języku francuskim jako De la Pologne à Siberie („Bibliothèque Nouvelle”, Paryż 1869) oraz w języku włoskim jako Da Polonia alla Siberia. Giornale di prigione (Bergamo 1869), będącym tłumaczeniem z francuskiego. Fragmenty dziennika w języku polskim opublikowała K. Firlej-Bielańska w książce Nullo i jego towarzysze (Warszawa 1923).
Przypisy
Bibliografia W. i T. Słabczyńscy: Słownik podróżników polskich, Wiedza Powszechna, Warszawa 1992, . Artykuł w „Wellington Independent”
Kategoria:Zesłańcy na Sybir Kategoria:Cudzoziemcy w powstaniu styczniowym Kategoria:Urodzeni w 1835 Kategoria:Zmarli w 1900 Kategoria:Ludzie urodzeni w Besançon