Izraelscy doradcy wojskowi szkolili w tych państwach żołnierzy jednostek specjalnych i oferowali kontrakty zbrojeniowe.
Redukcja aktywności w Afryce Zwycięstwo Izraela w wojnie sześciodniowej (1967) zbiegło się z kryzysem wśród państw afrykańskich związanym z problemami z rozwojem, brakiem stabilności politycznej i rosnącej zależności od dużych mocarstw. Cześć z przywódców państw afrykańskich przychylnie odnosiło się do propozycji pomocy ze strony ZSRR i państw arabskich. Mimo to w latach 1958–1973 ponad 70% wszystkich izraelskich programów pomocowych było lokowanych na kontynencie afrykańskim. ⅔ całej izraelskiej pomocy zagranicznej było kierowane do Afryki. Izraelski eksport do państw afrykańskich w tym czasie nie przekraczał jednak 23 milionów dolarów. W ciągu pierwszych 10 lat działalności Maszaw wyszkolił 10 000 osób z 90 krajów oraz wysłał 4000 specjalistów do 62 państw. W latach 1958–1959 na programy pomocowe Izrael przeznaczył 94 700 dolarów. W 1963 roku było to 5,3 miliona dolarów. Najwyższy poziom budżet ten osiągnął w latach 70. i wynosił 7 milionów dolarów rocznie.