Po zdobyciu mistrzostwa w kategorii 250 cm³, Christian na stałe przeniósł się do klasy królewskiej. Już w drugiej rundzie (o GP Hiszpanii) stanął na najniższym stopniu podium, natomiast podczas kolejnej eliminacji (o GP Niemiec) zwyciężył, wykręcając przy tym najszybsze okrążenie wyścigu. Jak się później okazało, był to jedyny triumf w karierze Francuza. Na trzecim miejscu sklasyfikowany został jeszcze trzykrotnie, ostatecznie plasując się na tej samej pozycji w klasyfikacji końcowej, z dużą jednak stratą do Amerykanów - Freddie Spencera oraz Eddie Lawsona.
Kolejny rok startów okazał słabszy w wykonaniu Sarrona. Na podium znalazł się zaledwie dwukrotnie, zajmując trzecie miejsce podczas GP Belgii i Francji. Był to jednak bardzo równy sezon w wykonaniu Christiana, który we wszystkich ukończonych wyścigach mieścił się w czołowej szóstce. W klasyfikacji generalnej uplasował się na 6. pozycji.
W sezonie 1987 ośmiokrotnie sięgał po punkty, będąc ponownie dwa razy na najniższym stopniu podium. Najlepiej spisał się w GP Narodów oraz Francji, gdzie startował również z pierwszej lokaty. Aż sześciokrotnie nie dojechał jednak do mety, ostatecznie kończąc rywalizację na 7. miejscu.