К-129 (руск.: К-129) — дызель-электрычная падводная лодка з балістычнымі ракетамі праекта 629А (руск.: проект 629А, па класіфікацыі NATO — Golf II), якая служыла на Ціхаакіянскім флоце ВМФ СССР. Адна з шасці стратэгічных балістычных падводных лодак праекта 629, што ўваходзілі ў склад 15-й эскадры падводных лодак пад камандаваннем контр-адмірала Рудольфа Голасава, якая базавалася на ваенна-марской базе Рыбачай пад Петрапаўлаўскам.
Камандзірам К-129 быў прызначаны капітан 1-га рангу У. І. Кабзар. На корпус быў нанесены і яе нумар 722 (пры апошнім разгортванні). 8 сакавіка 1968 года на лодцы адбылася невядомая падзея, якая прывяла да яе затаплення. Гэта было адно з чатырох таямнічых знікненняў падводнай лодкі ў 1968 годзе, астатнія — ізраільская падводная лодка «Дакар», французская «Minerve» і амерыканская падводная лодка «Скарпіён».
Пасля таго як лодка не даслала некалькі радыёпаведамленняў падчас яе патрулявання ў Ціхім акіяне, камандаванне Савецкім флотам было занепакоена яе статусам і разгарнула тэрміновыя пошукі з прымяненнем авіяцыі і караблёў, але ніякіх прыкмет або абломкаў не было знойдзена. Хоць пошукі і былі максімальна засакрэчаны, аднак ВМС ЗША, назіраючы за савецкімі намаганнямі, зразумелі, што ў тым раёне была згублена падводная лодка. Амерыканцы таксама пачалі пошук (з дапамогай сістэмы донных гідрафонаў і самапісцаў). У выніку быў выяўлены шэраг гукаў, падобных да падводных выбухаў, а таксама запеленгавана верагоднае месца, дзе яны адбыліся.
Пасля сакрэтных пошукаў з дапамогай спецыялізаванай падводнай лодкі (USS Halibut) з базуючыміся на ёй глыбакаводнымі спускаемымі апаратамі абломкі К-129 былі знойдзены на глыбіні каля 5 000 м.
У 1974 годзе Злучаныя Штаты спрабавалі падняць самы буйны кавалак падводнай лодкі ў рамках сакрэтнай праграмы пад назвай Project Azorian. Прыкрыццём было тое, што караблі займаліся камерцыйнай здабычай марганцавых канкрэцый.
Запуск і эксплуатацыя
Кіль К-129 быў закладзены 15 сакавіка 1958 года ў Камсамольску-на-Амуры на суднабудаўнічым заводзе № 132 (па іншых дадзеных, на заводзе № 199)https://www.simvolika.org/mars_102.htm пад завадскім пазначэннем Б-103. Спушчана на ваду 16 мая 1959 года, акт прыёмкі падпісаны 31 снежня 1959 года, аднесена да 123-й брыгады 40-й дывізіі Савецкага Ціхаакіянскага флоту ва Уладзівастоку. У 1960 годзе яна была пераведзена ў 15-ю эскадру падводных лодак, якая базавалася на ваенна-марской базе Рыбачай на Камчатцы.
3 красавіка 1964 года К-129 прайшла мадэрнізацыю ў рамках праекта 629А на Дальзаводзе ва Уладзівастоку і зноў паступіла на ўзбраенне пасля завяршэння мадэрнізацыі 30 мая 1967 года. У студзені 1968 года К-129 была прызначана ў 15-ю эскадру падводных лодак у складзе 29-й дывізіі балістычных ракет у Рыбачым, якой камандаваў адмірал Віктар Аляксандравіч Дыгала. Падлодка атрымала бартавы нумар 574.
Затапленне К-129, якая завяршыла два 70-дзённыя баявыя патрулі з балістычнымі ракетамі ў 1967 годзе, атрымала трэцяе заданне на патруляванне ў лютым 1968 года з арыентоўнай датай завяршэння 5 мая 1968 года. Пасля выхаду з базы 24 лютага К-129 дасягнула глыбокай вады, дзе былі праведзены пробнае апусканне і пад’ём на паверхню. Праблем не знайшлі, таму паведамілі па радыё, што ўсё ў парадку, і працягнулі патруляванне.
Камандзірам К-129 у апошнім паходзе быў капітан 1-га рангу Уладзімір Іванавіч Кабзар, капітан 2-га рангу Аляксандр Мікалаевіч Журавін быў на пасадзе старшага памочніка камандзіра (кіраўніка). Ноччу 7-8 сакавіка радыёграмма ад К-129 не была атрымана. Гэта была шараговая працэдура, пад час якой экіпаж перадае свае каардынаты, і чакалася, што лодка хутка перасячэ 180-ы мерыдыян і далей прыбудзе ў зону патрулявання.
Да сярэдзіны сакавіка камандзіры ВМФ СССР на Камчатцы ўжо занепакоіліся тым, што К-129 прапусціла дзве запар радыёправеркі. Нават калі на К-129 паслалі інструкцыю парушыць радыёмаўчанне і скантактаваць са штабам, гэтая і іншыя радыёперадачы засталіся без адказу. Хутка Савецкі ваенна-марскі штаб прызнаў К-129 зніклай без вестак і да трэцяга тыдня сакавіка арганізаваў паветраныя, надводныя і падводныя пошукава-выратавальныя мерапрыемствы ў паўночнай частцы Ціхага акіяна з Камчаткі і Уладзівастока.
Гэтае савецкае разгортванне ў Ціхім акіяне не засталося незаўважаным і было прааналізавана амерыканскай выведкай як верагодная рэакцыя на страту падводнай лодкі. Ваенна-марскія аб’екты SOSUS (сістэма маніторынгу гукавых анамалій, якая была разгорнута па міравым акіяне) ЗША ў паўночнай частцы Ціхага акіяна былі папярэджаны і атрымалі запрос праглядзець акустычныя запісы за 8 сакавіка 1968 года, каб выявіць любы магчымы анамальны сігнал. Акустычныя дадзеныя з чатырох аб’ектаў AFTAC ВПС і масіва SOSUS у Адаку, штат Аляска, трыангулявалі патэнцыйнае месца падзей з дакладнасцю да 5 марскіх міль, аднак гэта месца было ў сотнях міль ад таго месца, дзе вёў пошук ВМФ СССР.
Некалькі станцый SOSUS запісалі сігналы. Па словах Бруса Рула, былога вядучага акустычнага аналітыка Упраўлення ваенна-марской разведкі, першапачатковы значны акустычны сігнал ад K-129 быў запісаны PACSOSUS 11 сакавіка 1968 года. Гэта было растлумачана як магчымы невялікі выбух, які адбыўся ў напорным корпусе ў 11:59:47. Па словах Джона П. Крэйвена, падзея была зафіксавана ўжо 8 сакавіка 1968 года. Пасля агляду ён атрымаў дастатковую трыангуляцыю па лініях пеленга, каб забяспечыць ВМС ЗША месцазнаходжанне верагоднага месца крушэння. Адна крыніца ахарактарызавала акустычны сігнал як «ізаляваны, адзіночны гук выбуху або сціскання (implosion), „моцны грукат“».Craven, 2001 Паведамляецца, што акустычная падзея ўзнікла недалёка ад кропкі з каардынатамі 40° с.ш., 180° у.д.
У той жа час савецкія пошукавыя намаганні, якія не мелі эквіваленту амерыканскай сістэме SOSUS, не змаглі знайсці К-129, і ў рэшце рэшт савецкая ваенна-марская дзейнасць у паўночнай частцы Ціхага акіяна нармалізавалася. Неафіцыйна К-129 была прызнана згубленай падводнай лодкай.
Праект Азорыян Абломкі К-129 былі ідэнтыфікаваныя USS Halibut на паўночны захад ад Ааху на прыблізнай глыбіні 20 жніўня 1968 г.«K-129», in Historical Dictionary of International Intelligence, by Nigel West (Rowman & Littlefield, 2015), p. 183 На працягу наступных трох тыдняў яе дэталёва агледзелі — як паведамляецца, з больш чым 20 000 фотаздымкаў буйным планам, а пазней таксама, магчыма, батыскафам Trieste II. Гэта давала ўнікальную магчымасць аднавіць савецкую ядзерную ракету SS-N-5 без ведама Савецкага Саюза. Такім чынам, абломкі К-129 трапілі ў поле ўвагі нацыянальных уладаў ЗША. Прэзідэнт Ніксан, пасля разгляду міністрам абароны і Белым домам, дазволіў спробу пад’ёму. Каб гарантаваць, што спроба выратавання застанецца «чорнай» (г. зн. тайнай і сакрэтнай), аперацыю папрасілі правесці ЦРУ, а не ВМС. Карабель Hughes Glomar Explorer быў спраектаваны і пабудаваны па кантракту ЦРУ выключна з мэтай падпольнага пад’ёму К-129. Аперацыя па выратаванні, названая праектам Азорыян, была адным з самых дарагіх і глыбокіх сакрэтаў халоднай вайны.
Дакладнае месца знаходжання патанулай лодкі застаецца афіцыйнай таямніцай спецслужбаў Злучаных Штатаў. Джон П. Крэйвен, аднак, паказваў на месца амаль на 40° пн.ш. і амаль дакладна на 180-м мерыдыяне. Дакументы ЦРУ паказваюць, што яна затанула на адлегласці «1560 міль на паўночны захад ад Гаваяў» і што Hughes Glomar Explorer павінен быў прайсці 3008 міль ад Лонг-Біч (штат Каліфорнія), каб дабрацца да месца прызначэння. Міжнароднае агенцтва па атамнай энергіі заяўляе, што дзве ядзерныя боегалоўкі ад К-129 былі страчаны ў Ціхім акіяне ў 1230 мілях ад Камчаткі ў каардынатах 40°6’N і 179°57’E на глыбіні 6000 метраў. Усе тры адлегласці паказваюць на месцазнаходжанне. А калі верыць словам прадстаўнікоў ЦРУ, то глыбіня, на якой знаходзяцца астанкі К-129, дзесьці 5010-5030 метраў.Project Azorian: The Story of the Hughes Glomar Explorer, a CIA declassified Secret Noforn document from the mid-1980s.
Працяг сакрэтнасці Заяўлена, што аднаўленне К-129 было па большай частцы няўдалым, афіцыйна адноўлена толькі невялікая колькасць нязначных частак падводнай лодкі. Аднак ЦРУ сцвярджала ў судовай справе, ініцыяванай на падставе Закона аб свабодзе інфармацыі, што праект трэба трымаць у сакрэце, таму што любое «афіцыйнае прызнанне датычнасці дзяржаўных устаноў ЗША раскрыла б прыроду і мэту праграмы». Гэты адказ увайшоў у лексікон юрыдычнага жаргону як «адказ Glomar» або «гламарызацыя» — «ні пацвярджаць, ні абвяргаць».
Па стане на 2018 год файлы, фатаграфіі, відэакасеты і іншыя дакументальныя доказы застаюцца закрытымі для грамадскасці. Некалькі здымкаў з’явіліся ў дакументальным фільме 2010 года, на якім паказаны абломкі К-129 — насавая частка і моцна пашкоджаны ракетны адсек, дзе была бачна толькі адна ракетная труба, якая засталася прымацаванай да канструкцыі.
Прычыны
Афіцыйная гіпотэза ВМФ СССР заключаецца ў тым, што К-129, працуючы ў рэжыме падводнага плавання, апусцілася ніжэй за сваю працоўную глыбіню. Такая падзея ў спалучэнні з механічнай няспраўнасцю або няправільнай рэакцыяй экіпажа можа выклікаць затапленне, дастатковае для патаплення лодкі.Podvig, 2001, Russian Strategic Nuclear Forces, p. 290
Гэта справаздача, аднак, не была прынята многімі, і былі вылучаны альтэрнатыўныя тэорыі для тлумачэння страты K-129: Выбух вадароду ў батарэях падчас зарадкі Сутыкненне з падводнай лодкай ЗША Выбух ракеты, выкліканы працечкай вады праз ушчыльняльнік дзвярэй ракетнай шахты Наўмыснае або ненаўмыснае затапленне экіпажам з-за парушэння К-129 звычайных аперацыйных працэдур і / або вылету з дазволеных зон працы
Паведамлялася, што 40 з 98 чальцоў экіпажу раней не мелі вопыту працы на падводнай лодцы гэтага класу.Polmar, 2004, Cold War Submarines
K-129 была прыкладна ў сярэдзіне стандартнай працэдуры выхаду на бераг, папаўнення і рамонту, калі была дадзена новая місія.Sewell (2005) Russian Strategic Nuclear Forces, Center for Arms Control Studies, Moscow Institute of Physics and Technology, edited by Pavel Podvig
Няспраўнасць батарэі Свінцова-кіслотныя акумулятары падчас зарадкі вылучаюць выбуханебяспечны вадарод. Газападобны вадарод, калі яго не выдаляць належным чынам, мог назапашвацца да выбуханебяспечнай канцэнтрацыі.
Джон Крэйвен, былы галоўны навуковец Упраўлення спецыяльных праектаў ВМС ЗША і былы кіраўнік праграм DSSP і DSRV, пракаментаваў:Я ніколі не бачыў і не чуў пра катастрофу падводнай лодкі, якая не суправаджалася меркаваннем, што батарэя ўзарвалася і ўсё пачалося. […] Наіўныя следчыя, даследуючы пашкоджанні ў выратаваных батарэях адсекаў, нязменна вінавацяць у патапленні выбухі батарэй, пакуль не даведаюцца, што любая цалкам зараджаная батарэя, раптоўна падвергнутая ўздзеянню марской вады, выбухне. Гэта непазбежны вынік пры затапленні і амаль ніколі не яго прычына.Craven, 2001
Прынамсі адна амерыканская падводная лодка, USS Cochino, была страчана ля Нарвегіі ў 1949 годзе з-за выбуху вадароду ў акумулятарным адсеку. Большая частка экіпажа, аднак, была выратавана, таму прычына яе затаплення вядомая.Sontag and Drew, Blind Man’s Bluff.
Сутыкненне з USS Swordfish Стандартнай практыкай падчас халоднай вайны было тое, што ўдарныя падводныя лодкі ВМС ЗША сачылі за савецкімі ракетнымі падводнымі лодкамі, калі яны выходзілі са сваіх партоў і рухаліся ў паўночнай частцы Ціхага акіяна або паўночнай частцы Атлантычнага акіяна.
Гіпотэза аб сутыкненні з’яўляецца неафіцыйным меркаваннем многіх савецкіх афіцэраў ВМФOffley, Ed Scorpion Down: Sunk by the Soviets, Buried by the Pentagon (Paperback — 24 March 2008) і афіцыйна абвяргаецца ВМС ЗША. Па дадзеных крыніц ВМС ЗША, USS Swordfish была дастаўлена ў порт Якосука (Японія) 17 сакавіка 1968 года, неўзабаве пасля знікнення К-129, і была аператыўна адрамантавана рубка з пагнутым перыскопам, які, як паведамляецца, быў паламаны лёдам, што нечакана апынуўся на шляху падлодкі падчас правядзення сакрэтных аперацый у Японскім моры.