Чарлз Мілз Мэнсан (), прозвішча пры нараджэнні — Мэдокс (; , Цынцынаці, Агая — , Бэйкерсфілд, Каліфорнія) — амерыканскі серыйны забойца, злачынец, стваральнік і кіраўнік абшчыны, якая называла сябе «сям’ёй» і, паводле афіцыйнай версіі пракуратуры ЗША, з’яўлялася дэструктыўнай сектай, члены якой у 1969 годзе, падпарадкоўваючыся загадам Мэнсана, здзейснілі шэраг жорсткіх забойстваў, у тым ліку забілі цяжарную актрысу Шэран Тэйт. Быў прысуджаны да смяротнага пакарання, пасля замененага на пажыццёвае пазбаўленне волі. Памёр у турме.

Біяграфія Чарлз Мэнсан нарадзіўся 12 лістапада 1934 года ў бальніцы Цынцынаці, штат Агая. Пры родах у бальніцы хлопчык быў зарэгістраваны як «безназоўны Мэдокс» (), і толькі праз тыдзень атрымаў імя Чарлз Мілз, а неўзабаве за гэтым і прозвішча прыёмнага бацькі — Мэнсан. Маці Чарлза Мэнсана была Кэтлін Мэнсан-Байэр-Кавендэр, народжаная Мэдокс (1918—1973), родам з горада Эшланд, штат Кентукі; на момант нараджэння сына ёй было 16 гадоў. Хто быў яго бацькам, дакладна невядома. Будучы цяжарнай, У жніўні 1934 года Кэтлін выйшла замуж за работніка Хімчысткі Уільяма Юджына Мэнсана (1909—1961), які прызнаў Чарлза сваім сынам, яго прозвішча было прастаўлена ў афіцыйным пасведчанні аб нараджэнні хлопчыка.

Хутчэй за ўсё сапраўдным бацькам Чарлза Мэнсана быў махляр Коланел Уокер Хендэрсан Скот-старэйшы (1910—1954) з Кетлетсбурга ў Кентукі, таму што супраць яго Кэтлін падала пазоў аб прызнанні бацькоўства: у заяве сцвярджалася, што даведаўшыся аб цяжарнасці Кэтлін, ён збег. Судовае разбіральніцтва па гэтым пазове працягнулася 3 гады і завяршылася ў 1937 годзе прымірэннем бакоў.

Раннія гады Кэтлін Мэнсан займалася прастытуцыяй і злоўжывала алкаголем, праводзячы большую частку свайго вольнага часу ў кампаніі свайго брата Люфера, з-за чаго часта адсутнічала дома, таму Чарлза пастаянна пакідалі на апеку нянек. 30 красавіка 1937 года Кэтлін і Уільям развяліся са скандалам, на слуханні Уільям абвінаваціў жонку ў «грубым занядбанні сваімі абавязкамі». 1 жніўня 1939 года Кэтлін, яе брат Люфер і яго дзяўчына, Джулія Вікерс, знаходзячыся на станцыі тэхабслугоўвання ў Чарлстан, штат Заходняя Віргінія, распівалі спіртныя напоі ў кампаніі нейкага Фрэнка Марціна, а затым паспрабавалі абрабаваць яго, але былі хутка схоплены паліцыяй. Праз 7 тыдняў адбыўся суд, які прысудзіў Люфера да дзесяці, а Кэтлін — да пяці гадоў турэмнага зняволення. Пяцігадовы Чарлз быў аддадзены на апеку дзядзькі і цёткі, якія пражывалі ў МакМекэне (), штат Заходняя Віргінія. Хлопчыка вадзілі ў турму на сустрэчы з маці — па словах Мэнсана, гэта былі вельмі яркія ўспаміны яго дзяцінства.

Праз тры гады, у 1942 годзе, Кэтлін была датэрмінова вызвалена. Момант, калі яна абняла сына пры першай сустрэчы пасля свайго вызвалення, Мэнсан пазней назваў сваім адзіным шчаслівым успамінам дзяцінства. Першапачаткова маці і сын пасяліліся ў Чарлстане, затым пераехалі ў Індыянапаліс. Кэтлін працягнула выпіваць, а Чарлз стаў прагульваць школу і здзяйсняць крадзяжы з дамоў і крам. У 1947 годзе, калі Чарлзу было 13 гадоў, Кэтлін паспрабавала прыладзіць сына ў прыёмную сям’ю, але не змагла знайсці прыдатную і адправіла яго ў выпраўленчую каталіцкую школу Гіболд для хлопчыкаў у Тэры-Хота, штат Індыяна. Адтуль хлопчык неўзабаве збег, але Кэтлін вярнула яго назад у школу. Каляды 1947 года ён правёў у дзядзькі і цёткі ў МакМекэне, дзе быў неўзабаве арыштаваны за крадзеж.

Чарлз быў зноў адпраўлены ў Гіболд, але праз 10 месяцаў зноў збег адтуль і зноў адправіўся ў Індыянапаліс. Ён не вярнуўся да маці, а працягнуў хавацца; здымаў пакой, і каб плаціць за яго, па начах абкрадаў крамы. У канчатковым выніку яго злавілі, але суддзя прасякнуўся да яго спачуваннем і вызначыў у выпраўленчую ўстанову Бойз-Таўн () ў Амасе, штат Небраска, дзе ён пазнаёміўся з іншым цяжкім падлеткам — Блэкі Нільсанам. Нільсан распавёў яму пра свайго дзядзьку, які быў злодзеем. Праз чатыры дні Мэнсан і Нільсан разам збеглі з Бойз-Таўн, выкраўшы машыну і зброю, абрабавалі прадуктовы магазін і казіно, пасля чаго адправіліся да дзядзькі Нільсана, у Пеорыю, штат Ілінойс. Па прыбыцці дзядзька ўзяў іх да сябе памочнікамі і яны ўтрох абрабавалі некалькі крам, пасля чаго Чарлз быў арыштаваны і ў 13-гадовым узросце адпраўлены ва ўстанову для цяжкіх падлеткаў Індыяны. У гэтай школе ён, па яго словах, падвяргаўся сексуальнаму гвалту і зневажанню з боку іншых хлопчыкаў пры падтрымцы аднаго з тамтэйшых працаўнікоў. Тут ён вынайшаў свой спосаб самаабароны: калі ён бачыў, што фізічная перавага відавочна не на яго баку, то пачынаў лямантаваць і размахваць рукамі, прымушаючы тых, хто нападаў думаць, што ён вар’ят.

Знаходзячыся ў школе Індыяны, Чарлз зрабіў некалькі беспаспяховых спробаў ўцёкаў; нарэшце, у 1951 годзе ён і два іншых хлопчыка збеглі з гэтай ўстановы; скраўшы машыну і рабуючы па дарозе запраўкі, яны мелі намер дабрацца да Каліфорніі, але па дарозе, у штаце Юта, былі арыштаваныя, пасля чаго Чарлза адправілі ў вашынгтонскую нацыянальную выхаваўчую школу для хлопчыкаў (). Па прыбыцці ён здаў тэст на праверку здольнасцяў, які паказаў, што яго IQ роўны 109. Прыстаўлены да яго сацыяльны работнік называў яго агрэсіўна-антысацыяльным дзіцем. Па рэкамендацыі псіхіятра ў кастрычніку 1951 года Чарлз быў пераведзены ў выпраўленчы лагер Нэчурэл Брыдж Анарэ (), дзе яго часта наведвала цётка, і адкуль яна планавала забраць яго пасля слухання ў кастрычніку 1951 года, запэўніўшы кіраўніцтва, што дапаможа яму знайсці працу. Аднак гэтага не адбылося — за месяц да меркаванага слухання ён, прыставіўшы іншаму хлопчыку да горла брытву, згвалціў яго і быў злоўлены пры гэтым. Пасля гэтага яго перавялі ў выпраўленчую ўстанову ў Пітэрсберге, штат Віргінія, дзе ён здзейсніў «восем сур’ёзных парушэнняў дысцыпліны», тры з якіх насілі гомасексуальны характар, а затым у выпраўленчую ўстанову строгага рэжыму ў Чылікоці, штат Агаё, дзе ён павінен быў знаходзіцца да дасягнення ўзросту дваццаці аднаго года, гэта значыць да лістапада 1955 года; там ён нечакана перастаў праяўляць агрэсію і за добрыя паводзіны быў датэрмінова выпушчаны на некалькі месяцаў раней — у маі 1954 года, пасля чаго адправіўся жыць да цёткі і дзядзькі ў Макмекэн.

Першы турэмны тэрмін

У студзені 1955 года Мэнсан ажаніўся на сямнаццацігадовай бальнічнай афіцыянтцы Разалі Джын Уіліс. Пара пераехала жыць у Каліфорнію. Мэнсан здабываў грошы для сям’і кароткачасовымі падпрацоўкамі і згонамі аўтамабіляў. Праз тры месяцы ён быў арыштаваны ў Лос-Анджэлесе, калі нелегальна перасякаў мяжу штата на сагнанай машыне. Разалі была цяжарная, гэта паслужыла змякчальнай акалічнасцю і суд прысудзіў Мэнсана да турэмнага зняволення тэрмінам у пяць гадоў умоўна, але неўзабаве такое ж абвінавачванне яму было прад’яўлена ў Лос-Анджэлесе, ён не з’явіўся ў суд на слуханне, пасля чаго ў сакавіку 1956 года, знаходзячыся ў Індыянапалісе, штат Індыяна, быў арыштаваны. Умоўны прысуд быў адменены, Мэнсан быў прысуджаны да трох гадоў турэмнага зняволення. У турме Мэнсан вельмі загарэўся жаданнем стаць сутэнёрам, шмат меў зносіны з сутэнёрамі, імкнучыся даведацца сакрэты рамяства.

У красавіку 1956 года, калі Мэнсан ужо знаходзіўся за кратамі, Разалі нарадзіла сына, якому далі імя Чарлз Майлз Мэнсан-малодшы. Пасля нараджэння дзіцяці Разалі аформіла развод і з’ехала з горада.

Выйшаўшы з турмы, Мэнсан стаў сутэнёрам, але поспеху ў гэтым дамагчыся не змог, ён так і не змог набраць дастаткова грошай для стабільнага заробку.

Другі турэмны тэрмін У маі 1959 года Мэнсан быў арыштаваны пры спробе абнаявіць падроблены ім чэк на 37 даляраў і 50 цэнтаў і асуджаны на 10 гадоў умоўна. У гэтым жа годзе ён ажаніўся другі раз — на прастытутцы Леоне Стывенс, якая працавала пад псеўданімам Кэндзі, а праз год зноў быў злоўлены на парушэнні закона — на гэты раз ён нелегальна перасёк мяжу штата з мэтай арганізацыі заняткаў прастытуцыяй. Умоўны прысуд зноў быў адменены, і Мэнсан быў адпраўлены ў турму. 10 красавіка 1963 года, калі Мэнсан адбываў турэмны тэрмін, у яго нарадзіўся другі сын — Чарлз Лютар Мэнсан; затым Леона падала на развод.

У турме зняволены Элвін Карпіс, які адбываў працяглы тэрмін за здзейсненае яшчэ ў 1930-я гады рабаванне банка, навучыў Мэнсана граць на гітары. Мэнсан вельмі захапіўся гітарай, пастаянна граў, складаў уласныя песні.

Шырокае распаўсюджванне атрымаў недакладны слых аб тым, што Мэнсан спрабаваў стаць удзельнікам гурта The Monkees, апынуўшыся ў ліку 400 прэтэндэнтаў (перамог у конкурсе Піт Торк), і хваліўся тады, што дасягне «большага, чым The Beatles». Аднак Джон Гілмар, аўтар кнігі «Manson — The Unholy Trail Of Manson and the Family», абверг магчымасць яго ўдзелу ў конкурсе, паколькі на момант праслухоўвання Мэнсан яшчэ знаходзіўся ў турмеапрель 2007, Rock Myths, стр. 43.

У сакавіку 1967 года Мэнсан быў вызвалены. Да гэтага моманту яму споўнілася 32 гады, больш за палову з якіх — 17 гадоў — ён правёў за кратамі

«Сям’я»

Сан-Францыска Адразу пасля вызвалення Мэнсан прыехаў жыць у Сан-Францыска, дзе выявіў росквіт культуры хіпі. Улетку 1967 года-падчас знакамітага "Лета кахання — у раёне Хейт-Эшберы у Сан-Францыска сабралася каля ста тысяч чалавек з усяго свету. Гэта беспрэцэдэнтная падзея стала кульмінацыяй другой паловы 60-х гадоў XX стагоддзя, калі субкультура хіпі найбольш гучна заявіла пра сябе. Светапогляд хіпі, адпрэчваюць асновы і каштоўнасці капіталістычнага грамадства і праслаўлялі ўсеагульную любоў і свабодны сэкс, прыйшлося па душы Мэнсану, ён шмат пераняў з філасофіі і ладу жыцця хіпі, хоць ніколі не адносіў сябе да хіпі. У гэты час у Сан-Францыска сярод хіпі былі папулярныя «гуру» — духоўныя настаўнікі, якія прапаведавалі нетрадыцыйныя рэлігійныя погляды, новыя шляхі асабістага духоўнага развіцця і прылады грамадства. У кожным раёне Сан-Францыска тады было па некалькі гуру, якія аб’ядноўвалі вакол сябе невялікія абшчыны паслядоўнікаў. Адным з такіх гуру вырашыў стаць Мэнсан. Ён прыдумаў своеасаблівую філасофію, якая аб’яднала ў сабе светапогляд хіпі з хрысціянствам і элементамі саенталогіі, з ідэямі якой ён пазнаёміўся ў турме. Першай паслядоўніцай Мэнсана стала працаўніца бібліятэкі Мэры Бранер (Mary Brunner), якую ён сустрэў на вуліцы, калі тая гуляла з сабакам. Праз год яна нарадзіла Мэнсану сына. Пасля Мэры Бранер да Мэнсана далучыліся стрыптызерша С’юзан Аткінс (Susan Atkins), Лінет Фром (Lynette Fromme) якую выгналі бацькі з хаты і якая кінула каледж, офісная працаўніца Патрыша Крэнуінкл (Patricia Krenwinkel) і Эла Джо Бэйлі (Ella Joe Bailey) — суседка Аткінс. Былі таксама непастаянныя члены. Па іх сцвярджэнні, любы які прыйшоў тады ў суполку Мэнсана, якую той называў «сям’ёй», адразу трапляў у атмасферу безумоўнай любові, прыняцця і клопату. У суполцы было распаўсюджана ўжыванне лёгкіх наркотыкаў. Паслухаць Мэнсана тады збіралася шмат людзей. Мэнсан шмат граў на гітары, спяваў, у тым ліку ўласныя песні, шмат займаўся сексам і ўсяляк заахвочваў сэкс паміж паслядоўнікамі, уключаючы гомасексуальны і групавой. Мэнсан не хаваў свайго крымінальнага мінулага, але казаў, што жыццё прымусіла яго рабіць розныя непрывабныя рэчы, што ён павінен быў выжывацьДок. фильм «Helter Skelter: Американский миф», 2020, 6 серий.. На думку пракурора Вінцэнта Бульёзі, які абвінавачваў потым Мэнсана на судзе, у той час суполка Мэнсана яшчэ была хутчэй звычайнай для той эпохі суполкай хіпі. Мэнсан у той час марыў аб славе духоўнага лідара і кар’еры музыкі.

Неўзабаве Мэнсану перастала падабацца ў Сан-Францыска. Займеўшы стары школьны аўтобус, Мэнсан і яго паслядоўніцы пераабсталявалі яго ў жыллё на колах, упрыгожылі ў стылі хіпі, і адправіліся ў шматмесячнае падарожжа па Каліфорніі і Заходняму ўзбярэжжу ЗША. Да канца 1967 года Мэнсан з «сям’ёй» вырашыў пасяліцца ў Лос Анджэлесе. Да супольнасці тады далучылася 14-гадовая Даян Лэйк (Dianne Lake), пакінутая бацькамі-хіпі.

Знаёмства з Дэніс Уілсан