Эрнст Сарс (, , Флура, Согн-ог-Ф’юранэ, Нарвегія — , , Нарвегія) — нарвежскі гісторык, педагог і палітык.
Біяграфія Эрнст Сарс нарадзіўся ў сям’і святара. У 1849 годзе паступіў у катэдральную школу ў Бергене. Пасля яе заканчэння ў 1853 годзе паступіў ва ўніверсітэт Хрысціяніі (цяпер Осла), дзе першапачаткова вывучаў медыцыну, але хутка перайшоў на гістарычны факультэт, ужо ў хуткім часе пачаў пісаць навуковыя працы. З 1860 па 1874 г. быў супрацоўнікам Нацыянальнай архіўнай службы Нарвегіі. З 1870 года чытаў ва ўніверсітэце Хрысціяніі лекцыі па гісторыі Нарвегіі і філасофіі пазітывізму, у 1874 годзе атрымаў вучонае званне прафесара. Супрацоўнічаў у шматлікіх навуковых часопісах, у тым ліку з «Nyt norsk Tidskrift» з 1877 па 1878 год і «Nyt Tidsskrift» з 1882 па 1887 год.
Быў актыўным дзеячам Ліберальнай партыі Нарвегіі і ў 1880-х гадах лічыўся адным з яе лідараў-тэарэтыкаў; быў паслядоўным прыхільнікам аддзялення Нарвегіі ад Швецыі. Выкладчыцкай дзейнасцю працягваў займацца да 1911 года.
Разам з Людвігам Людвігсенам Даа належаў да пакалення першых даследчыкаў «дацкага перыяду».
Як гісторык займаўся пераважна гісторыяй Нарвегіі з эпохі вікінгаў да сучаснасці. Быў прыхільнікам тэорыі «гістарычнай эвалюцыі». Галоўныя працы: Norge under hans Forbindelse med Danmark (1858—1864), Billeder fra Historien af Norge (1872—1877), Udsigt over den norske Historie (1873).