«Я ўсё яшчэ тут» () — біяграфічная драма 2024 года, знятая рэжысёрам Вальтэрам Салесам. Літаратурнай асновай сцэнарыя сталі мемуары Марсела Рубенса Пайвы, сына галоўнай гераіні.
Сусветная прэм’ера фільма адбылася 1 верасня 2024 года на 81-м Венецыянскім міжнародным кінафестывалі, дзе ён атрымаў прызнанне крытыкаў і аднадушную пахвалу ігры Фернанды Торэс, выйграўшы ўзнагароду за найлепшы сцэнарый. Фільм быў названы адным з 5 найлепшых міжнародных фільмаў 2024 года Нацыянальным саветам кінакрытыкаў. На 82-й цырымоніі ўручэння прэміі «Залаты глобус» Торэс перамагла ў намінацыі «Найлепшая актрыса ў драматычным фільме», а фільм быў намінаваны на прэмію «Найлепшы фільм на замежнай мове». У гэтай жа катэгорыі ён быў намінаваны на прэміі Выбар крытыкаў і BAFTA. На 97-й цырымоніі ўручэння прэміі «Оскар» фільм быў намінаваны на прэміі «Найлепшы міжнародны мастацкі фільм», «Найлепшая актрыса» (Торэс) і «Найлепшы фільм», стаўшы першым бразільскім фільмам, калі-небудзь намінаваным у гэтай катэгорыі.
Сюжэт Бразілія, 1971 год. У краіне ўжо шэсць гадоў лютуе ваенная дыктатура. Інжынер Рубенс Пайва, шматдзетны бацька і муж, рыхтуецца акультурыць сямейнае гняздзечка ў Рыа-дэ-Жанэйра, але ў хату прыходзяць салдаты і вязуць Рубенса на допыт, з якога ён так і не вяртаецца. Яго жонка Юніс пачынае барацьбу за праўду і спрабуе вярнуць каханага.
Зноскі
Спасылкі
Катэгорыя:Фільмы на партугальскай мове Катэгорыя:Фільмы Бразіліі 2024 года Катэгорыя:Фільмы Sony Pictures Classics