Меўхібе Інёню (; ) — першая ледзі Турцыі з 11 лістапада 1938 года па 27 мая 1950 года падчас прэзідэнцтва яе мужа Ісмета Інёню.
Біяграфія
Ранняе жыццё Нарадзілася 22 верасня 1897 года ў раёне Фаціх, Стамбул. Яе бацька памёр ад сухоты, калі ёй было ўсяго тры гады. Неўзабаве памерла і яе сястра. Пасля страт у сям’і маці Меўхібе пераехала з ёй у дом дзядулі, дзе яна потым выхоўвалася. Пасля першага класа па рашэнні сям’і яна кінула сярэднюю школу.
13 красавіка 1916 года выйшла замуж за Мустафу Ісмета, афіцэра Асманскай арміі ў званні міралая. Праз 21 дзень яе муж з’ехаў на фронт на блізкаўсходні тэатр Першай сусветнай вайны і вярнуўся дадому толькі пасля падпісання Мудраскага перамір’я.
Першы сын пары нарадзіўся ў 1919 годзе. У 1920 годзе Мустафа Ісмет адправіўся ў Анатолію, каб далучыцца да Вайны за незалежнасць Турцыі. Будучы жонкай афіцэра, асуджанага Асманскай адміністрацыяй да смяротнага пакарання за ўдзел у нацыянальным супраціве, Меўхібе пераехала разам з членамі сям’і ў родны горад мужа Малат’я, дзе і заставалася ў гады барацьбы. У гэты час у 1921 годзе памёр яе сын Ізет.
Сям’я пасялілася ў Ізміры неўзабаве пасля яго паўторнага захопу турэцкімі войскамі 9 верасня 1922 года. Падчас перамоў па Лазанскаму мірнаму дагавору, якія доўжыліся 11 тыдняў з лістапада 1922 года, яна суправаджала свайго мужа ў Швейцарыю, які быў кіраўніком турэцкай дэлегацыі.
У 1924 годзе нарадзіла другога сына Амера. У тым жа годзе яна пераехала ў асабняк Пембе Кёшк у Анкары, які нядаўна купіў яе муж. Асабняк заставаўся іх домам да 1975 года. У 1926 годзе ў іх нарадзіўся трэці сын Эрдал, а ў 1930 годзе — дачка Оздэн. Меўхібе наведала некалькі месцаў, уключаючы Афіны, Маскву і Рым у якасці жонкі прэм’ер-міністра.
У 1934 годзе ўступіў у сілу Закон аб прозвішчах. Мустафа Ісмет і члены яго сям’і атрымалі прозвішча Інёню ў гонар Першай і Другой бітваў пры Інёню, тады Мустафа быў камандзірам і атрымаў перамогі.
Першая ледзі
Пасля смерці Мустафы Кемаля Атацюрка 10 лістапада 1938 года заснавальнік і першы прэзідэнт Турэцкай Рэспублікі Ісмет Інёню быў абраны прэзідэнтам на наступны дзень. Меўхібе пераехала ў якасці другой першай лэдзі ў Палац Чанкая, афіцыйную прэзідэнцкую рэзідэнцыю, дзе заставалася да 27 мая 1950 года.
Далейшае жыццё Меўхібе страціла 25 снежня 1973 года мужа Ісмета, які адыграў доўгую і важную ролю ў турэцкай палітыцы. 20 ліпеня 1991 года шпіталізавана ў ваенны шпіталь ГАТА ў Анкары, дзе і памерла 29 лютага 1992 года. Меўхібе была пахавана на Могілках Джэбеджы Асры ў Анкары.
У Меўхібе ўсяго было пяцёра ўнукаў і дзесяць праўнукаў.
Дзейнасць Была вядомая як ветлівая і элегантная жанчына. У 1928 годзе яна стала сузаснавальнікам «Асацыяцыі гуманістаў» () і ў 1949 годзе «Саюза турэцкіх жанчын» (). У 1983 годзе Меўхібе і яе дзеці стварылі фонд у гонар свайго нябожчыка мужа Ісмета Інёню. Яна стала першай старшынёй апякунскага савета Фонду Інёню.
Літаратура Mevhibe İnönü: örnek bir Cumhuriyet kadını. — T.C. Kültür Bakanlıǧı, 1996.
Крыніцы