Юзаф Вікенц’евіч Ляснеўскі, Іосіф Вікенц’евіч Леснеўскі, Юзэф Кшыштаф Лясьнеўскі (нар. 14 верасня?/26 верасня 1867 у Познаёве, Невельскі павет, Віцебская губерня - памёр 3 кастрычніка 1921 у Варшаве) —прафесійны вайсковец, генерал-маёр Расійскай Імперыі, генерал-паручнік Войска Польскага, актывіст руху за незалежнасць, удзельнік расейска-японскай, першай сусветнай, польска-савецкай , польска-украінскай. Кавалер ордэна Virtuti Militari, міністр ваенных спраў у 1919—1920 гадах.

Біяграфія

Раннія гады Іосіф/Юзаф нарадзіўся 26 верасня 1867 года ў маёнтку Познаёў, тагачаснага Невельскага павета Вітэбскай губерні, у сям’і шляхціча-землеўладальніка Вінцэнція Ляснеўскага і Эльжбеты з роду Коссаў. Быў католікам. Меў братоў горнага інжынера — Людвіга і Станіслава.

У 1877—1884 гадах вучыўся ў Полацкім кадэцкім корпусе. 1 верасня 1884 года, паступіў ў ІІ Канстанцінаўскае ваеннае вучылішча ў Санкт-Пецярбургу, пачаў службу ў Імператарскай Расійскай арміі. 11 жніўня 1886 года, пасля заканчэння вучылішча, быў прызначаны падпаручнікам са старшынствам з 7 жніўня 1885 года і ўключаны ў склад Санкт-Пецярбургскага лейб-гвардыі караля Фрыдрыха Вільгельма III у Варшаве. 26 ліпеня 1888 года стаў ад’ютантам 1-га батальёна. 30 жніўня 1899 года быў павышаны да паручніка. 9 ліпеня 1892 года атрымаў другую Імператарскую ўзнагароду за спаборніцтвы па стральбе з вінтоўкі. 6 снежня 1894 года быў павышаны да лейтэнанта гвардыі. 27 лістапада 1896 г. ён прыняў камандаванне 8-й ротай. 6 снежня таго ж года быў павышаны да штабс-капітана, а 22 ліпеня 1900 г. — да капітана.

Падчас руска-японскай вайны ён знаходзіўся ва Уладзівастоку, у тамтэйшай крэпасці. 25 ліпеня 1905 г. атрымаў Першую Імператарскую ўзнагароду за спаборніцтвы па стральбе з вінтоўкі, а праз два дні — памятны знак за спаборніцтвы па стральбе 8-й роты. 22 красавіка 1907 г. быў павышаны да палкоўніка, а 25 чэрвеня прыняў камандаванне 4-м батальёнам. 2 кастрычніка 1907 г. атрымаў Другую Імператарскую ўзнагароду за спаборніцтвы па стральбе з вінтоўкі. 29 красавіка 1910 г. ён быў прызначаны начальнікам палкавой гаспадаркчай часткі, а 25 студзеня 1913 г. — памочнікам камандзіра палка.

Вялікая вайна 6 лютага 1913 года ён быў прызначаны камандзірам 82-га Дагестанскага пяхотнага палка ў Грозным. Ваяваў на чале гэтага падраздзялення падчас Першай сусветнай вайны. 31 снежня 1914 года ён быў узведзены ў генерал-маёры са старшынством ад 26 жніўня 1914 года «за асабліва выдатныя баявыя поспехі і асабістую доблесць» . 3 лютага 1915 года ён быў прызначаны камандзірам 2-й брыгады 2-й грэнадзёрскай дывізіі, а ў кастрычніку 1916 года — камандзірам гэтай дывізіі . У студзені 1917 года ён прыняў камандаванне 8-й Сібірскай стралковай дывізіяй. Паранены ў баі, ён быў узнагароджаны вышэйшымі расійскімі баявымі ордэнамі.

З чэрвеня 1917 года па люты 1918 года ён быў камандзірам 3-й стралковай дывізіі ў складзе I Польскага корпуса ў Расіі. У снежні 1917 года з-за рознагалоссяў з генералам Юзафам Доўбар-Мусніцкім быў пераведзены на пасаду начальніка мабілізацыйнага аддзела. У лютым 1918 года ён пераехаў ва Украіну і арганізоўваў III Польскі корпус да мая 1918 года.

Другая Польская Рэспубліка 3 снежня 1918 года ён быў прыняты ў Польскую армію ў званні генерал-маёра і «дэлегаваны генералу Тадэвушу Развадоўскаму». Да лютага 1919 года ён камандаваў Аператыўнай групай падчас баёў за Львоў. 27 лютага 1919 года галоўнакамандуючы Юзэф Пілсудскі павысіў яго да генерал-паручніка. У той жа дзень Юзэф Пілсудскі звольніў яго з пасады камандзіра баявой групы пад Львовам і прызначыў міністрам ваенных спраў ва ўрадзе Ігнацыя Падэрэўскага. Ён захаваў свой міністэрскі партфель і ў трох наступных, да ўрада В. Вітаса (з 13 снежня 1919 г.— лета 1920.

21 красавіка 1920 г. быў зацверджаны з 1 красавіка 1920 г. у званні генерал-лейтэнанта ў групе афіцэраў былога Усходняга корпуса і былой Расійскай арміі. У ліпені 1920 г. стаў членам Дзяржаўнай рады абароны. 9 жніўня 1920 г. Кіраўнік дзяржавы Ю. Пілсудскі, задаволіўшы яго просьбу, звольніў яго з пасады міністра ваенных спраў .

22 верасня 1920 года ён быў прызначаны старшынёй Афіцэрскага суда. Ён таксама стаў членам Ваеннай рады, Вышэйшага агляднага камітэта і Суда гонару генералаў.

Ляснеўскі, будучы міністрам, стварыў Ваенную раду, задачай якой было разгляд і выдача заключэнняў па законах, якія тычацца ўзброеных сіл, а таксама прапаноў адносна палажэнняў, пасад і фінансавых каштарысаў вайсковых фарміраванняў і ўстаноў. Яе ўзначальваў міністр ваенных спраў, а з сакавіка 1920 года Ваенная рада таксама разглядала бюджэтныя пытанні і была ўпаўнаважана праводзіць інспекцыі ўстаноў, падпарадкаваных Міністэрству ваенных спраў, або тых, якія выконвалі загады, звязаныя з вытворчасцю розных матэрыялаў, неабходных для польскіх узброеных сіл. Акрамя таго, ён даў намесніку генерала Казіміру Саснкоўскаму поўную свабоду дзеянняў

Ён памёр 3 кастрычніка 1921 года ў шпіталі Мокотаў у Варшаве ад злаякаснай пухліны. 7 кастрычніка 1921 года ён быў пахаваны на Павонзкіх могілках у Варшаве (участак 234-3-1).

Прыватнае жыццё Ён быў жанаты на Елене Урублеўскай (1868—1920), з якой у яго было пяцёра дзяцей: Гелена Ядвіга (нар. 1894), Адам (1896—1920), падпаручнік артылерыі Войска Польскага, пасмяротна ўзнагароджаны ордэнам Virtuti Militari, Казімір (1897—1957), маёр артылерыі Войска Польскага, кавалер ордэна Virtuti Militari, Марыя Магдалена (нар. 1901), жонка Стэфана Горскага, і Анела (нар. 1904).

Ордэны і ўзнагароды польскія і расійскія

Сярэбраны крыж Ваеннага ордэна Virtuti Militari № 2521 — пасмяротна 28 лютага 1922 г. Крыж Незалежнасці — пасмяротна 20 снежня 1932 г. «за працу па аднаўленні незалежнасці» Крыж Доблесці Камандорскі крыж Ганаровага легіёна — 28 мая 1921 г. Ордэн Святога Уладзіміра 2-й ступені з мячамі і бантам — 26 лістапада 1916 г. Ордэн Святой Ганны 1-й ступені з мячамі і стужкай — 20 красавіка 1916 г. Ордэн Святога Станіслава 1-й ступені з мячамі і бантам — 6 снежня 1915 г. Ордэн Святога Уладзіміра 4-й ступені з мячамі і бантам — 6 жніўня 1915 г. Ордэн Святога Уладзіміра 4-й ступені з мячамі і бантам — 6 мая 1915 г. Ордэн Святой Ганны 2-й ступені — 6 снежня 1913 г. Ордэн Святога Станіслава 2-й ступені — 6 снежня 1910 г. Ордэн Святой Ганны 3-й ступені — 6 снежня 1907 г. Ордэн Святога Станіслава 3-й ступені — 6 снежня 1899 г. (сакавік 1899 г.) Памятны медаль Айчыннай вайны Медаль у памяць каранацыі Аляксандра III Медаль у памяць пра валадаранне імператара Аляксандра III

Зноскі

Бібліяграфія

Список полковникам по старшинству : Составлен по 1-е ноября 1907. С.-Петербург: 1907. (ros.).

Henryk Piotr Kosk: Generalicja polska. Popularny słownik biograficzny. T. 1 A-Ł. Pruszków: Oficyna Wydawnicza «Ajaks», 1998. ISBN 83-87103-55-1. Tadeusz Kryska-Karski, Stanisław Żurakowski: Generałowie Polski niepodległej. Warszawa: Editions Spotkania, 1991. Encyklopedia Wojskowa. Otton Laskowski (red.). T. V: Lehwaldt — Obrączka kostna. Warszawa: Towarzystwo Wiedzy Wojskowej i Wojskowy Instytut Naukowo-Oświatowy, 1935. Piotr Stawecki: Słownik biograficzny generałów Wojska Polskiego 1918—1939. Warszawa: Wydawnictwo Bellona, 1994. ISBN 83-11-08262-6. Bolesław Woszczyński: Leśniewski Józef Krzysztof (1867—1921). W: Polski Słownik Biograficzny. T. XVII. Polska Akademia Nauk, 1972.

Катэгорыя:Выпускнікі Полацкага кадэцкага корпуса